ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / THE REVENGE OF MY NERD HUSBAND / บทที่ 1 - บทที่ 10

บททั้งหมดของ THE REVENGE OF MY NERD HUSBAND: บทที่ 1 - บทที่ 10

44

Chapter 1

AMILIAFlashback: 10 years ago.Bumaba ako ng taxi na sinakyan ko at bumungad sakin ang napaka gandang eskwelahan na ito. Sa structure pa lang alam mo na, na mga elite people o sobrang yayaman lang talaga ang nakakapasok dito. Lumakad na ko papunta sa main gate at sinalubong ako ng higit sa sampung security guard! At hindi sila yung tipo ng security guard na nakikita mo lagi, ang mga ito naka suit na itim lahat. Wow! Pati sa security guard, high class."Excuse me miss, how may we help you? This school is a private property" sabi nung isang guard sakin.Ang taray, umi english si Kuya! "Hi mga kuya, nandito ako for Mr. Torres. Teacher sya dito, anak nya ko at first day ko ngayon. Transferee ako kaya wala pa kong ID" pagpapaliwanag ko. "Sige wait lang miss ha, paki tanong nga sa faculty kung may kilala silang, ano nga palang pangalan mo miss?" tanong nung isa sakin.Ugh! Bakit pa kasi kailangang itanong yun? Napag iwanan na ng ilang dekada ang pangalan ko! I sighed before I answered.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 2

AmiliaFlashback"Mia! Mia!" napalingon ako sa tumatawag sakin at apangiti ako ng makitang si Keisha ito.Mabilis na lumipas ang dalawang buwan ko sa Vistoun University. Hindi ako masyadong nahirapang mag adjust dahil kay Keisha at Kasper. Although para akong hangin sa ibang tao dito dahil nga isa akong transferee at hamak na scholar lamang kaya walang may gustong makipagkaibigan sakin.Namulat din ako sa kung anong klase bang estudyante ang meron ang paaralan na to. Lahat sila mayayaman pero ugaling squatter naman. Mahilig silang mambully at mag grupo grupo kung kaya madaming outcast, isa na ako doon. Mas lalong kinakainis ko ay ang pambubully nila kay Keisha at Kasper na dapat nilang nirerespeto dahil president at vice president ang mga to sa SSG. Gusto ko man silang ipagtanggol ay wala akong magagawa, gaya nga ng sabi nilang dalawa, pabayaan ko na lang dahil sanay na din naman sila at baka pag sumali ako ay madamay ako. Sabi nga ni Kasper"They are the type of people who can make
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 3

AmiliaFlashback--Nagmamadali akong magpunta sa locker ko at nakita kong nakasunod sakin si Keisha.Nung marating namin ang locker ko ay halos mapunit ang bibig ko sa sobrang lawak ng ngiti ko.Another dozen of red roses.Mabilis kong kinuha ang sulat na naka attach dito.Nakita kong tumabi sakin si Keisha. Nakangiti din sya at mukhang excited na malaman kung ano ang nakasulat doon."Do I love you? My god, if your love were a grain of sand, mine would be a universe of beaches."— William Goldman, The Princess Bride"Another quote" sabi ni Keisha sakin. "Grabe yung ngiti mo pero quote lang naman pala ang laman. Hindi naman nagpapakilala yang secret admirer mo" dagdag nya pa."Keisha! Ano ka ba?! It's enough for me. Atsaka may hint naman ako kung sino to" sabi ko.My heart is pounding! Kilig na kilig talaga ako sa araw araw kasi sa loob ng halos isang buwan ay nakakakuha ako ng roses, na may naka attach na note sa locker ko.Naaalala ko pa na sobrang tuwang tuwa si papa nung mag uwi ak
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 4

Amilia's POV.Sumunod lang ako sa mommy ni Kasper. Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako kinakabahan diba? Kinakabahan talaga ako! Mamaya may pagka Lady Tremaine pala sya. Buti pa si Daddy Dawson. Hanep! Saan ako kumuha ng lakas ng loob na maki daddy haha"Mia, right?" napatingin ako kay Tita Rose ng tawagin nya ko."O-opo" kinakabahan kong sagot. Hindi mo iisiping mommy sya ni Kasper kasi parehas sila ni Daddy Dawson na parang young looking at pwedeng pumasang kapatid ni Kasper.Ngumisi sya. Halatang ramdam nya ang kaba ko."Natatakot ka ba sakin?" diretsa nyang tanong.OMG! Straight forward syang tao! Kaloka mas trumiple ang kaba ko.Pero kahit kinakabahan ako. Umiling ako at tipid na ngumiti.Nagulat ako ng tumawa sya."You're scared of me, aren't you? Wag ka ng magsinungaling. Halatang halata sayo. Namumutla ka na" she said and then chuckled."P-pasensya na po. First time ko po kasi" sabi ko."Really? Hindi ka pa nagkaka boyfriend?" tanong nya habang naglalagay ng bak
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 5

