บททั้งหมดของ พิศวาสร้อนซ่อนรัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

107

บทที่ 61

การมาบ้านภัทรานิษฐ์ในครั้งนี้ของพัฒน์ชนะมันต่างออกไป เมื่อมาถึงชายหนุ่มเดินดูรอบๆ บ้านของเธอโดยมีพลอยไพลินเป็นไกด์ ได้เห็นรูปเห็นของใช้ของภัทรานิษฐ์และพลอยไพลิน ได้รู้ว่าสองคนแม่ลูกอยู่กันยังไง พลอยไพลินซึ่งกินข้าวมาจากโรงพยาบาลแล้ว จึงไม่งอแงเรื่องนี้ พอเห็นว่าดึกแล้วพัฒน์ชนะก็จัดการอาบน้ำให้พลอยไพลินก่อน เพราะเด็กหญิงตัวน้อยยืนหาวติดกันหลายครั้ง แถมยกมือขยี้ตาเสียด้วย ประสบการณ์อาบน้ำให้หลานชายสองคนสู้ไม่ได้กับการอาบน้ำให้เด็กหญิง เพราะพลอยไพลินอายแล้วอายอีก ไม่ยอมถอดชุดออกจนชายหนุ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมา กว่าจะกล่อมได้ว่าเขาไม่มองก็เล่นเอาเหนื่อย การอาบน้ำที่คิดว่าง่ายๆ มันไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว “ชุดนอน ชุดนอนอยู่ไหนนะ” พัฒน์ชนะเปิดตู้เสื้อผ้าของ พลอยไพลินออกดู ออกอาการมึนเพราะไม่รู้ชุดนอนของเด็กหญิงอยู่ตรงไหน “นี่ค่ะ” เจ้าของตู้เสื้อผ้า จึงมุดตัวลอดใต้แขนของพัฒน์ชนะเข้าไปหยิบชุดที่จะสวมออกมาเอง “ใส่ชุดนี้เหรอครับ”“ค่ะ” เสียงใสๆเอ่ยรับ พัฒน์ชนะมองชุดในมือว่าจะใส่ยังไงก่อนจะเอ่ยบอกเจ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 62

เช้าวันรุ่งขึ้นพัฒน์ชนะก็วุ่นตั้งแต่ลืมตาตื่นก็ว่าได้ เพราะเมื่อพลอยไพลินตื่น ชายหนุ่มก็จัดการอาบน้ำให้ก่อน แต่เด็กหญิงนั่งห้องน้ำทำธุระหนักเขาก็ออกมานอกห้องน้ำ เพราะพลอยไพลินยังอายไม่ยอมให้เขาเข้าไปด้วย ให้ช่วยแค่ตอนอาบน้ำ แต่เมื่อคืนเขารู้จากภัทรานิษฐ์แล้วว่าต้องทำอะไรต่อ เมื่อพลอยไพลินเสร็จธุระ เด็กหญิงตัวน้อยจะตะโกนบอกเอง นั่นคือเวลาที่เขาต้องเข้าไปเช็ดก้นให้ ซึ่งเช้านี้เขาก็ทำทุกอย่างได้ดี แม้จะไม่สมบูรณ์เท่าตอนที่ภัทรานิษฐ์ทำก็ตามพออาบน้ำเสร็จก็ได้เวลาแต่งตัว ที่ตอนนี้ในห้องพลอยไพลินมีคราบแป้งเต็มไปหมด เพราะทั้งสองคนเล่นสงครามแป้งกัน กว่าที่ พัฒน์ชนะจะจับตัวปูแสนซนอย่างพลอยไพลินให้ใส่เสื้อผ้าได้ เขาก็แทบหมดแรง จากชุดสวยๆ ที่ต้องใส่วันนี้ จึงเป็นเสื้อผ้าสลับชุดแบบมิกซ์และแมชท์แบบไม่ตั้งใจ ทางด้านภัทรานิษฐ์ก็ชะเง้อมองคอยาวหาว่าเมื่อไหร่ลูกจะมา“วันนี้น้องพลอยไม่ต้องไปโรงเรียน” พอแต่งตัวเรียบร้อยพลอยไพลินก็เอ่ยบอก ทั้งๆ ที่ชอบโรงเรียนมาก แต่ถ้าให้เลือกระหว่างไปโรงเรียนหรือหยุด พลอยไพลินดูจะขอหยุดมากกว่า “ค
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 63

