บททั้งหมดของ Ang Maalindog na si Teacher Larson: บทที่ 91 - บทที่ 100

Si Erika ay walang ginawa kundi tingnan siya gamit ang kanyang mahiyaing mga mata na parang mata ng isang soro, at biglang natuyo ang lalamunan ni Logan. This girl is learning quickly.Nagtagpo ang kanilang mga mata, at tila may tensyon na bumabalot sa hangin sa pagitan nila. When Erika saw the man's dark eyes fill with desire, she knew she was halfway to winning. Naaalala niya kung gaano kalamig ang pakikitungo sa kanya ng lalaki kanina, kaya’t napangisi siya ng pilya at kumindat kay Logan."Sir, do you want this or not?"Before she finished, he pushed her down. Nalaman ni Erika na napadpad sila sa isang malambot na bahagi ng damuhan, malinaw na pinili niya ito ng maaga.As her body hit the ground, it wasn’t rigid but cushioned, with the pointed tips of the grass pressing against her back. The cool, sharp feeling created an odd sensation between them.Inilagay ni Erika ang kanyang mga kamay sa baywang ni Logan, may kasiyahang ngiti sa kanyang mga labi. Pagkatapos ay bumulong siya, "S

Kinabukasan.Kumakanta ang mga ibon na magkakapareha sa mga sanga, at ang hangin ay puno ng natatanging halimuyak ng mga halaman sa bundok.In her sleep, Erika turned over and fell off the bed.The moment he hit the ground, Erika woke up with a start.Logan!Mabilis siyang tumingin sa paligid. Walang bakas ng lalaki sa maliit na kama, tanging ang zipper ng kurtinang gawa sa tela ng gasa ang bukas.The sound of her fall woke Frida. She raised her hand and opened the curtain between them, looking down at Erika with sleepy eyes. "Are you awake?"Huminga ng maluwag si Erika. Hindi niya alam kung kailan umalis si Logan."Yeah," sagot ni Erika na tila may kaunting kaba.Frida rubbed her eyes and stood up. "I heard a helicopter around 6 a.m. It kept me awake for a while. Where would a helicopter even come from in these mountains?""Who knows," bulong ni Erika. Mahimbing ang tulog niya noon at wala siyang narinig.Erika checked her phone and found two messages from a man, sent around 3:30 a.m

Pagkatapos basahin ang mensahe, muntik nang mabitawan ni Erika ang kanyang telepono. Hindi ito tulad ng tipikal na tono ni Logan na pabiro; sa halip, pakiramdam niya ay parang may makamandag na ahas na nagtatago sa dilim, nakamasid sa bawat galaw niya, handang umatake kapag may pagkakataon at lunukin siya nang buo.She’d encountered situations like this back in school. Some men, who couldn’t accept her rejection, had spread her number around. Because of this, Erika constantly received disturbing messages and calls, even after reporting it to the police.Para sa mga taong ganito, parang may sobra silang oras o may twisted na kasiyahan sa pag-abala ng ibang tao. Parang nakalulunok ng langaw—nakakadiri at wala siyang magawa.Eventually, she changed her number and limited her social interactions. When she got together with Dylan, these issues gradually disappeared.Ang unang hinala niya ay si Lance, ang taong kilala siya nang mabuti. Pero mukhang imposible iyon; kakatapat lang nito ng dam

Habang pababa ang eroplano, tumunog ang telepono ni Logan. Nagsimulang magsalita si Erika, punong-puno ng kasabikan, at hindi napigilan ni Logan ang bahagyang ngumiti. Mukhang miss din siya ng batang iyon.The moment he answered, however, the background noise on her end made his face tighten – something was wrong."Mr. Santos, I never expected someone as low as you to still be around." Erika’s voice was calm and steady, betraying no hint of fear.Sinubukan niyang bigyan ng oras si Logan, kaya't sinadya niyang banggitin ang ilang pangalan para mabigyan siya ng babala.Logan glanced at Max. “Check out this Mr. Santos, and send a bodyguard over immediately.”Medyo matatagalan bago siya makalabas sa airport, ngunit patuloy siyang nakikinig sa boses ni Erika, nag-aalala kahit na sinasadyang hinahabaan ni Erika ang usapan kay Mr. Santos.Sa kabila ng kanyang tapang, isa pa rin siyang dalaga, matapang ngunit marupok, at matagal na niyang hinihintay si Logan upang siya’y samahan.How scared m

Bumuhos ang ulan kasabay ng malalakas na kulog sa kalangitan. Mahigpit na kumapit si Erika sa tie ni Logan, ibinabaon ang mukha sa kanyang dibdib. Nanginginig siya nang di mapigilan, magulo ang emosyon at kalat ang isip—hindi niya alam ang gagawin o sasabihin. Tanging ang gabing iyon ang naiisip niya: ang kidlat, ang kulog, ang mga puno na gumagalaw sa dilim ng mga poste, parang mga anino ng halimaw na gustong lamunin siya.She remembered Mr. Santos’s ferocious, unrestrained grin as he yanked her ankle, pulling her down. She screamed until her voice went hoarse, but there were no passersby on that stormy night. Her body fell into muddy water, splashing it all over her face."Don't be afraid, I'm here." His voice was low and gentle, calming her frantic nerves.He had rushed over, arriving two minutes before his bodyguards, and found her drenched, her small frame soaked through. Her hair clung to her face, her forehead bruised and swollen, her wide, fearful eyes darting.Napangiwi si Lo