มารเร้นกายดับแสงดารา

มารเร้นกายดับแสงดารา

last updateZuletzt aktualisiert : 08.04.2026
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
100Kapitel
1.2KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

กำลังภายใน

แก้แค้น

การฝึกฝน

เจ้าเสน่ห์

หนึ่งจอมมารถือกำเนิดจากโคลนตม ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก พร้อมทำลายทุกสิ่งอย่างเลือดเย็น กับอีกหนึ่งเมล็ดพันธุ์ถูกชะตากำหนดให้เป็นผู้กำจัดเภทภัยจึงตกเป็นเป้าหมาย ชีวิตมีอันตรายอย่างเลี่ยงไม่ได้

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 0 จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

事故の後、恋人の柏原諒助(かしわら りょうすけ)が記憶喪失になった。

朗報:それは嘘。

凶報:諒助の仕組んだドッキリだった。

「茜、俺たちのことは全部忘れた。忘れられるってことは、それだけどうでもいいってことだろ?

分かった?」

諒助はベッドにもたれかかり、端正な顔立ちには苛立ちが滲んでいた。まるで、西園寺茜(さいおんじ あかね)がまだしつこく縋りついてくるのではないかと、心配しているかのようだ。

部屋に吹き込む風が、茜の青白い頬を刺し、神経の全てを逆撫でする。

「分かったわ」

茜の返事は驚くほど平静だった。

なぜなら、諒助が芝居をしていることを、彼女は知っていたからだ。

十五分前。

茜が目を覚ますと、医者から諒助が重傷で記憶喪失だと告げられた。

彼女は虚弱な体を引きずり、彼の病室へ駆けつけた。

しかし、病室のドアの外で、重傷のはずの諒助が、窓辺にだらんと寄りかかり、タバコをふかしながら電話しているのを目撃したのだ。

声色は、これまでにないほど甘ったるい。「まだ合コン行く気か?俺が茜との関係を公表すると脅したらどうなる?」

「ごめんって。もう行かないから」女の甘えた声が、妙に色っぽい。

諒助は喉仏を鳴らし、低く問い返した。「それで終わり?」

「今夜は......何してもいいから......」女の声は低くなり、際どい雰囲気に変わった。

残りの言葉は、茜には届かなかった。

だが、諒助の熱っぽい眼差しを見れば、何を話していたかは推して知るべしだった。

女が急に声を張り上げた。「諒助さん、茜さんはどうするの?私、浮気相手なんて嫌よ。もし噂になったら、私、どうやって生きていけばいいの?」

諒助は無造作にタバコの灰を払い、自信に満ちた笑みを浮かべた。「心配するな。医者には記憶喪失の診断書を偽造させた。俺が認めなきゃ、誰も茜の言うことを信じないさ」

女は一瞬黙り込んだが、まだ不満そうだ。「もし彼女がしつこく縋りついてきたら?私があの立場なら、絶対に手放さないけど」

「茜に縋る隙なんて与えないさ」諒助は笑った。まるでこのゲームの支配者のように。

茜は壁に張り付き、両手を強く握りしめた。指の肉に食い込む痛みすら感じない。

頭の中で、いくつかのシーンがフラッシュバックした。

諒助とは幼馴染だった。でも、柏原家に気に入れられないかったため、諒助とは四年もの間、秘密の関係を続けなければならなかった。

昨夜、諒助はついに柏原家に二人の関係を打ち明けることに同意したはずだった。