ประตูห้องพักฟื้นที่เปิดออก ทำให้ภัทรานิษฐ์หันไปมอง ก็เห็นพลอยไพลินวิ่งเข้ามา ตามด้วยพัฒน์ชนะ คิ้วโค้งสวยได้รูปของคนเป็นแม่ถึงกับขมวดกับชุดที่ลูกสาวสวมอยู่ เสื้อกับกางเกงมันคนละชุดกันแน่ๆ ถุงเท้าก็คนละข้างยังดีที่รองเท้าถูก ผมเผ้าก็ดูยุ่งเหยิงไปนิด เธอมองตาเขียวปั้ดไปยังพัฒน์ชนะทันที“แม่จ๋า”“คะลูก” ภัทรานิษฐ์ปรับสีหน้า ยิ้มให้ลูกสาว ตอนนี้เธอกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง ยื่นมือไปสัมผัสแก้มของพลอยไพลิน ที่มายืนเกาะขอบเตียงอยู่ “คุณลุงทำไข่ตุ๋นให้น้องพลอยกิน อร่อยม๊ากมากค่ะ” “เหรอคะ ชอบละสิ ยิ้มแป้นเชียว” คำพูดของภัทรานิษฐ์ ทำให้เจ้าตัวสะอึก ทำไมเธอต้องรู้สึกหวิวๆ แบบนี้ ทำไมต้องรู้สึกดีที่พัฒน์ชนะอยู่กับพลอยไพลินได้และชายหนุ่มก็ทำได้ดีด้วย ทั้งๆ ที่เธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย เธอกลัวว่าเขาจะมาพาลูกของเธอไป “ค่ะ… ให้คุณลุงทำให้กินทุกวันได้ไหมคะ”“คุณลุงไม่สะดวกค่ะ จะดูแลน้องพลอยแค่ตอนนี้เท่านั้น” คำตอบของแม่ทำให้ใบหน้าของพลอยไพลินสลดลงไปนิดหน่อยแต่ก็ยังยิ้มได้อย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 64

“เอาน่ะ ให้พ่อลูก เขาอยู่ด้วยกันบ้าง”“ฝน ถ้าแกมาแล้วพูดแบบนี้ กลับไปเลยนะ”“ฉันก็ขอล้อเล่นนะแก อย่าจริงจังนักสิ” ศิรดารีบเอ่ยแย้งพูดแทงใจดำไม่ได้เลย ภัทรานิษฐ์เป็นโมโหใส่ตลอด “รู้ว่าพูดเล่น แต่ฉันไม่ชอบ”“เออ… เอานี่ของเยี่ยม กินเยอะๆ จะได้แข็งแรง” คนมาเยี่ยมพร้อมของกินเต็มมือ วางทั้งหมดลงบนโต๊ะ “แล้วนี่แกยังแพ้ท้องหนักอยู่หรือเปล่า”“อย่าทักสิ เดี๋ยวฉันก็อ้วกหรอก”“มีแบบนี้ด้วยหรือไง เพราะถ้าแกแพ้ท้องน้อยลงแล้ว ฉันอยากให้น้องพลอยไปอยู่กับแก…” ภัทรานิษฐ์ยังพูดไม่ทันจบประโยค ศิรดาก็วิ่งเข้าห้องน้ำ โก่งคออาเจียนออกมาทันที ส่วนหนึ่งคือการแกล้งแต่อีกส่วนคือของจริง เห็นแบบนี้ภัทรานิษฐ์ก็คงหมดหวังให้พลอยไพลินไปอยู่กับศิรดาชั่วคราวแล้ว “สงสัยจะไม่ได้ว่ะ” ศิรดาที่เดินตาแดงก่ำออกมาจากห้องน้ำเอ่ยบอก หลังจากอาเจียนอยู่หลายนาที ต้องแสดงให้สมบทบาทหน่อย เดี๋ยวภัทรานิษฐ์จับได้จะซวยเอา “ไม่เป็นไร ฉันเข้า
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 65

