《ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา》全部章節：第 3061 章 - 第 3070 章

อูหม่าจือแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาอย่างเข้าขา “ข้าก็แปลกใจยิ่งนัก เหตุใดอวี๋ฟางจึงมิได้ใส่ใจว่า เหตุใดผู้ป่วยหมายเลขสามจึงมีเลือดสีดำไหลออกมา ทว่ากลับพุ่งเป้าไปที่เรื่องศิษย์ของข้ารักษาคนจนตายแทนเสียเล่า!”“ขอเพียงเป็นผู้ที่แตกฉานวิชาแพทย์ ย่อมต้องรู้ว่าเลือดที่ไหลออกจากกายคนต้องเป็นสีแดง!”“เหตุใดเลือดของผู้ป่วยหมายเลขสามจึงเป็นสีดำเล่า?”มีผู้หนึ่งร้องตะโกนขึ้นมา “เขาถูกพิษ! มีเพียงผู้ที่ถูกพิษเท่านั้นที่เลือดจะกลายเป็นสีดำ!”อูหม่าจือหัวเราะหึ ๆ ขึ้นมา “เมื่อครู่นายกองเฉากล่าวว่า ยามที่พวกเขารับตัวผู้ป่วยหมายเลขสามมา ผู้ป่วยหมายเลขสามเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงมิใช่หรือ?”“ผู้ป่วยธรรมดาสามัญผู้หนึ่ง ผู้ใดจะวางพิษเขาเล่า? เบื้องลึกเบื้องหลังของเรื่องนี้ช่างน่าขบคิดยิ่งนัก!”คำชี้แนะของอูหม่าจือในครานี้ ทำให้ผู้คนมากมายต่างนึกถึงสำนักเซียนแพทย์และอวี๋ฟางขึ้นมาทันทีเมื่อคิดสืบไป เมื่อครู่หลิงอวี๋เป็นผู้แรกที่ตรวจอาการผู้ป่วยหมายเลขสาม ส่วนอวี๋ฟางเป็นคนสุดท้ายข้อวินิจฉัยที่หลิงอวี๋มีต่อผู้ป่วยหมายเลขสามคือ กระดูกสันหลังได้รับบาดเจ็บ มิใช่อัมพาตทว่าข้อวินิจฉัยของอวี๋ฟางกลับระบุว่าผู้ป

เหตุพลิกผันอันกะทันหันนี้ทำเอาผู้คน ณ ที่นั้นล้วนตระหนกตกใจ ทว่าเพียงครู่เดียวหลายคนก็สงบใจลงได้นี่ต้องเป็นเพราะเฉาหมิงเห็นว่าเรื่องราวแดงขึ้นมาแล้ว จึงได้กลืนยาพิษปลิดชีพตนเองเป็นแน่แม่ทัพโต้วสีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก เขาออกคำสั่งให้คนหามร่างของเฉาหมิงออกไปเมื่อเฉาหมิงตกตาย ย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มิอาจสืบสาวต่อไปได้อีกเมื่อคนตายไร้คำให้การ ย่อมเปิดทางให้อวี๋ฟางและพรรคพวกขององค์รัชทายาทปัดข้อหาทั้งหมดไปให้เขาแต่เพียงผู้เดียวแม้แม่ทัพโต้วจะมิเชื่อว่าเฉาหมิงปลิดชีพตนเอง ทว่าเพียงแค่อวี๋ฟางและพรรคพวกยืนกรานว่ามิรู้เห็นเป็นใจกับการหลอกลวงของเฉาหมิง พวกเขาก็สามารถปัดสวะให้พ้นตัวได้อยู่ดีเรื่องนี้คงทำได้เพียงสืบสวนในภายหลังเสียแล้วยามองค์หญิงใหญ่เห็นเฉาหมิงสิ้นใจ ประกายเพลิงแห่งความโทสะก็ปะทุขึ้นในดวงตาอย่างมิอาจลบล้างได้ต่อหน้าต่อตาขุมกำลังของสำนักเซียนแพทย์ยังกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ นี่มิใช่ว่าเห็นนางไร้ตัวตนหรอกหรือ?หลายปีที่ผ่านมา ผู้คนที่ต้องตายอย่างอยุติธรรมด้วยน้ำมือของพวกเขานั้นมีนับมิถ้วน ยามนี้พวกเขายังกล้าสังหารคนกลางที่แจ้ง กฎหมายของแคว้นซิงลั่วในสายตาพวกเขากลาย

