《นางบำเรอในมือมาร》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เพียงเชอรี่คล้อยหลังไป ลินลดาก็ถลาเข้ามาโอบกอดร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่อยากรับรู้เรื่องราวอะไรอีกแล้ว เพราะสิ่งที่แม่เธอสื่อสารกับสาวอวบนั้นไม่รู้ว่าจะให้เธอเข้าใจอะไรไปได้อีก ถ้าไม่ใช่ “เล้า” อย่างที่ผู้ชายคนนั้นบอก “ลิลลี่ จะมาทำไมไม่บอกแม่ก่อน แม่เป็นห่วงรู้ไหม ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะลูก ยายก็เป็นห่วงหนูมากเลย ลิลลี่ โธ่! พูดอะไรกับแม่บ้างซิลูก พูดกับแม่ซิลูก หนูอยากถามอะไร อยากรู้อะไรแม่จะบอกทั้งหมด แต่หนูอย่านิ่งเฉยอย่างนี้ ลิลลี่.. ลูกแม่"”ฝ่ามือโอบกอดลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ พยายามจะฝืนร่างบางให้เข้าสู่อ้อมกอดเหมือนทุกครั้งที่เจอกันแม้มันจะนานกว่า 3 ปีแล้วก็ตามที่ไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง แต่สายใยของแม่กับลูกก็ยังผูกพันกันเสมอ ลูกที่ช่างพูดช่างถาม ลูกที่มักจะบอกฝากกำลังใจให้แม่คนนี้อยู่เสมอ แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอรู้สึกได้คือ ลูกกำลังจะหลุดลอยไปจากอ้อมกอดของเธอ ลินลดาสะอื้นไห้กับความรู้สึกที่จะต้องสูญเสียนั้น“แม่คะ ที่นี่คืออะไร มันเป็นร้านอาหารใช่ไหมคะ ใช่ไหมคะแม่” เสียงหวานสั่นเครือพร้อมๆ กับหยาดน้ำตาที่รินรดสองแก้มยามเอ่ยคำถามที่เหมือนจะหลอกตัวเองว่าแม่จะตอบได้ตรงกับ

สิ่งที่มารดาบอกก่อนที่จะออกจากบ้านไปตั้งแต่หัวค่ำ แต่นี่ก็เกือบตีหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววที่แม่จะมา เสียงท้องร้องจ๊อกทำให้เธอต้องลุกขึ้น กับข้าวสามอย่างที่มารดาอุ่นและวางไว้บนโต๊ะอาหารยังคงอยู่ที่เดิมเพราะไม่มีใครแตะต้อง ลลิลหันซ้ายขวาหาสิ่งที่จะช่วยเหลือเธอได้และก็ได้เห็นห้องครัวทันสมัยที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ภายในมีเครื่องครัวและอุปกรณ์ต่างๆ ครบถ้วน อาหารสามอย่างถูกอุ่นด้วยไมโครเวฟให้ร้อนอีกครั้ง ในเวลาไม่ถึง 10 นาที เธอก็ได้ลิ้มรสชาติอาหารมื้อแรกในอาณาจักรของแม่ หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ลลิลจึงเลือกที่จะเดินสำรวจดูภายในบ้านให้ทั่วเพื่อรอเวลา บ้านจัดสรรแห่งนี้ไม่ห่างจากร้านอาหารของแม่เท่าไร แต่ก็จัดเป็นบ้านที่มีสาธารณูปโภคที่ดีมากเพราะเห็นได้จากพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ดูแลตั้งแต่รถยนต์ที่จะผ่านเข้ามาในหมู่บ้าน จะต้องเป็นรถของเจ้าของหรือสมาชิกในบ้านเท่านั้นหรือหากจะมีเพื่อนหรือญาติมาเยี่ยมเยือนก็จะต้องแลกบัตรประชาชนก่อนเข้าและเจ้าของบ้านต้องเซนต์ชื่อรับรองว่าเป็นผู้พาเข้ามา ดังนั้นรถเร่ขายของหรือรถโฆษณาต่างๆ จะไม่สามารถเข้ามาได้แน่นอน และนั่นก็เป็นสิ