ห้องทำงานของพัฒน์ชนะเต็มไปด้วยของเล่นของพลอยไพลิน ที่วางอยู่ทุกมุม แต่ชายหนุ่มกลับชอบภาพนี้ จนอยากหยุดเวลาเอาไว้ก่อน เขาก้มหน้าอ่านเอกสารงานสลับกับเงยขึ้นมองพลอยไพลินเป็นระยะๆ ด้านนอกเหล่าพนักงานก็ต่างซุบซิบเรื่องที่ชายหนุ่มพาเด็กมาด้วย บางคนก็บอกว่าเป็นลูก บางคนก็แย้งว่าไม่น่าใช่ตามแต่จะคิดกันไป อนุภพแวะเข้ามาหาพัฒน์ชนะที่บริษัท เพราะกะจะชวนออกไปหาอะไรกิน ก่อนมาเขาไม่ได้โทรศัพท์มาบอกก่อน เพราะรู้ว่าเพื่อนกลับมาจากมาเลยเซียแล้ว อีกอย่างเขาผ่านมาแถวนี้แค่แวะเข้าไปหาก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรมาก ถ้าไม่เจอตัวก็จะได้หาอะไรกินในห้างซะทีเดียว แต่พอเปิดประตูเข้ามาถึงกับตาค้าง เมื่อเห็นของเล่นเด็กเต็มห้องทำงานของผู้บริหารใหญ่เต็มไปหมด ที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ถัดไปถ้าจำไม่ผิดเด็กผู้หญิงคนนี้คือลูกของภัทรานิษฐ์แน่ๆ แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้หรือว่า...“ไอ้แพท เอ็งไปขโมยตัวลูกน้องยี่หวามาเหรอวะ” เสียงทักของเพื่อนทำให้พัฒน์ชนะละสายตาจากเอกสารตรงหน้า มองตรงไปยัง  อนุภพ ส่วนพลอยไพลินยังนั่งวาดรูปอยู่ “ไอ้นี่…มาถึงก็หาคุกให้กันเลย ข้าไม่ได้ขโมย พูดมั
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 66

เมื่อกินข้าวอิ่ม พัฒน์ชนะกับอนุภพก็พาพลอยไพลินไปขึ้นลิฟต์แก้วตามที่ขอ ก่อนจะกลับมาที่ห้อง เพราะเด็กหญิงตัวน้อยหาวติดกันหลายครั้ง บ่งบอกว่าง่วงนอนแล้วแต่ก่อนนอนก็ต้องดื่มนม พัฒน์ชนะจึงลงไปเอาอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ในรถเพราะคำสั่งของภัทรานิษฐ์ตั้งแต่เมื่อวานให้เขาเตรียมนมไว้เสมอ พอได้นมพลอยไพลินก็ดูจะหลับสบายมากขึ้น โดยที่พัฒน์ชนะให้เด็กหญิงนอนบนฟูกหนา มีหมอน ผ้าห่มและตุ๊กตาของโปรดพร้อมส่วนอนุภพก็ขอตัวกลับไปทำงานเหมือนกัน ตลอดเวลาที่ พัฒน์ชนะอยู่กับพลอยไพลิน ชายหนุ่มนั้นถ่ายรูปหรือคลิปของเด็กหญิงไว้ ก่อนจะส่งไปให้ภัทรานิษฐ์ดูผ่านทางโทรศัพท์ อัปเดตตลอดว่าพลอยไพลินกำลังทำอะไรอยู่ ภัทรานิษฐ์จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ซึ่งก็เป็นแบบนั้นเพราะทั้งวันหญิงสาวโทรศัพท์มาหาพลอยไพลินแค่ไม่กี่ครั้ง จากที่ตั้งใจจะโทร ทุกชั่วโมง พอภัทรานิษฐ์โทร มาเขาก็ให้แม่ลูกคุยกันแต่เปิดสปีกเกอร์โฟนตามเคยภัทรานิษฐ์ที่นอนโรงพยาบาลเพราะผ่าตัดไส้ติ่ง พรุ่งนี้เธอสามารถกลับบ้านได้แล้วถึงแม้แผลจะยังไม่หายดี แต่หมอให้กลับไปพักผ่อน ห้ามยกของหนักหรือทำอะไรเกินตัว และจะนัดมาตัดไหมอีกครั้ง วันนี้ก็เช่นเดียวกับเมื่อวานที่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 67