だが、柏原家に向かう道中で事故に遭ったのだ。

茜が四年待ち望んだ「承認」は、諒助が他の女とイチャつくための口実に過ぎなかった。彼はとっくに別の女を愛していたのだ。

昨夜、諒助が運転中に頻繁にスマホを見ていたわけだ。

茜が注意しても、彼は「仕事の連絡を待っている」としか言わなかった。

要するに、この女が嫉妬するのを待っていたのだ。

医者の足音で茜の思考は途切れた。茜は、ちょうど今到着したかのように装い、医者と一緒に病室に入った。

諒助はすでにベッドに戻り、茜を一瞥もせず、医者の前で記憶喪失の芝居を完璧に演じていた。そして最後に、冷たく茜に退去命令を下した。

「分かったなら、もう出てけ」

茜は諒助の演技に心の中で拍手喝采を送りたい気分だった。あの柏原家のお坊ちゃまが、自分を捨てるために随分と骨を折ったものだ。

何度か口を開きかけたが、苦いものが喉を詰まらせ、顔に浮かぶのは屈辱だけだった。

あまりにも屈辱的だった。

四年間の交際。彼女がどれだけ諒助を愛していたか。

彼は知っていた。友人たちも知っていた。

名誉なんて求めず、まるで専属のメイドのように彼を支えてきた。

彼が少しでも不機嫌になれば、眠らずに機嫌を取った。彼女の世界は全て諒助で満たされていた。

なのに、今、彼はこんな極端な方法で彼女に諦めさせようとしている。

ハッ。皮肉なものだ。

茜は麻痺しながらも、はっきりと理解し、最後にただ頷いた。「分かった。じゃあ、私はこれで失礼するわ」

彼の望み通りに。

懇願して手に入れた愛など、結局は続かないものだ。

彼女ももう疲れた。

茜は俯いて部屋を出た。

諒助は茜の背中を一瞥し、わずかに眉を上げた。まさか、こんなにあっさり受け入れるとは思っていなかったようだ。

ついにアシスタントを呼びつけた。「茜の動向を監視しろ。今平静を装っても、すぐに俺に記憶を戻してくれと泣きついてくるだろう。病院は人が多いから、見られるのはまずい」

そう言って、諒助は眉をひそめた。茜が泣きついてくる光景が、すでに彼の頭の中に浮かんでいるようだった。

アシスタントは頷き、病室を出て行った。

......

茜がどうやって自室に戻ったのか覚えていない。

彼女はベッドの端に座り込み、置き去りにされた子供のように虚ろだった。

目に涙が浮かんだり消えたりしたが、涙は流れなかった。

四年間の愛を、即座に「ポイ」できるわけがない。

結局、彼女は疲れ果ててベッドに倒れ込んだ。その時、手が体の横にあるスマホに触れた。

スマホの画面のヒビが、彼女の胸を締め付けた。

事故の時、スマホはバッグの中にあったはず。無傷のはずなのに、なぜこんなにボロボロなのか?

茜は震えながらスマホを拾い上げた。

スマホにははっきりとした圧迫痕があり、画面は粉々に砕け、電源が入る様子もない。

そして、スマホの中にあった、諒助との恋愛の証も、きっと消えただろう。

誰がやったか、茜はすでに察しがついた。

彼女が縋るのを恐れて、諒助は完璧な後始末をしたのだ。

茜は冷笑し、スマホケースの柄を見た。それは彼女と諒助を模したデフォルメキャラだった。

あの時の幸せは本物だったが、今の彼の冷酷さも本物だ。

分かれたいなら、従ってあげる。

カチリと音を立てて、茜はスマホをゴミ箱に投げ捨て、看護師に頼んで退院手続きを済ませた。

退院する際、看護師が彼女を呼び止めた。病室の隅に積み重ねられた荷物を指差した。「西園寺様、ここにお荷物もありますよ。お持ち帰りになりませんか?」

茜は振り返り、それを見た。それは諒助の実家訪問のために用意した、様々なプレゼントだった。

男は捨てても、プレゼントは持ち帰るべきだ。メルカリで売れば、少しは小遣いになる。

売れそうなものだけを選び、残りの手作りのお菓子を看護師たちに分けた。「皆さん、お疲れ様です。どうぞ召し上がってください」

そう言って、茜は病院を後にした。

......

