《ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา》全部章節：第 3051 章 - 第 3060 章

เซวียนหยวนหงหมิงกล่าวออกมาตามสัญชาตญาณว่า “พอเสียที มะเร็งเลือดนั้นหาได้มีทางรักษาให้หายขาดไม่ อีกทั้งแนวทางการรักษาเหล่านั้นของเจ้าก็มิเคยได้ยินมาก่อน!”“ต่อให้เจ้าจะร่ายยาวจนเลิศเลอเพียงใดก็มิอาจพิสูจน์ได้! เพราะฉะนั้น...”ยังมิพ้นที่เซวียนหยวนหงหมิงจะกล่าวสืบไป องค์หญิงใหญ่ก็กล่าวเสียงขรึมว่า “ช้าก่อน!”“ผู้อาวุโสหงหมิง การคัดเลือกตำแหน่งเจ้าสำนักเซียนแพทย์ในครานี้ นอกจากเรื่องการประลองชิงตำแหน่งแล้ว ยังมีเรื่องการแลกเปลี่ยนทางวิชาการแพทย์ และการเสาะหาผู้มีความสามารถแฝงอยู่ด้วย!”“เมื่อครู่พวกท่านหารือกันตั้งนาน ก็ยังมิกระจ่างในแนวทางการรักษาของหลิงอวี๋ ในเมื่อนางยินดีที่จะอธิบาย เหตุใดจึงมิลองฟังคำอธิบายของนางดูเล่า?”องค์หญิงใหญ่ยิ้มเย็น “มัวแต่ยึดติดอยู่กับสิ่งเดิม มิว่าจะในสายอาชีพใดล้วนถือเป็นข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุด”“สำนักเซียนแพทย์ในช่วงหลายร้อยปีมานี้วิชาแพทย์หยุดนิ่งอยู่กับที่ มิใช่เพราะความโอหังมิอาจยอมรับฟังเสียงที่แตกต่างได้หรอกหรือ?”“การเรียนรู้นั้นไร้ที่สิ้นสุด หากมิลองฟังคำกล่าวที่แตกต่างดู พวกท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าวิชาแพทย์ของผู้อื่นมิได้ก้าวล้ำนำหน้าพวกท่านไ

เมื่อเลือกผู้ป่วยเสร็จสิ้นแล้ว ผู้เข้าประลองแต่ละท่านก็ประจำที่เพื่อตรวจโรคผู้ป่วยทั้งสามท่านทางด้านผู้ป่วยหมายเลขสามมีเพียงหลิงอวี๋และอวี๋ฟางที่เลือกประลองอวี๋ฟางแสร้งทำเป็นถ่อมตน ให้หลิงอวี๋เป็นฝ่ายเริ่มตรวจอาการผู้ป่วยหมายเลขสามก่อนหลิงอวี๋ก็มิได้บ่ายเบี่ยง และเดินเข้าไปด้วยความมั่นใจนางนั่งลงตรงข้ามกับผู้ป่วยหมายเลขสาม ผู้ป่วยหมายเลขสามวางข้อมือลงบนโต๊ะอย่างรู้ความหลิงอวี๋จับชีพจรให้เขาทั้งยังสัมผัสถึงอาการเจ็บป่วยของเขาอีกครู่หนึ่ง ในใจก็พอจะรับรู้ถึงอาการของโรคคร่าว ๆ แล้วนางถอยกลับไปเขียนผลวินิจฉัย และปล่อยให้อวี๋ฟางเป็นฝ่ายตรวจอาการผู้ป่วยบ้างเมื่อทุกคนเขียนผลวินิจฉัยเสร็จสิ้น ก็นำไปมอบให้ทหารของแม่ทัพโต้วเพื่อส่งต่อให้คณะกรรมการพิจารณาครึ่งชั่วยามให้หลังจึงมีการประกาศผลทางด้านเฮ่อหลานซื่ออวี่และคนอื่น ๆ ที่ท้าทายผู้ป่วยหมายเลขสอง เมื่อพิจารณาจากผลวินิจฉัยและตำรับยา ต่างก็ได้คะแนนราวสิบสองถึงสิบห้าคะแนน ช่องว่างมิได้ชัดเจนเท่าใดนักทว่าผู้ป่วยหมายเลขสามของหลิงอวี๋และอวี๋ฟาง คะแนนรวมคือสามสิบคะแนน อวี๋ฟางคว้าไปได้ยี่สิบห้าคะแนน ส่วนหลิงอวี๋ได้เพียงสิบคะแนนทั

