The President's Wife のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Sheena's POVAs early as I come in University. Yes, I'm already here. The University as big as mall of Asia.No more hassle when I reached my room. Everything was settled when our professor come."Good morning sir." everybody greets the professor in a very polite way."Good morning! You may settle down." Umupo ang lahat at nagpakikila ang professor namin. After he introduced himself. He says. "Before anything else. Let me introduce to you this guy. None other than Prince Zion from a wealthy family." Someone stood up gently when professor called his name and everyone gave a applause. That was Prince Zion? He is perfectly hot guy and heartthrob. I can really say that he is a civilized person because of his gentle looks."He is the second son of the owner of this University. And he is the president of this school at isa siyang tagapagmana. Welcome Prince to our class."Muling nagsipalakpakan ang lahat. Parang pang Mr. International ang pag-welcome sa kaniya ni professor. Sila pala an

Sheena's POV"You know my friend. You are so admirable. Dahil nag-aaral ka na nagtatrabaho ka pa. Hanga talaga ako sayo." Mapaglarong turan ni Marsh while brushing her hair using her fingers. Andito na kasi ako sa coffee shop dahil wala naman kaming klase ngayon. Kaya pumasok ako rito sa part time job ko. "Naku Marsh. Kung pwede lang huminto ng pag-aaral. Huminto na ako. Dahil masgugustuhin ko pang makatulong kay mama." Sabi ko habang abala ako sa pag-iinventory ng mga coffee dito sa may counter. Si Marsh naman ay hindi mapakali sa harapan ko. She still brushing her smoothed hair. Kanina niya pa sinusuklay ang mahabang niyang buhok gamit ang kaniyang mga daliri. "Grabe ka naman. Ganoon talaga ang buhay mahirap. Kailangan mo talagang magtiyaga katulad ko. Kaya fight lang ng fight. I believe that someday you will reach your dreams." sabi niya. I'm glad at her because besides of my hopeless situation she yelled with it. "Sabi nga nila. Work in silent and let your success make the

Prince's POV "Why are you late?" Bungad na tanong ni Rain sa akin nang dumating ng room. Oo, nandito na kami sa University. "Never mind. It's just a matter of minutes" Sagot ko. "Why you don't wear your P.E uniform? May P.E tayo ngayon.""Oo nga pala. Sorry I forgot." sabi ko. "Don't worry. May extra-P.E uniform ako rito. Oh ito sayo na." Sabi niya pagkatapos niyang kunin ang P.E uniform niya sa bag at ibinigay ito sa akin. "Thanks." Sabi ko at umalis na para magbihis.Nagmadali naman akong mag bihis at pagkatapos ay pumunta na ako ng field. After few minutes ay nag-start na kami mag-warm up dito sa field.Pero akalain mong ang cute ni Sheena habang pinaggagagawa niya yon.Shit. Stop your cuteness Sheena I'm falling.I fixed my eyes on her while my feet planted on the ground. "Prince laway mo oh." sabi ni Rain. Napansin niya palang natulala ako. Napabuntong hininga nalang ako. Hindi tuloy ako maka-concentrate sa ginagawa ko. Umayos ka nga Prince. I'm falling in love with he

Prince's POV Ito na yung moment na naglalakad kami ni Sheena dito sa hallway.Matapos kasi yung laro kanina umuwi na si Rain at Sandra.Now we are walking along under the trees. Surrounding is so splendid beautify by the difference flowery plants.Biglang may sumulpot na tatlong lalaki at pinaghihila ang shoulder bag ni Sheena. "Oooooops. Sandali lang." sabi ko dahilan para matigilan ang mga lalaki. I thought they are snatchers here."Baka pwede naman natin pag-usapan 'to." pakiusap ko sa kanila. Nagkatinginan naman ang tatlong mga ulupong."Ayon may mga police." sabi ko sabay turo sa likuran nila. Automatic naman na napalingon ang tatlo sa kanilang likuran. Hinawakan ko ang kamay ni Sheena at takbo kami. Tricks lang naman 'yon para makatakas kami sa mga ulupong na iyon. Kahit wala naman talagang mga police sa likuran nila. "Gago. Habulin niyo sila." sabi ng isang lalaki nang mapansin niya kaming tumatakbo na ni Sheena. Kaya masbinilisan pa namin ang pagtakbo ni Sheena. Para t

Sheena's POV Sa hindi ko namamalayan. Nakatulog pala ako habang binabantayan ko si mama. Nagising na lang ako nang pumasok ang isang nurse para i-check niya si mama. Matapos niyang tingnan si mama ay lumabas na siya. "Ma. Kumusta na po ang kalagayan niyo. Masama pa po ba ang pakiramdam niyo." pagtanong ko kay mama. Hinawakan ni mama ang kamay ko at pilit na ngumiti ito sa akin. "Anak. Kung sakaling mawala ako. Huwag kang maghihinto sa pag-aaral mo ah. Gusto ko parin makapagtapos ka ng pag-aaral kahit wala na ako." mahinang sabi ni mama. "Wala akong ibang maipapamana sayo kundi ang edukasyon. Yon lamang ang tanging susi para hindi ka na maging katulad ko." sabi pa ni mama. Sa hindi ko namalayan. Pumatak na pala ang mga luha ko. Bahagya ko naman itong pinunas. "Ma. Huwag niyo pong sabihin yan. Diba sabi niyo po gagaling kayo?" tanong ko kay mama. "Sabi ko ng Doctor gagawa daw po sila ng paraan para gumaling kayo. Kaya na niniwala ako na gagaling kayo." sabi ko kay mama. Patulo