茜が去った後、諒助は少し眠った。

目覚めると、ベッドサイドに出前のお粥が置いてあった。

諒助は目元を押さえ、「ちぇっ」と舌打ちした。

やっぱり、あのガムテープ女を振り切るのは簡単じゃない。

表面上は平静を装うが、裏ではいつもこうだ。彼女のご機嫌取りにはもう飽き飽きしていた。

諒助は身を起こした。「このお粥は......捨てろ」

「諒助さん、お目覚めですか!お粥を召し上がりますか?急いで特注で買ってきたんですよ!」アシスタントが熱心にスプーンを差し出した。

諒助は眉をひそめた。「お前か?」

「はい!あ、それと、お医者様から、西園寺さんは帰ったらすぐ退院されるそうで、記憶喪失と別れを受け入れたんでしょうね」

諒助は平然とお粥を食べながら、鼻で笑った。「受け入れた?茜がそんなタイプなわけないだろ。だから俺がこんな手を使ったんだ。俺が仕組んで壊したスマホだと彼女が気づいただろ。顔を上げられないから、意地張ってるだけさ」

「それなら、監視は続けますか?」アシスタントが尋ねた。

「いや、いい。どうせすぐ、口実つけて俺に会いに来る。それより、俺の退院手続きを急げ」

「かしこまりました」

......

茜は実家には戻らず、諒助の別荘へ向かった。きっぱりと縁を切るには、ケジメが必要だ。

玄関のドアの前で、彼女はインターホンを押した。

四年間の交際。彼女は諒助の別荘に百回以上訪れ、百回以上食事を作ってやった。

その度に彼は彼女を抱きしめ、囁いたものだ。

「茜、結婚したら、俺は世界一の幸せ者になる」

だが、結婚を約束した男は、彼女に一度も鍵を渡してくれなかった。

指紋認証ロックに変わった今も、使用人たちは登録されているのに、彼女は部外者のままだった。

ピンポーン。

その時、使用人の中井がドアを開ける音がした。

「手塚さん、また指紋が認識されないのですか......」

手塚さん?