ศิษย์สำนักเซียนแพทย์บางคนที่เข้าร่วมการประลองต่างส่งเสียงสนับสนุนอวี๋ฟาง “หลิงอวี๋ เจ้ายังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่!”“แม่ทัพโต้วได้สั่งให้ทหารของเขาให้การเป็นพยานแล้ว เจ้ายังยืนกรานจะทรมานผู้ป่วยอีกหรือ?”“หมอมีใจเมตตาดั่งบิดามารดา เจ้ามาดื้อแพ่งก่อกวนเช่นนี้ ช่างมิคู่ควรจะเป็นหมอโดยแท้!”แววตาขององค์หญิงใหญ่ไหววูบเล็กน้อย นางในฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารแคว้นซิงลั่วมานานปี มีหรือที่นางจะมิล่วงรู้ถึงเล่ห์เหลี่ยมอุบายที่ใช้ทำร้ายคนด้วยประสบการณ์หลายปีของนาง นางมองออกว่าหลิงอวี๋มิใช่คนประเภทแพ้แล้วพาลการที่หลิงอวี๋ยืนกรานจะขอพิจารณาใหม่เช่นนี้ หรือว่าเป็นเพราะนางล่วงรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังบางอย่าง?“แคว้นซิงลั่วของเราผ่าเผยจริงใจยิ่ง มิอาจอาศัยฐานะเจ้าบ้านมาข่มเหงแขกผู้มีเกียรติจากต่างถิ่นได้!”องค์หญิงใหญ่กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อต้องการให้พิจารณาใหม่ ก็จงพิจารณาให้กระจ่างแจ้งเสีย!”“พาตัวผู้ป่วยหมายเลขสามขึ้นมา ให้เขาเป็นผู้กล่าวเอง!”เมื่อมีคำสั่งจากองค์หญิงใหญ่ แม่ทัพโต้วจึงลงไปจัดการด้วยตนเอง ให้ทหารสี่นายหามผู้ป่วยหมายเลขสามขึ้นมาอีกครั้งแม่ทัพโต้วกล่าวอย่างเข้มง

เมื่อผู้ท้าทายแต่ละคนก้าวขึ้นไปตรวจผู้ป่วยหมายเลขสาม ต่างก็มีสีหน้าลำบากใจและส่ายหน้าถอยลงไปทีละคน ๆมินานนัก ก็มิหลงเหลือผู้ใดกล้าขึ้นมาท้าทายอีกบรรดาผู้ท้าทายที่ลงไปแล้วต่างมิได้จากไปไหน พวกเขารวมกลุ่มกันวิพากษ์วิจารณ์อยู่ด้านข้างผู้ท้าทายคนหนึ่งกล่าวว่า “ขาทั้งสองข้างของเขาไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง จะรักษาให้หายได้อย่างไรกัน!”อีกคนหนึ่งเสริมว่า “ข้าก็ดูแล้ว เขาดูมิเหมือนถูกพิษ ร่างกายก็หาได้มีสิ่งใดผิดปกติไม่ โรคเช่นนี้ข้ามิเคยพบเห็นมาก่อน รักษามิเป็นหรอก!”ยังมีผู้ท้าทายอีกคนส่ายหน้า “ข้าว่าหลิงอวี๋เพียงเพราะมิอาจหาเหตุผลมาลบล้างคำพูดตนเองได้ จึงได้กล่าววาจาโอ้อวดเช่นนั้น!”“หากนางรักษาผู้ป่วยผู้นี้ให้หายได้จริง นั่นก็นับเป็นปาฏิหาริย์ได้!”แม่ทัพโต้วมิได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาเลย เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดขึ้นมาแล้ว จึงกล่าวว่า “หลิงอวี๋ ถึงตาเจ้าแล้ว!”ทุกคนพลันเงียบสงัดลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลิงอวี๋เป็นจุดเดียวหลิงอวี๋ก้าวไปข้างหน้านางยังมิพ้นจะได้ตรวจอาการผู้ป่วยหมายเลขสาม เจี่ยงชิงก็กล่าวเสียงเย็นว่า “ท่านแม่ทัพโต้ว ข้าพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้!”“ผู้ป่วยหม

ผู้ที่อยู่ในที่แห่งนั้นและมีสายตาเฉียบคมเช่นเดียวกับเฮ่อหลานเฟิงกับอูหม่าจือยังมีปรมาจารย์จื้อซวี่ รวมไปถึงผู้อาวุโสทั้งสามของสำนักเซียนแพทย์รวมอยู่ด้วยสำนักเซียนแพทย์สามารถครองความเป็นใหญ่ในด้านวิชาแพทย์ของแคว้นซิงลั่วมาได้หลายร้อยปี เซวียนหยวนหงหมิงในฐานะเจ้าสำนักเซียนแพทย์คนปัจจุบันย่อมต้องมีฝีมือที่แท้จริงอยู่มิน้อยเขามองดูวิชาเข็มที่ดูยุ่งเหยิงของหลิงอวี๋ ในตอนแรกก็มิได้ใส่ใจนัก ทว่าเมื่อเห็นอูหม่าจือและเฮ่อหลานเฟิงลุกขึ้นยืนหัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ นึกถึงวิชาเข็มเบญจธาตุขึ้นมาในฉับพลันเซวียนหยวนหงหมิงลุกขึ้นยืนโดยมิรู้ตัวหลิงอวี๋ถึงกับใช้วิชาเข็มเบญจธาตุได้เชียวหรือ นี่จะเป็นไปได้เยี่ยงไร?จังหวะหัวใจของเซวียนหยวนหงหมิงเต้นระรัวขึ้นเขาจับจ้องไปยังท่วงท่าการลงเข็มของหลิงอวี๋อยู่ครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวแรงก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติเขาอดมิได้ที่จะแค่นยิ้มเย็นหนหนึ่ง “วิชาเข็มของหลิงอวี๋นี้มองคราแรกคล้ายวิชาเข็มเบญจธาตุ ทว่ามีเพียงรูปลักษณ์ภายนอกหาได้มีจิตวิญญาณไม่ มิรู้ว่าไปเรียนจำมาจากผู้ใด ถึงได้กล้านำออกมาโอ้อวด!”เฮ่อหลานเฟิงและอูหม่าจือมิได้ขานรับคำกล่าวของเขา