“ยังครับ แต่อีกไม่นานยี่หวาคงใจอ่อน เพราะผมเอาความจริงใจเข้าสู้ อยากให้เขาเห็นว่าผมรักเขา รักลูกมากแค่ไหน”“นั่นมันเรื่องของแพทที่ต้องจัดการเอง ลูกผู้ชายทำอะไรลงไปต้องรับผิดชอบ”“ครับ” พัฒน์ชนะเอ่ยรับ“แม่ขอถามอะไรตรงๆ หน่อยนะแพท อาจจะแทงใจดำไปนิด ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เอาเรื่องลูกมาต่อรองเรื่องผลประโยชน์ใช่ไหม” “ไม่ครับ เขาไม่ได้ขออะไรเลย แถมยังผลักไสผมให้ออกห่างจากชีวิตเขาสองคนด้วยซ้ำ” “ก็ถือว่าเป็นคนดีใช้ได้ ว่าแต่เด็กคนนี้ชื่อพลอยไพลินใช่ไหม” พอได้ยินคำตอบของลูกชายแล้ว นุชรีย์ก็หันไปให้ความสนใจเด็กหญิง ตัวน้อย ที่นั่งบนตักพัฒน์ชนะ มองตาใสมายังเธอ “ครับ…”“ชื่อเพราะจริงนะ” คนเป็นแม่ลงไปนั่งข้างๆ ลูกชาย ยื่นมือไปหาพลอยไพลิน แต่เด็กหญิงกลับเอียงตัวหลบซุกอยู่ในอกของพัฒน์ชนะแทน “น้องพลอยครับ”“คะ” พลอยไพลินขานรับคำเรียกของพัฒน์ชนะ ชายหนุ่มจึงเอ่ยแนะนำ“นี่คุณย่าของน้องพลอย ชื่อย่านิด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 68

“คนนี้เหรอ อุ๊ย… น่ารักน่าชังจริงนะ”“ใช่” คนเป็นย่ารีบรับ แต่พลอยไพลินได้แต่ยืนนิ่งๆ สายตามองไปยังลิฟต์แก้วที่จะได้ขึ้นแล้ว ดูใจจดใจจ่อน่าดู“ชื่ออะไรคะ”  เพื่อนคนหนึ่งของนุชรีย์เอ่ยถาม แต่คนที่ตอบว่าพลอยไพลินชื่ออะไร นั่นคือนุชรีย์เอง เพราะตอนนี้อยากตอบทุกอย่าง เกี่ยวกับพลอยไพลินก็ไม่ปาน “ชื่อน้องพลอยค่ะ”“ว่าแต่ลูกใคร คุณแซมเหรอ” “ตาแพท” นุชรีย์เอ่ยตอบคำถามนั้น “เอ๊… ลูกชายคนเล็กของคุณนิด มีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่” ความสงสัยเกิดขึ้นกับเพื่อนของนุชรีย์ทันที “นานแล้วแหละ แค่ไม่เป็นข่าวเท่านั้น”“จริงเหรอ แบบนี้บรรดาลูกสาว หลานสาวของพวกเราก็อกหักแย่นะสิ”“พูดเว่อร์ไปนะ” นุชรีย์โบกมือให้ เพราะไม่เห็นท่าทีลูกชายเธอจะชอบพอลูกสาวหรือหลานสาวของบรรดาเพื่อนๆ สักคน “จริงสิที่ร้านเพชรของคุณยุพา มีเพชรคอลเลคชั่นใหม่ออกมา เราไปดูความงามกันไหมคุณนิด” “เอ่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 69

