All Chapters of คุณอาสายดาร์ก: Chapter 41 - Chapter 50

จิณณ์มองใบหน้าสวยหวาน อมเปรี้ยว อมหวาน มีความเซ็กซี่ ขี้เล่นอยู่ในตัวเองอย่างมากล้น ทุกสิ่งที่มนตกานต์เป็นราวกับสิ่งที่ปั้นแต่งมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ เพราะตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน มนตกานต์มีผลต่อระบบความนึกคิดและจิตใจของเขา เธอทำให้เขาคิดถึงริมฝีปากจือขึ้นน้อยๆ ดวงตาสวยหวานเซ็กซี่ เสียงหัวเราะน้อยๆ และความเปิ่นหรือหน้าเหวอๆ บางครั้ง ราวกับว่าเธอเผลอทำอะไรที่ผิดไปจากเส้นทางที่ขีดไว้ ทั้งหมดนั้นทำให้แทบไม่มีช่วงเวลาใดเลยที่เขาไม่มีมนตกานต์เข้ามาเกี่ยวพัน และยังตอนนี้ เมื่อความเรียกร้องจากร่างกายเร่งเร้าให้เขาครอบครองเธอให้ได้ แต่หัวใจกลับร้องบอกว่าสิ่งนี้ไม่เหมาะสม เขาไม่ควรทำกับมนตกานต์เหมือนดั่งที่เคยทำกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามา แต่ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์เพศผู้ ความอยากและกระหายในเซ็กซ์ ที่ผิดสี ผิดกลิ่น ผิดรสชาติ ตามแต่โอกาสจะอำนวย นั่นทำให้เขาไม่กล้าก้าวเดินเข้าไปหามนตกานต์อย่างที่ควรจะเป็น แล้วเขาควรจะแก้ปัญหายังไง“ถ้าอาจิ๋วไม่คิดที่จะ ‘รัก’ โปรดอย่าทำแบบนี้กับลูกเจี๊ยบอีกค่ะ แม้จะแค่สัมผัสก็อย่าทำ ลูกเจี๊ยบควรจะเก็บสิ่งนี้ไว้ให้กับผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของลูกเจี๊ยบนะคะ

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้วงสนทนาหยุดชะงัก ทุกสายตาจับจ้องณัฐที่กำลังดูหน้าจอว่าใครโทร. เข้ามา และจากสายตาของณัฐที่เหลือบมองมนตกานต์ก็พอจะคาดเดาได้ว่าใครกัน “ครับ พี่จิ๋ว อ้อ... ครับ ผมแจ้งลูกค้าไปตามที่ลูกเจี๊ยบแจ้งมาแล้วครับ ช่วงเย็นๆ น่ะครับ เขาจะส่งข้อมูลเพิ่มเติมมาให้ ไม่ครับ ไม่มีปัญหาอะไร ลูกค้าฝากชมด้วยครับ เพราะทางเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ครับพี่ เดี๋ยวถ้าได้ข้อมูลมา ผมจะรีบส่งให้ครับ” ณัฐตอบทุกคำถามที่จิณณ์อยากรู้ ท่ามกลางสายตาใคร่รู้จากทีมงานทั้งเก่าและใหม่ โดยเฉพาะคนใหม่นั้นเหมือนกำลังกลั้นใจฟังทุกคำพูดของเขา “อืม... ถ้าลูกค้าติดขัดอะไรก็บอกพี่ด้วยละกัน จะได้ช่วยกันตัดสินใจ ลูกเจี๊ยบยังใหม่ พี่อยากดูแลให้ทั่วถึง” “ครับพี่ เมื่อตอนบ่ายพี่นุเอาสต๊อกวัตถุดิบที่มีอยู่มาให้ดูคร่าวๆ น่ะครับ ผมวางไว้บนโต๊ะพี่จิ๋วแล้วนะครับ พี่นุแกว่าจะได้ดูเป็นไกด์ ตอนนี้แกจะสั่งเฉดที่เราใช้ปกติไปก่อน ส่วนจะใช้สีไหนมากหรือโดดเด่นก็ให้สรุปให้แกอีกทีนะครับ” “อืม... วางบนโต๊ะแหละ พรุ่งนี้พี่ไปดู หรือไม่เย็นๆ ถ้าพี่ผ่านไปทางนั้น จะแวะไปเอาล่ะกัน” “อ้

