HE GOT ME PREGNANT! のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

JAMILA:“This way Madames,” Isang lalaking nakaformal na coat and tie ang sumalubong sa kanila ng kanyang ina mula sa malaking entrance ng Aragon Empire Hotel upang sunduin sila papunta sa isang floor kung saan matatagpuan ang private restaurant ng nasabing lugar. The Restaurant was closed due to their private dinner.Her mom made her put the black and backless gown. Hapit na hapit iyon sa kanyang katawan at masaabi mong isang elegante ang pagkakagawa ng gown na iyon. Ayaw niya sanang sundin ito dahil hindi naman siya pumayag na sumama ngayong gabi para matuloy ang pagpapakasal. Ngunit mas lalong nagagalit ang kanyang ina sa tuwing nakikipagtalo siya.“Stop frowning, Jamila.” Narinig niyang bulong ng kanyang ina habang papasok sila sa isang malaking private hall ng hotel kung saan na kareserve ang VIP table ng mga ito. Para itong isa malaking modernong kwarto na hiwalay sa labas ng restaurant.That was how rich the Aragons were? Kaya ng mga ito ipasara ang sariling restaurang tsa isang

JAMILA: (Huh?) Ngunit ilang segundo na siyang nakapikit at waring hinhintay na lumapat ang labi ni Garett ay walang lumanding kahit pa dampi. Mabilis niyang iminulat ang kanyang mga mata. Garett was just looking st her while seriously thinking deeply. Naramdaman na langn iya ang unti-unti pagluwag ng pagkakahaklot nito sa kanyang mga braso at tuluyang rin binitawan. “Huh.” Garett chuckled. “You should look at your face, Jamila. You were so scared.” Bulalas nito habang kumawala ang kanina pa pinipigilang tawa. Namula tuloy ang mukha ni Jamila. Ang pagkabiglang naramdaman ay napalitan ng inis. “Damn you, Garett!” Hindi niya mapigilang magmaktol sa ginawa nitong pagbibiro. Inihampas niya ang kamao sa dibdib nito at pinagpapalo ito habang tumawa-tawa pa rin si Garett. “Do you think this is funny?! I almost cried.” Gusto tuloy mangilid ng kanyang luha sa pinakitang ugali nito. He was starting to become a different person. “Relax, I don’t want to be in your love-triangle, okay? Hindi ko

DANIEL: “Good morning Son,” Isang malapad na ngiti ang iginawad ng kanyang ina na si Marion. Habang inaabangan ang pagbaba niya sa hagdanan. Mainit ang ulo niya pagkagising dahil na rin sa unang pagtatalo nila ni Jamila.His parents were waiting at the dining table with his sister. Muli na naman niyang ginulo ang buhok ng nakakabatang kapatid upang inisin. Hindi kumpleto ang kanyang umagsa kahit pa mainit ang kanyang ulo.“Sit down, what would you like for breakfast?” His mom never got tired taking care of them kahit pa malalaki na sila but today was extra. Mukhang nangangamoy may kailangan ito o sasabihin. Ganito ito kapag naglalambing.Ang ama naman nito ay nakatingin lang sa kanya na parang natatawa. Hindi niya talaga maintidihan minsan ang mga ito. Kadalasan ang mga magulang lang niya ang nagkakaintidihan pagdating sa mga bagay-bagay.“Want some peaches?” Alok ng ama na inaabot ang isang buong prutas.“No?” takang-tanggi niya sa mga ito. Nakita niyang siniko ng kanyang ina ang ka

DUNCAN:“What happened?” Duncan asked as he arrived at late in the evening. His wife called that Daniel was in a high tempered. Nagsimula daw itong magwala sa loob ng kwarto nito. Daniel locked the door.“Your son,” Malungkot na sambit ni Marion sa kanya. “I didn’t open the door.” Nasa harapan sila ng kwarto ni Daniel, rinig pa rin ang pagbabasak nito ng babasagin. Mukhang ang mga collections nito na babasagin ang pinuntiryang sirain ng anak.Nakayakap naman ang isa niyang anak na si Daniella na nakayakap kay Marion na parang natatako sa pinapakitangg pagwawala ni Daniel.“Talk to your son, it must be about Jamila.” Nakita niyang naluluha na rin ang kanyang asawa. Marion loved her children so much and she didn’t want someone to hurt her children. Hinimas niya ang braso ng kanyang asawa upang mapatahan ito sa nagbabadyang luha. Tumango ito kay Marion.“Is kuya will be fine?” Marahang tanong ng bunso niyang si Daniella, Duncan made such a sudden reakuzation when he looked at his younges

JAMILA: “Congratulations Jamila,” Isang malambot na yakap ang kanyang hindi inaasahan ng mga sandaling iyon. Yakap ng kanyang tita Marion. Sa anim na buwan niyang pagkikipagiwasan sa pamilya Sylvanno ay muli niyang naramdaman ang yakap ng isang pangalawang ina. She almost got her in tears ngunit expert na siya sa paglilihim. Marahan niyang niyakap ang tita Marion niya. “T-tita.” Bati niya rito. “I’m sorry for what happened between me and your son--.” “Shhh,” Sinaway siya nito at pinatigil sa pagsasalita. Ngumiti lamang ito at hinaplos ang kanyang likod. “You’ve been through a lot. I must know it.” Nakita niyang naiiyak rin ito. Halos isang oras na sila sa ginaganap na party sa kanilang bahay/ Her nostalgic feelings came back. Ang malaki nilang bakuran kung saan ginaganap ang maliit na salo-salo na para lamang sa mga close relatives at friends ng pamilyang Honrade ang naroon. It was just a small intimate dinner party. Ginawa lamang ito para pormal na ipakilala sa mga ito ang mgagig