บททั้งหมดของ Kidnapped by the Billionaire After Divorce: บทที่ 41 - บทที่ 50

 HETO NA NAMAN ang pakiram ni Liberty na tila wala siyang mapuntahan. Wala pa ang kaibigan niya sa bansa, ayaw niya pa ring umuwi sa kanila dahil mararamdaman niya lang ang kalungkutan dahil sa pagiging mag-isa.Kaya naman, kaysa kung ano-ano ang isipin niya kapag nasa bahay, dumiretso siya sa isa pang hospital kung saan naroon ang mama ni King. Sa hindi malamang kadahilanan, kahit walang sinasabi ang ginang sa kanya ay gumagaan ang pakiramdam niya sa tuwing nakikita ito at ngumingiti sa kanya na kailanman ay hindi niya naramdaman sa nanay niya.Bago pumasok ng kwarto, isang malapad na ngiti ang inihanda niya nang sa ganoon ay hindi nito maramdaman ang problemang dala-dala ngunit nang papasok na siya sa loob ay narinig niya ang isa sa mga tagapagbantay ng ginang na pinag-uusapan siya.&

NAGISING SI LIBERTY dahil sa malakas na sigaw niya na pumailanlang sa buong kwarto. Habol niya ang malalim na paghinga habang balot ang mukha ng matinding pag-aalala. Saka niya lamang napagtanto kung nasaan siya nang ikutin niya ng tingin ang apat na sulok ng kwarto.“Hospital again?” nanghihinayang niyang tanong sa sarili. Bakit naman yata sa dinami-rami ng mga lugar, sa hospital pa siya naging lapitin?“Ano bang kamalasan ang dumikit sa buhay ko? Hindi ko na nga problema ang pera pero matetegi rin ako, hindi ko iyon mapapakinabangan!” Umiiling niyang sambit sa sarili. “Kailangan ko ng pumasok sa trabaho…”Natigil lamang siya sa malalim na pag-iisip nang pumasok sa kwarto si King. Kung ano ang suot nito kagabi ay ganoon pa rin iyon. Halata rin sa nanlalalim nitong mga mata na wala pa ring tulog.“Kumusta ka?” tanong nito sa kanya nang makalapit.“Ito, may contest ng tanungan sa utak ko. Masamang balita, wala pa ring panalo,” sagot niya rito. “Hindi pa magaling ang kamay ko, paa ko na

NAIKUYOM NI LIBERTY ang kaninang nakabukas na kamay nang dumating ang hindi niya inaasahang bisita. Sigurado siya. Hindi siya maaaring magkamali. Kahit na nasa kabilang kwarto’y dinig niya ang kawalang-hiyaang ginagawa ng dalawa sa ibabaw ng kama. Habang magkasalo ang mga ito at parehong pinaliligaya ang isa’t isa, napakaraming tanong na kusang tumatakbo sa isipan niya.Bakit? Bakit umabot siya ng ganito kababa? Bakit kailangang hayagang ipadama sa kanya ng magaling niyang asawa ang pagtataksil nito? Higit sa lahat, bakit kumakapit pa rin siya sa masayang memorya na nagdadala lamang ng kirot sa kanya? Hindi na dapat. Wala na dapat siyang nararamdaman na kahit ano lalo na kung ipinagdudulan na sa kanya ng reyalidad na tapos na nga talaga ang pahina ng pagsasama nilang dalawa.Gusto niyang tanungin ang sarili kung gaano ba kalalim ang ibinaon niyang pagmamahal dito para umabot sa punto na hirap siyang kalimutan ito. Nasa itaas ang kanyang utak, mas mababa sa puso kung tutuusin ngunit ba

“KAIN! SINABI NG kumain ka!” may diin ang pagsasalita habang nagpupumilit si Victoria na ipasok sa bibig niya ang kutsara.Ngunit matigas si Liberty. Hindi niya kinakain ang mga pagkaing si Victoria mismo ang nagluto. Wala siyang tiwala sa mga tao rito sa bahay. Mas pipiliin niyang mag-ulam ng instant noodles na siya mismo ang naghanada kaysa kainin ang mga pagkaing ihahain ng mga ito.“Napakatigas ng ulo mo!” malakas na sigaw nito kasabay ng pagsipa sa kanyang wheelchair.“Hindi ako kakain,” may diin niyang sabi sa mga ito. “Mas pipiliin ko pang magutom kaysa mamatay sa lason.”“Sige! Kung iyan ang gusto mo!” may galit na kinuha ng ina ni Duncan ang mga nakahain sa kanyang harapan.Nakangising nakatingin naman sa kanya si Merideth habang patuloy ito sa pagkain. Sa pamilyang narito, alam niya higit pa sa kahit na sino kung sino nga ba ang mas nasisiyahan na makita siyang nahihirapan siya.Wala ngayon si Duncan dahil sa mga dapat na ayusin sa kompanya. Kailangan niya lamang ng tamang p

MGA BALIW NA ang kasama niya sa bahay. Hindi niya alam kung paano pa ng mga ito nagagawang taas-noong humaharap sa kanya na parang walang nagawang kataksilan. Higit sa lahat, inaasahan pa ng magaling na kabit ng asawa niya na handa siyang magpaalila sa pag-aakalang katulad pa rin siya ng dati na pinagsisilbihan si Duncan.“Bakit para sa ‘yo lang iyang niluto mo?” may pagtataray na tanong ni Merideth.Nagawa pang tumingin ni Liberty sa kanyang likuran bago tingnan ang babae saka ibaling ang tingin sa niluto niyang kaldereta na sinigurado niyang para lamang sa kanya. Ipinatong niya iyon sa kanyang hita upang maitulak nang walang hirap ang wheelchair.“Ako pala ang kinakausap mo?” nagmamaang-maangan niyang tanong dito bago ipagpapatuloy ang pagpapagulong sana sa wheelchair na pinigilan ni Merideth.“Tinatanong kita, bakit para sa ‘yo lang iyang niluto mo—”Natawa si Liberty at umiling sa babae. “Baka nakakalimutan niyong bihag niyo ako dito pero hindi niyo alila. Bakit, kung ipagluluto k