《นางบำเรอในมือมาร》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“พี่นิด ขอกาแฟแก่ๆ ให้ผมแก้วนึงนะครับ เมื่อคืนนอนน้อยง่วงมากเลย” นุติในชุดสูทสากลเดินรี่ตรงเข้ามาในห้องทำงานพลางร้องสั่งเลขาคนสนิท โดยไม่ทันสังเกตว่าไม่ได้มีเพียงนิภาเท่านั้นที่นั่งอยู่แต่กลับมีสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยนั่งอยู่ด้วย อาการเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่มจำต้องปรับเป็นนิ่งขรึมในทันที แต่ถึงกระนั้นดวงตาสุกใสทอประกายสีเขียวของเธอก็ยังคงทำให้เขารู้สึกประหม่า “เอ่อ..” สีหน้าเหมือนต้องการคำอธิบายจากนิภา ทำให้เลขาสาวใหญ่อมยิ้มก่อนจะเฉลยสิ่งที่เจ้านายทำฟอร์มไม่เอ่ยถาม “น้องลิลลี่ค่ะ จะมาฝึกงานที่นี่กับบอส บอสใหญ่ท่านสั่งมาโดยตรง นี่ค่ะจดหมายอนุมัติให้ฝึกงานจากบอสใหญ่ เมื่อเช้าท่านโทรหาพี่นิดเรียบร้อยแล้วด้วยค่ะ สั่งให้น้องลิลลี่เรียนรู้งานจากคุณนุ และก็บอสค่ะ” นุติรับจดหมายพลางรับไหว้ของสาวน้อยตรงหน้า ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นมีเพียงลิปกลอสสีจางๆ นอกนั้นคงไม่ต้องใช้เพราะเธอดูสวยใสตามธรรมชาติจริงๆ ผมรวบเป็นหางม้าโค้งๆ ด้านหลังยิ่งส่งให้ใบหน้าดูสดใสจิ้มลิ้มมากยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาของเธอนั้นกลับเป็นสีเขียวหม่นๆ ซึ่งก็คงเ

“แต่ถ้านายไม่อนุญาตให้ฉันฝึก ฉันก็จะไม่ฝึกนะ เอาเป็นว่ายกให้นายฝึกเองละกัน แต่ต้องเอาให้เป็นงานนะ” “คุณคิน..” “อืม..ว่าไง” ภคินเงยหน้าขึ้นจากเอกสารก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “5 นาที สำหรับคำถาม” สีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามนั้นมันบ่งบอก แม้จะมีเวลาที่จะฟังแต่เขาก็ไม่อยากจะตอบในบางคำถามที่คาดว่านุติจะถามมันออกมาแน่ “เรื่องคุณดา มีอะไรมากกว่านั้นหรือครับ คุณคินถึงได้กัดเธอไม่ปล่อยแบบนี้ ในเมื่อคุณคินก็รู้ว่าเธอยังไม่ได้ตกลงกับท่านประธาน ซึ่งถ้าคุณคินขวางท่านประธานไม่ได้แต่คุณคินเลือกที่จะขวางเธอได้นี่ครับ ไม่เห็นต้องทำอะไรอย่างนี้ เราไม่ได้เล่นตำรวจจับผู้ร้ายกันอยู่นะครับ โตๆ กันแล้ว” ภคินแค่นยิ้มทว่าแววตาของนุติที่มองมาทำให้เขารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องจริงจังเสียที ถ้านุติจะไม่ช่วยเขาก็เลือกที่จะทำด้วยตัวเองและมันก็ต้องสำเร็จ 100% “ก็เพราะว่าโตๆ กันแล้วน่ะซิ ถึงต้องทำอย่างนี้ ผู้หญิงอย่างลินลดาแค่มีเงินมากหน่อยก็คงพร้อมแบ.. แต่พ่อไม่ใช่ ในเมื่อนายก็รู้ว่าพ่อขวางไม่ได้นายก็ไม่น

“คุณลุงสวัสดีค่ะ” เมทินีทำความเคารพประมุขของบริรักษ์ ภควัฒน์ยิ้มรับก่อนจะผายมือให้ลูกสาวเพื่อนนั่งข้างๆ ตนเอง “เมนี่มานั่งกับอาตรงนี้สิ ให้นายคินเขานั่งตรงฝั่งโน้น เราจะได้หาเรื่องคุยกันสนุกๆ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน” “โธ่! คุณลุงขา ถ้าคุณลุงอยากเจอเมนี่ก็โทรหาซิคะ เมนี่จะรีบมาในทันทีที่คุณลุงต้องการ” “ลุงจะทำอย่างนั้นได้ไง ก็หนูเมนี่ต้องทำงาน ไหนจะงานเครือสรรค์พิสุทธิ์ ไหนจะต้องประชุมผู้ถือหุ้นแทนคุณพ่อ เวลาเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น ลุงจะกล้ารบกวนได้ยังไง” “รบกวนอะไรกันคะ เมนี่น่ะชอบคุยกับคุณลุง คุยกับคุณลุงสนุกกว่าคุยกับผู้ชายทั้งโลกเลยค่ะ” “รวมทั้งเจ้าคินด้วยหรือเปล่า” “นั่นแหละสำคัญเลยล่ะค่ะ” “ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ภควัฒน์หัวเราะเสียงดังในคำประจบของสาวน้อยตรงหน้า เมทินีดูสวยดูเฉี่ยวเป็นสาวมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองไปทั้งตัว บุคลิกแบบนี้ซิถึงจะเรียกว่า..ผู้หญิงที่ผู้ชายต้องการ ทว่ากลับไม่ถูกใจเจ้าลูกชายตัวดี วันนี้ก็เหมือนกันเขาต้องคอยกำกับยายนวลแม่ครัวไม่ให้ทำอ

