《มารเร้นกายดับแสงดารา》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

“คุณหนูขอรับ” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเอ่ยเรียกสวีลู่ชิงที่กำลังมองดูนิ้วมือของตัวเองอยู่เงียบ ๆ“จื่อเย่ เหตุใด...”“ข้างนอกกำลังวุ่นวายเพราะไฟไหม้ขอรับ ข้าจึงแอบเข้ามา” เขาจับมือของนางมาดูใกล้ ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเป่าเบา ๆ ก่อนจะถามว่า “ยังเจ็บอยู่หรือไม่ขอรับ”สวีลู่ชิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัยเพราะจนถึงเมื่อครู่ยังรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่เวลานี้ราวกับหายเป็นปลิดทิ้งจึงขยับนิ้วมือทดสอบว่าคิดไปเองหรือไม่สีหน้านางคล้ายกับจะถามว่าเป็นไปได้อย่างไร แต่กงจื่อเย่ชิงตอบก่อนว่า “ยาที่ข้าให้คุณหนูไปเป็นยาชั้นดีขอรับจึงทำให้แผลหายเร็วในไม่ถึงหนึ่งก้านธูป”แท้จริงแล้วเขาแอบใช้พลังมารเพื่อรักษานางต่างหากเพราะทนเห็นนางเจ็บแม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้ครั้งนี้พวกเขาใช้เวลาอยู่ร่วมกันได้นานกว่าครั้งแรกเพราะผู้คนในวังหลวงกำลังวุ่นวายกับการดับไฟที่ไม่ว่าจะดับเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลจนเพลิงไหม้เริ่มลุกลามไปยังตำหนักอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงเมื่อกงจื่อเย่กลับจากเยี่ยมเยียนคุณหนูสกุลสวี สมุนของเขาจึงปรากฏตัวเป็นครั้งแรกเพื่อส่งสารที่สวีต้าเฟิงฝากมา“เทพวายุกำชับมาว่าให้นายท่านหยุดใช้พลังมาร เลิกก่อกวนด่านเคราะห์และยุ่งว

ร่างของคนสกุลสวีถูกทหารนำใส่รถเข็นไม้ลากเลื่อนมาทิ้งไว้ในป่าลึกเพื่อให้สัตว์ที่อาศัยอยู่มากินถือเป็นการทำประโยชน์อย่างหนึ่งครั้งสุดท้ายในชีวิตทหารนายหนึ่งเหงื่อผุดเต็มใบหน้ารู้สึกว่ามีลางสังหรณ์แปลก ๆ จึงรีบบอกให้เพื่อนที่มาด้วยกันรีบขนศพพวกเขาลงไปกองไว้ที่พื้น“จะเร่งข้าทำไมนักเล่า” เขาบ่นหงุดหงิดที่ถูกรบเร้าให้รีบทำรีบเสร็จ“ไอ้นี่ เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าป่าลึกข้างหน้าชอบมีพวกปีศาจมาเพ่นพ่าน” ทหารคนเดิมพูดพร่ำเพ้อถึงข่าวลือที่ได้ยินมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ส่วนคนที่เหลือต่างพยักหน้าเห็นด้วย หากไม่จำเป็นจะไม่มาเหยียบพื้นที่ตรงนี้เด็ดขาด“กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง ข้าบอกแล้วว่าอย่าไปฟังเรื่องเล่าจากปากคนขี้เมานัก” เขาส่ายหน้าแล้วหันรถเข็นกลับไปที่ทางออกพลันได้ยินเสียงสวบสาบอยู่ด้านหลังจากทางที่ว่ามาคนแปดคนหันขวับมองไปทางต้นเสียงจึงได้เห็นว่ามีดวงตาสีม่วงแดงขยับไปมาอยู่ในเงามืดตรงนั้น ไม่ต้องรอให้ใครพูดอะไร ขาสองข้างของทุกคนก็ออกวิ่งป่าราบโดยไม่รู้ตัวทิ้งรถเข็นไม้ไว้ที่เดิมคล้อยหลังคนพวกนั้น เจ้าของดวงตาสีม่วงแดงเดินออกมาดูลาดเลาด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกรีดฝ่ามือตนเองเป็นร

