Todos los capítulos de TAMED (tagalog): Capítulo 21 - Capítulo 30

CHAPTER 20PARANG MAY kampanang tumunog sa aking tainga nang marinig ang kanyang sinabi. Dito siya matutulog? Dito mismo sa bahay? Kung saan kami lamang dalawa at wala ng iba pang kasama? Ang dami-daming kong naiisip at hindi iyon maganda."Are you out of your mind?" mariin kong sabi. Nanggigigil ako sa kanya. Bakit ba binibigyan niya ako ng sakit ng ulo?"Bakit? Ikaw lang naman ang nandito. Kaya sasamahan na kita." Saka hinubad ang kanyang sapatos.Seryoso ba talaga siya? Nilapitan ko siya saka kinuha ang mga kamay at sapilitang pinapatayo mula sa sofa. Ngunit walang epekto ang puwersa ko sa mabigat niyang katawan."Tammy, pagod na ako. Maawa ka na sa akin. Hindi ko na kayang mag-drive pauwi ng mansiyon." Ginamitan pa niya ako ng kanyang lasing na boses.Alam kong nakainom siya dahil naaamoy ko ang alak mula pero alam ko rin na hindi siya lasing."Bakit dito ka pumunta? Dapat ay dumiretso ka na lang sa inyo!" Hindi ko na napigilan ang galit kaya tuluyan ko na siyang nasigawan."Bak

CHAPTER 22NAG-UNAT ako ng mga braso at binti nang magising kinabukasan. Parang hapong-hapo ang aking buong katawan at kusa akong nanlalanta dahil sa pagod. Pilit kong inaalala ang mga kaganapan ng nagdaang gabi. Nag-dinner kami ni Rafael, nabuwesit ako at uminom sa bar kasama sina Jewel. Doon na ako kinabahan. Napabalikwas ako ng bangon at hindi ko alam ang gagawin para tuluyang maalala ang mga nangyari kagabi. Huling naalala ko ay pilit akong ginigising ni Jewel at ang aking panaginip.Nag-panic na ako nang makita ang silid na kinalalagyan ngayon. Malaking bintana na nakabukas na at ang puting kurtina na nililipad ng hangin. Mesang may magandang bulaklak na nakapatong sa ibabaw. Tunog ng mga ibon mula sa labas, malaking kama at makapal na bedsheets. Mas malambot ang mga unan. Bababa sana ako sa kama pero natigilan ako nang makita na carpeted ang sahig. Definitely, this is not my room. Inayos ko ang kumot sa katawan at doon ko lang napansin na wala akong kahit na isang saplot. B

CHAPTER 24ORAS na nang pag-uwi at napansin ko ang naiinggit na tingin ng mga kasama nang lumabas na ako sa building. Ang bawat titig ay nagsusumigaw ng paghanga at mga sana. Nagpaalam kaagad si Jewel sa kanilang kumpulan nang makita ako. Nilingon din ako ng iba bago umalis at sumakay sa mga nakaparadang traysikel sa labas. Hindi na niya ako hinintay at kusa na niya akong nilapitan."Ang haba ng buhok mo, Tamara." Sabay haplos niya sa aking buhok na hanggang ibaba lang ng balikat. Alam kong may ipinapahiwatig ang mga katagang iyon."Bakit na naman?" kunot-noong tanong ko. Sinabayan na niya ako papuntang parking lot."Kasi naman, tingnan mo." Sabay turo sa lalaking nakatalikod sa amin habang may kausap sa cellphone. Nakapamulsa ito at guwapong-guwapo sa suot na pulang polo shirt, pantalon at sapatos. Sakto namang lumingon siya sa amin at tila nagulat pa nang magkasalubong ang aming mata. Nagmamadaling tinapos niya ang tawag at lumapit sa amin."Nandito ka na pala," nakangiting sab

CHAPTER 26INALIS ko ang nakadagang braso ni Raf sa aking katawan. Nag-iba siya ng posisyon pero hindi pa rin nagigising. Dahan-dahan akong bumangon at isinuot ang roba bago pumasok sa banyo para maligo.Ini-on ko ang heater at naghintay ng ilang minuto bago hinayaan ang maligamgam na tubig na maglandas sa aking katawan.Ilang beses ng may nangyari ulit sa amin ni Raf simula nang angkinin niya akong muli pagkatapos maipasa ang interview tungkol sa kanya, isang buwan na rin ang nakalipas.Madalas kaming makita na magkasama at halos araw-araw ay hinahatid at sinusundo ako sa trabaho."Bakit kasi ayaw mo pang lumipat dito sa bahay, Tammy," pa ulit-ulit na tanong niya."Kasi, Raf, hindi tama at pareho nating alam 'yon," palagi kong sagot sa kanya. Pero alibi ko na lang 'yon sa totoong nasa isip ko, na hanggang ngayon kahit ilang beses pang may mangyari sa 'min ay wala pa rin akong tiwala sa kaniya at hindi na siguro magbabago 'yon."I want you to know that in this house you're always welc

CHAPTER 28MAGANDA ang sikat ng araw ngayong umaga at sumalubong sa akin ang huni ng mga ibon. May lungkot akong naramdaman pero medyo magaan na ang aking pakiramdam kumpara noong nakaraang linggo. Kung saan tila ay wala akong kakampi, parang noong mga araw lang na nawala si Mama.Ito ang unang beses na lumayo ako sa kinalakihang lugar. Parang walang mangyayari sa akin kung magmumukmok ako sa bahay at araw-gabing umiiyak.Ayaw pa sanang tanggapin ni Mr. Perez ang aking resignation at bakasyon lang ang inalok sa akin. Makakalimutan din ng lahat ang nangyari kaya huwag ko na lang daw ituloy ang binabalak na umalis sa kanyang kompanya. Pero alam kong higit pa roon ang aking kailangan. Gusto kong maka-usad sa lahat ng mga nangyari at gagawin ko iyon na walang inaalalang trabaho na babalikan.Sa huli ay pumayag na rin siya ngunit bukas pa rin ang kanyang publishing house kung sakaling babalik pa ako. Tinapos namin ang araw na iyon sa pamamagitan ng isang yakap. Tinapik niya ang aking balik