บรรยากาศการฝึกงานของลลิลตลอดทั้งสัปดาห์เป็นไปอย่างราบรื่น นิภาสอนงานที่จำเป็นในการเป็นพนักงานออฟฟิศ อีกทั้งนุติก็คอยให้คำแนะนำในส่วนที่เธอไม่เข้าใจ และเธอยังมีโอกาสได้ขอบคุณท่านภควัฒน์ที่แวะมาเยี่ยมเยียนเธอกับแม่ที่บ้านในเย็นวันหนึ่ง คุณลุงวัฒน์ตามที่เขาอนุญาตให้เธอเรียกทำให้เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ของเธอไม่ธรรมดา แต่จะเป็นความสัมพันธ์ระดับไหนนั้นเธอก็ไม่อยากรู้ รู้แต่เพียงว่าเขาดีกับแม่ของเธอก็พอแล้ว และจนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าบอสสุดหล่อของนิภาเลยสักครั้งเพราะภคินติดประชุมกับลูกค้าที่ลำพูน ทำให้เธอต้องตั้งตาคอยที่จะได้ยลโฉมตามคำเล่าลือของนิภาในวันจันทร์หน้าแทน และวันนี้ก็มาถึงเสียที ฝ่าเท้าพยายามอย่างยิ่งที่จะเดินให้เงียบที่สุดเพราะเธอเป็นคนแรกที่เขาเรียกพบในทันทีที่มาถึงบริษัท ทว่ามันก็ยังเกิดเสียงจนได้ “อุ๊ย!” เสียงหวานอุทานร้องตามมาด้วยเสียงเก้าอี้เลื่อนทำให้รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น ภคินส่ายศีรษะไปมาอย่างนึกขำ พนักงานฝึกหัดที่พ่อเขาฝากฝังให้ดูแลจนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้เจอหน้าค่าตาสักครั้ง มีแต่นายนุติที่อวดอ้างส

ลลิลมองตามร่างสูงที่เห็นแต่เพียงเบื้องหลัง อีกครั้งแล้วที่เธอสามารถมองเห็นได้เพียงเท่านั้น จะมีใครเหมือนเธอบ้างนะที่ทำงานอยู่หน้าห้องผู้บริหารแท้ๆ แต่ยังไม่เคยได้เห็นหน้าตาของท่านเลยสักครั้ง“ผู้ชายส่วนใหญ่จะมีโทนเสียงทุ้มต่ำแบบนี้หรือเปล่านะ” ดวงตาหวานที่มองตรงไปนั้นฉายแววครุ่นคิด“ถ้าดิ้นหลุดจะให้รางวัล”น้ำเสียงทุ้มๆ และใบหน้าหล่อจัดอย่างกับเทพบุตรของผู้ชายคนนั้นเหมือนจะเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่คิด.. ความร้อนวูบวาบก็วิ่งริ้วขึ้นสู่พวงแก้มนวลอย่างระงับไม่อยู่ สองมือตบเบาๆ ทั้งสองแก้มเพื่อไล่เลือดลมให้หมุนเวียน“น้องลิลเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”นิภามองสาวน้อยหน้าใสที่ตบแก้มของตัวเองไปมาอย่างเอ็นดู หน้าแดงๆ เหมือนจะอายอะไรสักอย่างนั้นยิ่งดูยิ่งน่ารัก พลางคิดว่าทำไมเธอถึงไม่แต่งงานตั้งแต่อายุสัก 20 นะ จะได้มีลูกสาวน่ารักแบบนี้บ้าง น่าอิจฉาพ่อแม่ของลลิลจริงๆ ที่มีลูกสาวน่ารักถึงเพียงนี้“โอ๊ะ! พี่นิด ไม่..ไม่ไรเป็นค่ะ ลิลแค่รู้สึกง่วงๆ” ยิ่งพูดก็เหมือนหน้าจะยิ่งแดงมากขึ้นเพราะรับรู้ได้จากความวูบวาบที่มีแต่จะมากขึ้นๆ ก็จะให้บอกได้ยังไงว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่นิภาเข้ามาลูบหน