รอจนหยางหยางลับสายตาไปแล้ว กงจื้อโหวจึงเชิญเซียวหลินเทียนและหลิงอวี๋ให้นั่งลงตำแหน่งประธานทั้งสองที่นั่ง เซียวหลินเทียนและกงจื้อโหวแบ่งกันนั่งคนละฝั่ง หลิงอวี๋จึงนั่งลงที่ตำแหน่งรองลงมาพร้อมกับเจียงสวี่กงจื้อโหวกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฮูหยินอู่ ท่านเห็นหยางหยางแล้วก็ย่อมรู้ถึงจุดประสงค์ที่เราเชิญท่านมา นั่นก็คืออยากขอให้ท่านช่วยรักษาอาการป่วยให้บุตรสาวเรา!”“เมื่อครู่ท่านกล่าวต่อหน้าผู้คนว่า โรคมะเร็งเลือดของหยางหยางสามารถรักษาให้หายขาดได้!”“ฮูหยินอู่ พวกเรายินดีเชื่อใจท่าน ขอให้ท่านรักษาหยางหยางให้หายดีมิว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม มิทราบว่าท่านต้องการสิ่งตอบแทนอันใด? ขอเพียงข้าสามารถทำได้ ย่อมต้องมอบให้เป็นแน่!”หลิงอวี๋ครุ่นคิดนางชอบหยางหยาง ทว่าต่อสองสามีภรรยาเจียงสวี่ กลับมีความรู้สึกมิอาจสนิทสนมด้วยได้อยู่บ้างนี่คงเป็นเพราะท่าทีที่เจียงสวี่ปฏิบัติต่อหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเมื่อครู่นี้ระหว่างเจียงสวี่และหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนมีความแค้นเคืองอันใดกันแน่?หลิงอวี๋ขบคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “การที่พวกเรามายังแคว้นซิงลั่วในครานี้ จุดประสงค์ก็เพื่อรักษาดวงตาให้สามีของข้า!”“มิทราบว่าท่า

หลิงอวี๋เห็นเซียวหลินเทียนมีโทสะ ก็เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน!”“หม่อมฉันขอเขียนเทียบยาสำหรับการรักษารอบแรกให้พวกเขาก่อนเถิด!”หลิงอวี๋หยิบกระดาษและพู่กันออกมา ตวัดเขียนเทียบยาอยู่หลายแผ่น ก่อนจะยื่นส่งให้กงจื้อโหวพลางเอ่ย“พวกท่านนำไปให้ท่านหมอของพวกท่านดูก่อนได้ หากมีสิ่งใดมิเข้าใจ วันพรุ่งหลังการประลองสิ้นสุดค่อยมาหาข้า ข้าจะอธิบายให้พวกเขาฟังเอง!”“หากพวกท่านสามารถคิดหาวิธีที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ยามนั้นพวกเราค่อยมาหารือถึงความเป็นไปได้กันอีกครา!”เมื่อกล่าวจบ หลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนก็เอ่ยลาแล้วจากไปกงจื้อโหวจ้องมองเทียบยาที่หลิงอวี๋เขียนขึ้น เขานิ่งเงียบมิได้เอ่ยสิ่งใดอยู่นานหลิงอวี๋ได้มอบความหวังให้แก่พวกเขาแล้ว เทียบยาฉบับนี้ก็เขียนออกมาได้อย่างไร้ที่ติทว่าการรักษาในขั้นต่อไปเล่าจะทำเยี่ยงไร?ขณะที่เขากำลังขบคิด ก็ได้ยินเจียงสวี่เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ท่านพี่ วันพรุ่งเมื่อการประลองสิ้นสุดลง พวกเราพาตัวหลิงอวี๋ไปกันเถิด!”พาตัวไปหรือ?กงจื้อโหวช้อนตามองเจียงสวี่ พลางเอ่ยอย่างเคลือบแคลงว่า “หลิงอวี๋ต้องเข้าร่วมการประลองคัดเลือกเจ้าสำนักเซียนแพทย์ นางไม่มีทางตาม

“ว่ากระไรนะ?”ครั้นหลิงอวี๋ได้ฟังก็รู้ทันทีว่านี่เป็นหนี้รักอีกคราหนึ่ง และพอจะเดาได้คร่าว ๆ ว่าต้องเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมการแย่งชิงเป็นแน่แต่ทว่านางยังคงอยากทำความเข้าใจในตัวเจียงสวี่ผู้นี้ให้มากขึ้น ดังนั้นจึงได้เอ่ยถามออกไปหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วนใจ “คราแรก นางบอกกับข้าตามตรงว่านางชอบพอกับหลงเหลียน และให้ข้าถอนตัวออกไป ห้ามพบเจอกับหลงเหลียนอีก!”“แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร! เจ้าก็รู้ว่าหลงเหลียนเติบโตมาในตำหนักเสวียนเทียนของเรา ข้ากับเขาอยู่ในที่เดียวกัน จะให้ข้ามิพบหน้าเขา ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร!”“อีกอย่าง ข้ากับหลงเหลียนมีใจให้กัน จะให้ข้าเมินเฉยต่อหลงเหลียนอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ข้าทำมิได้หรอก!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มขมขื่น “พอข้ามิรับปาก นางก็บันดาลโทสะ คอยหาทางวางแผนลอบทำร้ายข้าทั้งต่อหน้าและลับหลัง!”“ยามนั้นสองตระกูลของเราสนิทสนมกันมาก มีอยู่คราหนึ่งเมื่อถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ครอบครัวของพวกเขาก็มาฉลองร่วมกันที่ตำหนักเสวียนเทียน”“ผลปรากฏว่า เจียงสวี่ได้จัดฉากวางแผนล่อลวงหลงเหลียน หวังจะรวบรัดข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุกร่วมกับเขา”“เรื่องนี้หลงเหลียนห