Amilia's POV."Mia!" napalingon ako sa tumawag sakin. Mabilis ko namang pinunasan ang luha ko ng makita kong kumakaripas papalapit sakin si Kasper at Keisha.Tumayo ako at mabilis na lumapit kay Kasper. Mabilis akong yumakap sa kanya at hindi ko na napigilang mapaiyak muli."Mia" he called me. Just hearing him call me, somehow gumagaan ang pakiramdam ko. "Ssssshhhh tahan na, magiging okay din si tito"Bumitiw sya sa pagkakayakap sakin at tiningnan ako sa mata bago kumuha ng panyo at punasan ang mga luha ko."P-paano kung hindi? Kasper natatakot ako, ayokong mawala si papa sakin. Sya na lang ang meron ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko" sabi ko na patuloy pa din ang pag iyak.Bigla na lang bumagsak si papa kaninang tanghali. Walang pasok ngayon dahil linggo kaya sa bahay sya nawalan ng malay, sobrang namumutla sya. May sakit sa puso si papa kaya grabe ang takot ko.Hindi ko na alam kung pano kami nakarating sa ospital, iyak ako ng iyak at hanggang ngayon hindi pa lumalabas ang doktor
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 6

Amilia's POV.I am feeling numb as I looked at the gate of Vistoun University. Papasok na ko ngayon at pakiramdam ko kinakain ako ng kaba ko.Tatlong araw ang nakalipas matapos nya kong kausapin, I used that 3 days to make the hardest decision in my life.Natigil ang pag iisip ko ng mag ring ang cellphone ko, and it breaks my heart ng makita ko ang name ni Kasper sa caller ID.I declined the call, hindi ko alam kung ilang calls at text na ang hindi ko pinansin sa nakalipas na tatlong araw. Hindi ko sya kinausap, bakit pa? I am about to destroy him.Pinigilan ko ang pagpatak ng luha ko habang inaalala ko ang nangyari sa opisinang yun.Flashback"Kamusta Mia?" nakangiti nyang sabi sakin.I felt so awkward lalo na sa way ng pag ngiti nya sakin."I don't remember na close tayo, bakit ka nandito Natalia?" I asked her directly.Ngumisi sya at bumalik sa inuupuan nyang swivel chair."Tsk I really don't think we can get along pero what can I do? Hays, I can't believe I'm following orders from
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 7

Amilia's POV."Mia, teka lang!" napahinto ako ng hatakin ako ni Kasper sa braso."A-ano ba Kasper?! Bitawan mo nga ako!" pinilit kong lakasan ang boses ko at marahas na hinatak ang braso ko.Gusto kong umiyak, ang bigat bigat sa pakiramdam ko. Simula pa kahapon, ayokong gawin kay Kasper to."Mia, may nagawa ba kong mali. Can you please tell me, bakit ka ganyan?" malumanay nyang tanong. Kasper is looking so down right now. Mukhang hindi sya nakatulog dahil kahit makapal ang glasses nya ay kita kong namumula ang ilalim ng mata nya."Wala, pagod lang ako. Pwede ba, sige na aalis na ko" sabi ko.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 8

Amilia's POV."Mia, anak! Anong ginawa mo, hindi mo dapat ginawa yun!" napahinto ako sa pag aayos ng kama ni papa ng magsalita ito.Naka wheel chair na si papa at papalapit na sya sakin. Hindi ko na kailangan pang manghula, malamang nalaman nya na din finally ang nangyari sa amin ni Kasper."Akala ko, busy lang masyado si Dylan sa eskwelahan kaya hindi sya dumadalaw, kung hindi ko pa nalaman kay Dawson na lumipad na papuntang amerika si Dy-Nabitawan ko yung unan na hawak ko."Pumunta na ng amerika si Kasper?" wala sa sarili kong tanong.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 9

Amilia's POV.Nanghihinayang akong bumaba ng taxi. Pano ba naman kasi, nakakahinayang yung pinambayad ko. Ano ba naman kasi tong main branch ng Pendleton Bank, walang dumadaan na jeep or bus or tricycle e di sana nakatipid ako. Kung wala kang sasakyan mapipilitan ka talagang mag taxi or uber, like me.Waaaah! Magtitipid ako ng husto ngayong week na to. Tumingala ako sa magandang building na nasa harap ko. "Wow ang yaman talaga nila Tito Dawson" hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng building na to. Parang sinasabi lang naman nila sa buong mundo na mayamang mayaman sila.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 10

Amilia's POV."Amilia Selene Torres!" sigaw ni Alice sakin.Nagtakip ako ng unan sa mukha ko. Pansin nyo naman kung gaano kabungangera yang kaibigan ko diba?"Hindi mo to bahay! Umuwi ka dun sa bahay mo kung di ka babangon dyan ngayon mismo!" sigaw nito.Napilitan naman akong tumayo at sumimangot sa kanya. Nandito ako ngayon sa bahay nya at guess what 9pm na! Diba may usapan kami ni Dylan na pupunta ako ng 5?Well, kinain na ko ng kaba at sobrang natakot na sa papasukin ko. Hindi ako nakapunta at ngayon? Nagtatago ako sa bahay ni Alice, dahil alam kong alam ni Dylan na nandoon lang ako."Oh ano? Gaganyan ka na lang! Hoy Amilia, naku madi disappoint sayo si tito nyan! Ito na, chance mo na to diba?" pagpapatuloy ng sermon ni Alice."Chance? Saan ang chance doon?" bored kong sagot sa kanya."Pakakasalan ka na nya. My goodness! Nung kinuwento mo sakin kagabi yun, hindi talaga ako dapat maniniwala, aside sa mabigat sa kalooban ko dahil love of my life ko si Dylan, hindi kasi kapani-paniwal
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status