Chapter 69“ตาแพท น้องพลอยยังอยู่ในลิฟต์ลูก” เสียงของคนเป็นแม่เอ่ยบอก ตอนนี้สีหน้าเธอไม่ดีนัก เพราะเป็นห่วงพลอยไพลิน พัฒน์ชนะเดินเข้าไปใกล้ลิฟต์ที่ถูกกันไว้จากผู้คนที่เป็นไทยมุงอยู่ขณะนี้ หัวใจเขาแทบสลายเมื่อเห็นพลอยไพลินนั่งร้องไห้อยู่ในนั้น “น้องพลอย น้องพลอย ได้ยินพ่อไหมครับลูก” พัฒน์ชนะพยายามเรียกพลอยไพลิน แต่เด็กหญิงก็ไม่ขานตอบ ยังคงเอาแต่เรียกหาภัทรานิษฐ์ไม่หยุด “แม่จ๋า… แม่จ๋า น้องพลอยกลัว” เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มตัวสั่น บรรดาไทยมุงต่างเอาใจช่วยขอให้เจ้าหน้าที่แก้ไขความบกพร่องของลิฟต์และพาตัวเด็กที่ติดอยู่ออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ยิ่งทำการแก้ไขลิฟต์ก็ยิ่งแกว่งตัวมากขึ้นเท่านั้น นุชรีย์เห็นก็ยิ่งหัวใจจะวาย เพราะพลอยไพลินยิ่งร้องไห้หนักมากกว่าเดิมเสียอีก พัฒน์ชนะเข้าไปเร่งช่าง แต่ทุกอย่างต้องใช้เวลา “แพท แม่ขอโทษนะ ที่ไม่ดูแลน้องพลอยให้ดี จนเกิดเรื่อง”“แม่ ไม่เป็นไรครับ ผมต้องช่วยลูกให้ได้”“จ้ะ” นุชรีย์พยักหน้าให้ บรรดาเพื่อนของนุชรีย์เองก็ต่างยืนอยู่ข้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 70

Chapter 70แม้จะเจ็บแผลแต่เธอก็กัดฟันทนวิ่งต่อไปไม่หยุด ภาพผู้หญิงใส่ชุดคนไข้วิ่งไปตามถนนเป็นจุดสนใจของผู้คนไม่น้อย เหงื่อมากมายไหลท่วมตัวคนเป็นแม่ที่ห่วงลูกรักเสมือนแก้วตาด้วงใจของเธอ น้ำตาของ ภัทรานิษฐ์ไหลนองแก้มเพราะสงสารลูกและกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น ภาพที่เห็นคือพลอยไพลินนั่งร้องไห้หนักแค่นั้นหัวใจเธอก็แทบสลาย “เปิดประตูลิฟต์ได้แล้วครับ” เสียงเจ้าหน้าที่เอ่ยบอก หลังจากทำงานภายใต้ความกดดันมานานนับชั่วโมง พัฒน์ชนะรีบปรี่เข้าไปยืนหน้าลิฟต์ พอประตูเปิดออกก็ก้าวเข้าไปอุ้มพลอยไพลินไว้ทันที “น้องพลอย” “พาเด็กออกมาก่อนครับคุณพัฒน์ชนะ” หัวหน้าช่างเอ่ยบอก เพราะจะได้ปลอดภัยทั้งสองคน เสียงเฮของไทยมุงที่มายืนเอาใจช่วยก็ดังขึ้นทันที “โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่ต้องกลัว” พัฒน์ชนะยอมออกมาจากลิฟต์ตามที่บอก ชายหนุ่มโยกตัวไปมาเพราะพลอยไพลินกอดคอเขาแน่น ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด มือหนาลูบแผ่นหลังเบาๆ อย่างปลอบโยน นุชรีย์เองก็เข้ามาช่วยปลอบด้วย แต่พลอยไพลินยังคงเอาแต่ร้องหาแม่ “แม่จ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
56789
...
11
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status