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
100 Kapitel
ตอนที่ 1 ทัพมารบุกสวรรค์
 ท่ามกลางความโกลาหลตรงเขตชายแดนระหว่างภพมารและภพสวรรค์ เทพจันทราเร่งหลอมรวมวิญญาณและพลังของตนเองเพื่อผนึกลิขิตสวรรค์ในต้นไม้แห่งโชคชะตาไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้แม้จะต้องสละวิญญาณแต่นั่นเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องสรรพสิ่งจากหายนะที่คืบคลานเข้ามา ชายชรารู้เป็นอย่างดีว่าจอมมารจะต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชะตาของใครบางคนอย่างแน่นอน และนั่นอาจจะทำให้แผนการที่วางไว้ล่มไม่เป็นชิ้นดีเสียงคำรามของสัตว์อสูรดังกระหึ่มสร้างความวิตกในใจของเขาเป็นอย่างมาก อีกนิดเดียว ข้าขอเวลาอีกนิดเดียว เขาคิดในใจหวังว่ากองทัพสวรรค์ที่อยู่ด้านนอกจะช่วยต้านทานถ่วงเวลาผู้บุกรุกได้อีกสักเพียงนิด“หยุดนะ!” ปีศาจสาวนามว่าหลิวอิงอิงผู้เป็นมือขวาของจอมมารตะโกนก้อง นางร่ายพลังปีศาจใส่เทพจันทราโดยไม่ยั้งมือ หากแต่ถูกสกัดกั้นโดยกองอารักขาเสียก่อน จึงทำให้นางฉุนเฉียวเพราะไม่ได้ดั่งใจเทพจันทราตั้งสติมั่นพลันขอบข่ายอาคมปรากฏขึ้นหลอมรวมกับจิตวิญญาณอันแกร่งกล้าของชายชราผู้นี้โอบล้อมเป็นม่านคลุมต้นไม้แห่งโชคชะตาเอาไว้ในชั่วขณะหลิวอิงอ
Mehr lesen
ตอนที่ 2 จุติเป็นมนุษย์
บทสนทนาระหว่างเทพวายุกับจอมมารและการต่อสู้ของทั้งสองดำเนินไปอย่างดุเดือด สวีต้าเฟิงเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อถ่วงเวลาให้เทพสงครามได้อย่างแนบเนียนจนอีกฝ่ายสามารถหลอมพลังวิญญาณได้เรียบร้อยกลายเป็นหนึ่งเดียวกับดาบคู่กายของตนเองสายตาที่เทพวายุมองสหายเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อร่ำลาทำให้กงจื่อเย่รู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นละครฉากใหญ่จังหวะที่หันไปมองตามนั้น ดาบเทพสงครามอันมหึมาก็พุ่งทะลุผ่านร่างของจอมมารในพริบตาการสละวิญญาณของเทพสงครามได้ผลชะงัดเพราะสามารถผนึกเมล็ดพันธุ์ต้นไม้แห่งชีวิตดวงแรกไว้ในแก่นวิญญาณของจอมมารได้ ส่งผลให้พลังมารที่รุนแรงถดถอยลงไปหนึ่งส่วนกงจื่อเย่จะไม่รู้ตัวว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาภายในแก่นวิญญาณของตัวเองเพราะถูกพลังเทพสงครามบดบังเอาไว้แต่เฉลียวได้ว่าผู้นำกองทัพสวรรค์ย่อมไม่สละตนเองเพียงเพื่อทำลายพลังมารของเขาส่วนเดียวจอมมารยืนทื่ออยู่ครู่หนึ่ง พิจารณาว่าร่างมารของตนเองมีสิ่งใดผิดแปลกไปหรือไม่“พวกเจ้าทำอะไรข้า” เขาไม่รู้ว่าเหล่าเทพใช้วิธีใดและนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย
Mehr lesen
ตอนที่ 3 ขัดขวาง