“พูดมากน่า ขับรถให้มันดีๆ ด้วย ขับไปพูดไปเดี๋ยวก็ได้ไปนอนเล่นในโรงพยาบาลกันบ้างหรอก ฉันก็แค่อยากจะใช้เธอทำอะไรบางอย่างก็เท่านั้น ถ้าหาแบบไก่แก่แม่ปลาช่อนมากลัวจะไม่สำเร็จ ถ้าเป็นอินโนเซนต์นิดๆ และสงสัยจะเวอร์จิ้น 100% นั่น ค่อยน่าลุ้นหน่อย”“เวอร์จิ้น! คุณคินรู้ได้ไงครับ ถ้าลองมาสมัครงานที่นั่นจริง..แน่ใจหรือครับ”“แน่ซิ ลองมาแล้ว เฮ้ย! ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น ฉันก็แค่จุ๊บๆ นิดหน่อยไม่ได้สึกหรออะไรหรอก แค่นั้นก็เดาออกแล้วว่ายังไม่เคย เดี๋ยวส่งแค่หน้าบ้านพอ นายกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้อนุญาตให้เข้างาน 10 โมง”“โห! เจ้านายปราณีมากเลยนะครับ อนุญาตให้เข้างาน 10 โมง นี่มันปาเข้าไปจะตี 2 แล้ว กว่าผมจะนอนไม่เข้าไปตี 3 เรอะ แล้วไง..อนุญาตน่ะ ลืมไปหรือเปล่าครับว่ามีประชุมกับมิสเตอร์จางตอน 10 โมงเช้าเหมือนกัน ถ้าผมมา 10 โมงก็จบเห่กันพอดี เอกสารผมก็ยังเตรียมไม่เสร็จ”“เอาเหอะน่า บ่นเป็นตาแป๊ะแก่ๆ ไปได้ นอนไปเหอะน่า ฉันเลื่อนนัดมิสเตอร์จางเป็นบ่าย 2 แล้ว”“หา! แล้วเจ้านายไม่บอกผม ปล่อยให้ผมเครียดอยู่ตั้งนาน ไหนจะเรื่องงาน เรื่องเจ้านาย และยังจะเรื่อง...”“เรื่องอะไร นุติ เรื่องอะไร”“เรื่องคุณดาน

“อ่ะ.. แม่คะ มานานแล้วเหรอ ลิลไม่ได้ยินเสียงเลยค่ะ” ลลิลที่สะดุ้งตื่นในทันทีที่รับรู้ได้ถึงความอุ่นวาบสัมผัสที่ใบหน้า ลินลดาปาดน้ำตาทิ้งอย่างเร็วพลางแหงนหน้าขึ้นไล่หยาดน้ำตาที่จะรินไหลให้ย้อนกลับลงไป น้ำตาที่หยดลงบนใบหน้าทำให้เธอตื่น ตื่นขึ้นมาพบว่าแม่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ลลิลโผเข้าหาอ้อมอกอุ่นแห่งมารดา เธอรู้ดีว่าแม่ต้องผ่านเรื่องราวมากมายเพียงเพื่อให้เธอนั้นสุขสบาย แล้วลูกอย่างเธอจะทำอะไรได้บ้างให้แม่คนนี้สบายใจกันล่ะ “แม่คะ ลิลรักแม่นะคะ” “จ้ะ แม่ก็รักลิล” “ลิลอยากทำอะไรให้แม่บ้าง แม่ให้ลิลไปช่วยงานที่ร้านนะคะ” “ลิล! ไม่ได้ลูก ไม่ได้อย่างเด็ดขาด” ลินลดาตกใจกับสิ่งที่ลูกขอ ลลิลยังเด็กเกินไปที่จะรู้ว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้นมันโหดร้ายมากมายขนาดไหน และเธอก็บริสุทธิ์เกินไปที่จะไปแปดเปื้อน “ทำไมล่ะคะแม่ ลิลไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดี ลิลแค่อยากช่วยแม่ ให้ลิลช่วยดูแลเรื่องการจัดการอะไรให้มันดีขึ้นก็ได้ เช่น ปรับปรุงรายการอาหารหรือจัดทำพวกเมมเบอร์ลูกค้า” ลินลดามองใบหน้าของล

“คะ เสี่ย” ลินลดาขานรับเสียงหวานก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปหา ทว่าอ้อมแขนแกร่งที่รัดเอวบางไว้นี้ทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นไปได้ ใบหน้าของเสี่ยพงศกรส่อแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ชายหน้าเหี้ยมหลายคนขยับเข้ามาใกล้อย่างข่มขวัญ ดวงตาหวานเว้าวอนจึงส่งตรงถึงเสี่ยพงศกรในทันที หมายจะให้เขาเกรงใจเธอบ้างและเธอจะเป็นคนแก้ไขปัญหานี้เอง “คุณคินคะ ปล่อยดาเถอะนะคะ วันนี้ดานัดเสี่ยกรไว้แล้ว ถ้าดาผิดนัดจะไม่ดี” ท่าทางอ่อนหวานเต็มไปด้วยจริตจะกร้านที่จะปั่นหัวผู้ชายให้หลงยิ่งก่อให้เกิดความสมเพชในดวงตาคมคู่นั้นมากยิ่งขึ้น ลินลดาชะงักไปนิดเมื่อทันได้เห็นแววตานั้นก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเสทำเป็นไม่มีอะไร “แล้วเมื่อไรจะถึงคิวผมล่ะครับ คุณดาก็มีนัดทุกๆ วัน ถ้าคุณดาไม่รับนัดผม ผมขออนุญาตไม่ปล่อยได้ไหม” แววยุ่งยากปรากฏอยู่บนใบหน้า ภคินยกยิ้มเขาแค่อยากแกล้งอยากเห็นธาตุแท้ของเธอ ยังไม่อยากให้แม่ไก่เล้านี้ตื่นเกินไปนัก “ก็ได้ครับ เห็นแก่คุณดา แต่ผมหวังว่าโอกาสหน้าคุณดาคงเห็นแก่ผมบ้าง” “ค่ะ ดาขอบคุณ” ลินลดาเก็บอาการไม่พอ