มนตกานต์บิดกายดิ้นรน เพราะทั้งหมดนั้นทำให้เธอสะท้านสั่นไหวจนแทบจะลืมเลือนความเจ็บปวดในหัวใจที่จิณณ์เห็นเธอเป็นลูกไก่ตัวหนึ่งในกำมือของเขาเท่านั้น จิณณ์ไม่ได้วางเธอไว้ในตำแหน่งของผู้หญิงที่จะทำให้เขาถอดเขี้ยวเล็บ สัมผัสจากจิณณ์ทำให้เธอเคลิ้มจนแทบจะลืมเลือนทุกอย่าง ทว่านั่นยิ่งทำให้ความเจ็บปวดทวีคูณ เพราะร่างกายของเธอยังไม่รักดี ยังพร้อมจะทะยานตามติดไปสู่จุดที่จิณณ์ปรนเปรอ และหากเป็นเช่นนั้น เธอก็จะก้าวเข้าสู่วังวนของจิณณ์ จะกลายเป็น ‘ลูกไก่’ ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์ ลูกไก่ตัวน้อยๆ ที่มีความหมายตรงตัวว่า ลูกเจี๊ยบ ลูกเจี๊ยบที่วางตัวเองไว้ให้แตกต่างจากลูกไก่เหล่านั้น ลูกเจี๊ยบที่คิดว่าจะเติบโตขึ้นเป็นนางหงส์คู่ควรกับเขา แต่สุดท้าย ลูกเจี๊ยบก็เป็นลูกเจี๊ยบวันยันค่ำ เป็นลูกไก่ตัวน้อยๆ ที่พร้อมจะกระโจนเข้าสู่เงื้อมมือของเขา รอคอยให้เขา ‘บีบ’ หรือจะ ‘คลาย’ เธอก็ต้องยินยอม ยอมเป็น ‘ของเล่น’ ชั่วคราวของเขา ถ้าเหตุการณ์ต่อจากนี้เป็นไปโดยเธอสมยอม จะด้วยความเต็มใจ หรือถูกจิณณ์ปรนเปรอให้คล้อยตาม คว

ไม่เกิน 10 นาที กิจกรรมอาบน้ำและแต่งตัวก็เสร็จเรียบร้อย ทว่าเมื่อตรงไปยังห้องอาหาร เขากลับไม่เห็นเธออยู่ที่นั่น ทั้งบ้านก็เงียบเหงา ราวกับสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวในบ้านนี้คือเขาเท่านั้น แน่นอนว่าโรงรถคือเป้าหมาย เมื่อไม่เห็นนังเขียวแปร๋น ร่างสูงก็รีบรี่ขึ้นไปคว้าโทรศัพท์มือถือในห้องนอนทันที “อยู่ไหนลูกเจี๊ยบ” เสียงเครียดๆ ที่ได้ยินจากสมอลทอร์ค ทำให้มนตกานต์อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม ก่อนจะตอบเสียงอ่อน “กำลังไปออฟฟิศคะ” เธอตอบตามความจริง พยายามระงับความดีใจที่จิณณ์โทร. หา และน้ำเสียงนั้นก็ยืนยันได้ว่าเขาไม่พอใจที่เธอออกมาก่อนโดยไม่บอก “แล้วทำไมไม่รออา” “ลูกเจี๊ยบอยากเข้ามาเตรียมงานก่อนน่ะค่ะ พอพี่ณัฐกับทีมงานมาถึงจะได้เริ่มคุยงานกันได้เลย” “แค่รออาสิบนาทีรอไม่ได้เหรอ มันไม่ได้ช้าสักเท่าไหร่เลย” “ก็ลูกเจี๊ยบไม่รู้นี่คะว่าอาจิ๋วจะตื่นหรือยัง” “แล้วทำไมไม่ปลุก” “เอ่อ...” น้ำเสียงอึกอักของมนตกานต์ทำให้จิณณ์ต้องพ่นลมออกจากปาก หงุดหงิดที่ส่งคำถามไปแบบนั้น เพราะคำถามนั้นเขาควรจะเป็นคนตอบเองซะมากกว

“ไหนอาดูสิ นี่ไง... หน้าเห่อมาก นี่เราขนลุกขึ้นหน้าเชียวเหรอ” หลังนิ้วเกลี่ยที่ข้างแก้มขึ้นลงเพื่อสัมผัสเส้นขนที่ลุกตั้ง และก็ดูเหมือนว่ามนตกานต์จะสะท้านมากขึ้น และครั้งนี้ไม่ใช่เห่อแค่หน้าแต่เป็นเห่อทั้งตัว “อืม... สงสัยจะหนาวจริงนะ อาพากลับบ้านมั้ย” “ไม่ค่ะ ลูกเจี๊ยบหายแล้ว” “หายตรงไหน ดูสิ ต้นแขนนี่ก็เห่อเป็นปื้นเลย” หลังมือที่ไล่จากข้างแก้มลงไปถึงต้นแขน ยิ่งทำให้มนตกานต์สะท้านตาลุกวาว พยายามหาทางหนีทีไล่ เพราะขืนให้จิณณ์ทำกับเธออยู่แบบนี้ มีหวังเธอนี่แหละที่จะกอดรัดเขาจนแน่น ก็ใจมันรักอยู่แล้วหนิ “ลูกเจี๊ยบไม่เป็นอะไรจริงๆ อาจิ๋วดูแบบให้ลูกเจี๊ยบหน่อย ตรงนี้อ่ะค่ะ อาจิ๋วว่าลูกเจี๊ยบทำเป็นชั้นวางของแบบนี้ดีมั้ย ให้ตู้วางเป็นพื้นโปร่งมีรูระบายอากาศ เพราะร้านนี้เขาจะขายพวกกระเป๋าสานน่ะค่ะ” “ไหนดูสิ” มนตกานต์ลอบยิ้มเมื่อเรื่องงานแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้เธอได้จริงๆ จิณณ์ก็ยังเป็นจิณณ์วันยันค่ำ ยังไงเรื่องงานก็มาก่อนเรื่องอื่นเสมอ และดูว่าวิธี ‘เป็นตัวเอง’ ของเธอจะได้ผล เพราะแค่เธอทำไม่สนใจเขา นั่นก็คือเขากลับมา