ภพสวรรค์เซียนผู้เฝ้าหออาวุธโบราณเพิ่งสังเกตได้ว่าดวงเนตรอำพันหายไปจึงคิดรายงานเทียนจวิน แต่กลับถูกสัตว์อสูรเขาแหลมตัวเขื่องขวิดจนร่างแตกสลายไปเสียก่อนสวีต้าเฟิงเห็นจอมมารยิ้มมุมปากได้แต่นึกสงสัยว่าผู้ที่โดนรุมล้อมสังหารมีเหตุอันใดให้รื่นรมย์ใจถึงเพียงนี้ ทั้งยังแววตาท้าทายที่มองมายังเขาไม่วางตาราวกับบรรลุเป้าหมายบางอย่างครั้นจะปลีกตัวออกมาจากที่แห่งนั้นเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจกลับถูกดาบเขี้ยวอสูรเหวี่ยงเข้ามาขวางทางเอาไว้ในพริบตา“จะหนีไปที่ใดกันเล่า” กงจื่อเย่แสยะพลางเรียกดาบประจำกายกลับมา“...” เทพวายุไม่เอ่ยอันใดแต่หันไปสบตากับเทียนจวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้ากังวลรู้สึกว่าตนเองกำลังตกหลุมพรางของมารเจ้าเล่ห์ผู้นี้“ไปเถิด” เทียนจวินเอ่ยปากบอกแล้วดันพลังของตัวเองมาต้านทานพลังมารของกงจื่อเย่แทนเทพวายุจอมมารเห็นช่องว่างช่วงเปลี่ยนผันไม่รอช้าเขวี้ยงดาบเขี้ยวอสูรใส่ทั้งคู่โดยไม่แยแสเพื่อสลายพลังที่ตรึงกายมารส่วนล่างของเขาเอาไว้กระนั้น เทพอาวุโสอีกคนหนึ่งเห็นท่าไม่ดีหลบ
Mehr lesen
ตอนที่ 4 ชีวิตใหม่ของสวีลู่ชิง
แดนมนุษย์เดิมทีเทพดาราจะกลายเป็นดาวตกลงมาเผชิญด่านเคราะห์ทุก ๆ หนึ่งพันปีเพื่อเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์ต้นไม้แห่งชีวิตในแดนมนุษย์ นางมีโชคชะตาที่เทพบรรพกาลเลือกสรรให้เป็นผู้สังหารจอมมารที่ถือกำเนิดขึ้นในสามภพตลอดระยะเวลาหลายแสนปีที่ผ่านมา เหล่าเทพเซียนภพสวรรค์ได้รับเลือกจากเทพบรรพกาลมานับไม่ถ้วนเพราะเขาผู้นั้นคือผู้หยั่งรู้โชคชะตาเมื่อจอมมารในแต่ละช่วงเวลาถือกำเนิด หากวิธีที่รับมืออยู่ไม่สามารถต้านทานพลังมารอันชั่วร้ายได้ เมล็ดพันธุ์ต้นไม้แห่งชีวิตจึงเป็นทางเลือกสุดท้าย เพราะผู้ที่สังหารจอมมารตนนั้นต้องสละแก่นวิญญาณของตนเองหลอมรวมอสนีบาตสวรรค์ 19 ครั้ง ผันเปลี่ยนเป็นพลังมหาศาลทำลายจอมมารไปพร้อม ๆ กันเหตุการณ์เหล่านั้นจึงทำให้มีเทพเซียนดับสูญตลอดกาลไปไม่น้อย แต่เพื่อแลกกับความสงบสุขของสามภพแล้ว พวกเขาเหล่านั้นจึงยอมรับในโชคชะตาของตัวเองครั้งนี้สวีลู่ชิงลงมาเกิดเป็นมนุษย์ครั้งที่สองด้วยช่วงเวลาที่ห่างกันจากครั้งแรกเพียงห้าร้อยปี พลังเทพของนางจึงได้รับความเสียหายบางส่วนเด็กทารกดวงตาสีฟ้า เรือนผมขาวแต่กำเนิดราวหิมะปรา
Mehr lesen
ตอนที่ 5 ความโกลาหล
โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งนอกเมืองหนานพ่อค้าจากต่างเมืองที่ผ่านมาแวะพักในโรงเตี๊ยมเล่าข่าวคราวที่บังเอิญได้ยินมาให้คนที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นฟัง เสียงเล่าลือว่าคนในหมู่บ้านหงเหลียนทางตอนใต้แคว้นชิงตายด้วยอาการประหลาดคนที่เหลือรอดมาได้เล่าวกไปวนมาว่าสิ่งที่เข้าทำร้ายพวกเขาต้องไม่ใช่คน ดูไม่มีรูปร่างแต่แววตาแดงฉานฉายชัด ครั้นจะถามต่อว่าเป็นอย่างไรบ้างกลับไม่ได้อะไรเพิ่มเติม คนเหล่านั้นเหมือนสติหลุดพูดจาไม่รู้เรื่องไปเสียแล้วเจ้าเมืองจึงต้องส่งคนไปเชิญเซียนสำนักต่าง ๆ เข้ามาตรวจสอบข่าวลือที่ว่าผีปีศาจออกอาละวาดทำร้ายชาวเมืองเป็นเรื่องจริงหรือไม่กระนั้น หลายเดือนผ่านไปยังไม่มีใครเห็นเซียนที่เข้าไปในหมู่บ้านหงเหลียนออกมาข้างนอก บรรยากาศรอบหมู่บ้านราวกับมีผีสิง อึมครึม เย็นยะเยือก นานวันเข้าจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หมู่บ้านร้างอีกเลย“แค่เล่าให้พวกเจ้าฟังก็ขนหัวลุกแล้ว” หนึ่งในคาราวานพ่อค้าเอ่ยปากพลางทำท่าสั่นกลัว“ไม่ใช่แค่หมู่บ้านหงเหลียนหรอก” ชายคนหนึ่งกระดกแก้วเหล้าอึกใหญ่รำลึกถึงเหตุการณ์เฉียดตายที่พบเ
Mehr lesen
ตอนที่ 6 ผจญภัย
 สำนักเซียนดาราสวรรค์“จื่อเถิง มาหาอาจารย์หน่อยเถิด” เสียงของเฉาหมิงเรียกนางด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลูบศีรษะของศิษย์ผู้นี้อย่างอ่อนโยน “อาจารย์เจ้าสำนักฝากข้าเอามาให้เจ้า”จื่อเถิงมองดูหยกสีชมพูอ่อน สีหน้างงงวยเพราะไม่รู้ว่าหยกหน้าตาสวยงามคืออะไร“อาจารย์เจ้าสำนักเป็นห่วงเจ้ามากจึงฝากข้านำมาให้” เขาถอนหายใจเพราะรู้ว่าอาจารย์ของตนเองใช้พลังเซียนที่สั่งสมมานานหลายสิบปีหลอมหยกชิ้นนี้ขึ้นมาให้ศิษย์หลานโดยเฉพาะครั้นถามว่าเหตุใดจึงทำเช่นนั้นกลับได้คำตอบมาว่า “นางเดินทางออกนอกสำนักเป็นครั้งแรก ย่อมต้องห่วงเป็นธรรมดา”ทว่า เฉาหมิงกลับสังเกตได้ว่ารอยยิ้มของนางนั้นเต็มไปด้วยความกังวล แต่ไม่อาจถามไถ่สิ่งใดได้อีกเพราะนางคงไม่มีทางบอกอย่างแน่นอน“ขอบคุณเจ้าค่ะ” จื่อเถิงรับปากว่าจะปกป้องทุกคนและกลับมาสำนักดาราสวรรค์ก่อนเทศกาลโคมไฟแล้วรีบวิ่งไปหาศิษย์น้องอิงฮวาที่ยืนรออยู่ด้านหน้าสำนักคล้อยหลังจื่อเถิง เฉาหมิงเอ่ยปากบอกหยางซีอวิ๋นผู้เป็นศิษย์พี่ว่า &ld
Mehr lesen
ตอนที่ 7 มังกรดำ
ช่วงเวลานั้นเกิดเสียงหวีดร้องและเสียงปะทะพลังของทั้งสองฝ่ายกระหึ่มดังไปทั่วบริเวณเซียนหนุ่มหันไปมองสหายด้วยสายตากังวล“ไม่เป็นอันใดหรอก เลี่ยงหวง” เซียนสาวบอกศิษย์ร่วมสำนักด้วยท่าทีใจเย็นเพราะมีประสบการณ์เรื่องต่อสู้มามาก “จำที่อาจารย์สอนเจ้าได้หรือไม่”เลี่ยงหวงพยักหน้าแล้วรวบรวมพลังเซียนวิชาหนึ่งของสำนักตนเอง พลันแสงสีขาวก่อตัวพองโตเป็นลูกกลม ๆ ขึ้นทีละนิด เขาขมวดคิ้วกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ ข้าพร้อมแล้ว”เฉินซือหยางมัวแต่วอกแวกเพื่อกวนประสาทเซียนทั้งสองจึงไม่ทันระวังตัวโดนพลังเซียนขั้นสูงสาดใส่ร่างปีศาจเข้าเต็มเหนี่ยวกระเด็นทะลุบ้านเรือนไปหลายหลังเขายันตัวลุกขึ้นเอียงคอจัดกระดูกที่หักไปหลายท่อนกลับมาดังเดิมแล้วเช็ดเลือดที่มุมปากพลางปัดฝุ่นดินบนเสื้อผ้า แสยะยิ้มที่ไม่ได้เจอผู้ใดมีฤทธิ์เดชรุนแรงเท่าสองคนข้างหน้ามานานมากแล้ว“เฉินซือหยาง เจ้าอย่าลืมว่าพวกเขามิใช่เซียนธรรมดา”มังกรดำเอ่ยปากเตือนเพราะไม่อยากให้สหายเพลี่ยงพล้ำจนเสียการงาน
Mehr lesen
ตอนที่ 8 ตัวตนจื่อเถิง
  มังกรดำโผล่หน้าเหนือศีรษะของอิงฮวาอ้าปากรอเขมือบร่างบางที่มิอาจหลีกหนีได้ทัน หากแต่แสงจากกระบี่เซียนกำลังง้างปากของมังกรดำเอาไว้ไม่ยอมให้มันบดขยี้จื่อเถิงและหยางซีอวิ๋นยังไม่อาจผละจากกองทัพปีศาจที่อยู่รอบตัวได้ ครั้นกำจัดไปหนึ่งก็จะถูกอีกสองถ่วงแข้งขาเอาไว้อย่างรู้งานในเมื่อไม่อาจขย้ำเหยื่อตัวน้อยตรงหน้าได้ มังกรดำจึงเปลี่ยนวิธี ค่อย ๆ ดูดกลืนพลังชีวิตของอิงฮวาแทนเส้นสายสีขาวจาง ๆ ถูกดึงยืดออกจากร่างเซียนน้อยทีละนิดจนนางไม่อาจกลั้นเสียงร้องเจ็บปวดได้ค่อย ๆ หมดแรงต้านทานจนปากของสัตว์อสูรเริ่มปิดลงได้เรื่อย ๆ“ศิษย์พี่...” เสียงหอบเหนื่อยล้าของอิงฮวาพึมพำอยู่ลำพัง คิดในใจว่าวันนี้ตนเองอาจจะไม่รอดจึงร่ายพลังน้อยนิดที่เหลืออยู่ส่งสัญญาณให้พวกเขาดวงไฟสีขาวพุ่งเข้าหาจื่อเถิงกับหยางซีอวิ๋นในพริบตาจึงทันได้หันรอยยิ้มสุดท้ายของศิษย์น้องเล็กที่กำลังจะถูกมังกรดำเขมือบอยู่รอมร่อเหตุการณ์นี้กระตุ้นให้จื่อเถิงเปิดผนึกเทพดาราออกส่วนหนึ่งเกิดรอยอักขระโบราณขึ้นที่แขนของนางพลันพลังเทพดาราส
Mehr lesen
ตอนที่ 9 หลบหนี
เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าเกี่ยวกับเมล็ดพันธุ์นั้นแล้ว จื่อเถิงจึงไม่รอช้านั่งสมาธิรวบรวมพลังเซียนของตนเองไว้ใจกลางจุดกำเนิดพลังเพื่อเก็บเกี่ยวสรรพสิ่งรอบตัวหลอมรวมเมล็ดพันธุ์ให้สมบูรณ์เลี่ยงหวงมีสีหน้ากังวลที่เห็นนางทำเช่นนั้นจึงถามศิษย์พี่ของนาง “นางกดดันตนเองเกินไปหรือไม่ เดิมทีเมล็ดพันธุ์จะสมบูรณ์เมื่อครบกำหนดอายุขัยในชาตินั้น แต่นี่นางจะย่นเวลาเพื่อหลอมรวมมันเชียวหรือ”“พวกเรามีทางเลือกด้วยหรือ” หยางซีอวิ๋นกล่าวขึ้น “จอมมารที่ไม่ควรปรากฏตัวกลับอยู่แดนมนุษย์ในเวลานี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่ามันจะคร่าอีกกี่ชีวิตเพื่อตามหานาง”จื่อเถิงรู้ดีว่าตนเองมีขีดจำกัดเท่าใด หากมีความมุ่งมั่นแล้ว ไม่ว่าสิ่งใดนางก็จะทำให้สำเร็จจงได้ ในเมื่อมีชีวิตของทุกคนเป็นเดิมพัน นางจึงไม่อาจอยู่เฉยปล่อยให้ใครต่อใครถูกทำลายทว่า พวกเขาไม่อาจหลบซ่อนอยู่ในเมืองจิวหรงได้นานเพราะสัตว์อสูรหลายตนผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status