ก่อนที่จะทำสิ่งอื่นใด กงจื่อเย่บอกข่าวดีกับนางว่าครอบครัวของนางปลอดภัยแล้วและเวลานี้หลบซ่อนอยู่ที่ใด “เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่หรือไม่ จื่อเย่” สวีลู่ชิงรีบถามด้วยความดีใจ ไม่คิดว่ากงจื่อเย่จะพูดเช่นนี้เพื่อปลอบใจนาง “ข้าไม่โป้ปดหรอกขอรับ” เขายืนยันว่าสิ่งที่พูดเป็นความจริง เพราะนำคำพูดของคุณชายสวีมาบอกนางด้วย “ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่เป็นอันใดมากใช่หรือไม่ ตอนนั้น ข้าเห็นพวกเขา...” นางหยุดชะงักเพราะนึกถึงช่วงที่เห็นสภาพคนที่รักถูกวางยาพิษ “คุณหนู ใจเย็น ๆ ก่อนนะขอรับ” ทาสหนุ่มปลอบโยนพลางเล่าให้ฟังว่าเขาช่วยทั้งสามคนมาได้อย่างไร ไม่รวมถึงเสี่ยวมู่ บ่าวคนสนิทของนางที่ตอนนี้คอยดูแลเจ้านายทั้งสามเพียงลำพัง “คุณชายสวีฝา

เดิมทีกงจื่อเย่มักคอยจับตามองสวีลู่ชิงและบุตรชายทุกค่ำคืนอยู่แล้ว พอได้เห็นนางกับลูกชายจึงนึกถึงวันวานที่ผ่านมา แม้อยากเข้าไปกอดทั้งคู่มากแค่ไหนกลับต้องอดใจไว้ คนหนึ่งจำเรื่องราวพวกเขาไม่ได้ ส่วนอีกคนยังคงโกรธเขาอยู่ แต่จะมีบางคราที่อีนั่วยอมให้เขาเข้าใกล้เพราะเห็นว่ามารดามีความสุขยิ่งนักเวลาได้อยู่ด้วยกันสามคน แทนที่จะได้พูดคุยสนทนาตามประสาคนในครอบครัวเดียวกันเหมือนอย่างทุกวัน เวลานี้กลับถูกมนุษย์หน้าเดิมขัดขวางทำให้เสียเวลามากนัก “เจ้าพูดว่าอันใดนะ ไม่รู้หรือว่าข้าเป็นผู้ใด” คุณชายสกุลลั่วโพล่งออกมาเพราะรู้ว่าอำนาจของเขาในเมืองนี้ไม่เป็นรองใคร แต่กระนั้น สวีต้าเฟิงผู้นี้ไม่เคยสนใจตำแหน่งลาภยศของมนุษย์ สิ่งเหล่านี้ไม่มีค่าอันใดเลยในสายตาของเขา &

สองเดือนต่อมาอีนั่วมาหาสวีลู่ชิงอย่างเช่นเคย ก่อนเข้าไปยังห้องรับรองก็นั่งดูหลิวอิงอิงดีดพิณ ขับร้องเพลงเสียงก้องกังวานด้วยความรื่นเริงใจจนกระทั่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งในคำทำนายโชคชะตาของมารดาเจ้าตัวตะลึงงันไม่คิดว่ามนุษย์อย่างเขาจะดูมีรัศมีเหมือนเทพสวรรค์ พลันกวาดตามองรอบตัวต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นจากเทพชั้นสูง ผู้มีดวงตาสีฟ้า ผมขาวเหมือนผู้เป็นมารดาหากแต่อีนั่วยังทำใจดีสู้เสือคิดว่านั่นคือบิดาที่แปลงกายมาจึงยิ้มตอบกลับไปทักทายเทพวายุหายตัววับมาอยู่ข้างเขาในทันทีจนสมุนปีศาจแข็งทื่อเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าคือสวีต้าเฟิงตัวจริง หลิวอิงอิงที่นั่งอยู่ตรงกลางลานแสดงถึงกับดีดเพลงพิณเพี้ยนไปสองจังหวะคิดจะหนีหายเอาตัวรอดก่อนผู้ใดแต่ถูกแส้บ่วงของเทพวายุตวัดรัดตัวนางเอาไว้“นึกแล้วว่าเจ้าต้องแอบมาหานาง ข้าไม่ได้บอกหรือว่าห้ามยุ่งกับโชคชะตาครั้งนี้” สวีต้าเฟิงดึงหูหลานชายทำโทษเบา ๆ“โอ๊ย เจ็บ ๆ ขอรับ ท่านลุง” มารน้อยร้องลั่นไม่เกรงใจผู้ใดแล้วอธิบายให้ฟังถึงความจำเป็น “ข้าเพียงแค่คิดถึงท่านแม่ จึงมาหาก็เท่านั้นเอง”“แม้มารดาเจ้าจะใช้ชีวิตอยู่แดนมนุษย์มาสิบแปดปี แต่เวลาในภพสว