《มารเร้นกายดับแสงดารา》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

เมื่อได้ยินเสียงมารน้อย สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็กลับมาสมบูรณ์ แม้จะพยายามส่งกระแสจิตหาอีนั่วสักเท่าใด เขากลับไม่ได้ยินเสียงจากอีกฝ่ายเลย“มันผู้ใดกล้าทำร้ายลูกเมียข้า” พลังมารชั่วร้ายแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ความโกรธกราดเกรี้ยวยิ่งทำให้พลังที่อยู่รอบตัวเขากลายเป็นยาพิษชั้นดีบ่อนทำลายสัตว์อสูรทีละนิดจอมมารสูบกลืนสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าเขาเข้าไปโดยไม่รู้ตัวแทบจะหลงลืมไปชั่วขณะว่าเขาคือผู้ใด พลันลึก ๆ ในใจเหมือนมีสายลมพริ้วไหวพัดผ่านต้นไม้แห่งชีวิตของเขา ดวงตาสีม่วงแดงจึงค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ“เยว่ชิงหรือ” เขาพึมพำสัมผัสความรู้สึกนั้น “เป็นเจ้าจริงหรือ”เขาหลับตาลงปล่อยใจหลงใหลกับสัมผัสอบอุ่นนั้นชั่วขณะ เมื่อพึงพอใจแล้วจึงกลับมาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรตนนั้นต่อพลางเร่งมือฉกฉวยเอาพลังของมันมาให้เร็วที่สุดจะได้รู้กันเสียทีว่ามันผู้ใดกล้ายุ่งกับคนของเขาจ่าฝูงสัตว์อสูรไม่เหลือเรี่ยวแรงต่อกร ครั้งสุดท้ายที่มันโดนดาบประจำกายจอมมารตวัดผ่าน ร่างหนาล้มตึงกับพื้นที่เต็มไปด้วยเลือดแดงฉานจอมมารไม่รอช้าร่ายอาคมยึดเอาพลังสัตว์อสูรมาเป็นของตน แม้จะยังไม่รู้ได้ว่าใครจับตัวพวกเขาไปแต่อย่างน้อยครั้งนี้

หลังเหตุการณ์ลักพาตัวสิ้นสุดลง เรื่องราวของอีนั่วถูกรายงานให้เทียนจวินได้รับรู้ เหล่าเทพเซียนอาวุโสต่างถกเถียงกันหลายชั่วยามด้วยความเคร่งเครียด หาวิธีควบคุมมารน้อยเพราะเกรงว่าเขาจะก่อความวุ่นวายเหมือนที่บิดาเคยทำสวีต้าเฟิงยังคงปกป้องน้องสาวและหลานชายเหมือนอย่างเคย “ข้ารับรองได้ว่าเขาไม่เป็นภัยต่อผู้ใดขอรับ”“ข้ายืนยันว่าอีนั่วเป็นเพียงมารน้อยธรรมดา หาใช่มารร้ายอย่างที่พวกท่านคิด เขาเป็นเพียงบุตรชายของข้า” สวีลู่ชิงเผชิญหน้ากับเทพอาวุโสเวลานี้ความเห็นถูกแบ่งออกเป็นหลายฝ่ายแต่ทุกฝ่ายล้วนแล้วแต่ลงความเห็นว่าอีนั่วไม่ควรเพ่นพ่านอยู่ในแดนสวรรค์ อีกทั้งยังต้องมีกองกำลังคอยจับตามองไม่ให้เขาฉวยโอกาสทีเผลอทำร้ายผู้ใดจนสุดท้ายได้ข้อสรุปว่าให้อีนั่วอาศัยอยู่ในหมู่บ้านดอกท้อดังเดิม แต่ครานี้มีกองทัพสวรรค์ลงไปปักหลักจับตามองการกระทำของเขาทุกฝีก้าว“ท่านแม่ หากเป็นเช่นนั้นคงต้องเปลี่ยนชื่อจากหมู่บ้านดอกท้อเป็นเมืองดอกท้อหรือไม่” อีนั่วนึกสภาพหมู่บ้านที่มีเซียนทหารมากหน้าหลายตาเดินสวนกันไปมาเทพดาราส่ายหน้ารู้สึกว่านิสัยที่เปลี่ยนสถานการณ์ตึงเครียดให้เป็นเรื่องเล่นได้เหมือนใครบางคนไม่มีผิด“ลูกไม

สวีลู่ชิงฟังเรื่องราวจากบุตรชายแล้วคิดหาเหตุผลร้อยแปดประการสนับสนุนการตัดสินใจของตนเอง ทั้งยังปรึกษาหารือกับเทพวายุผู้เป็นพี่ชายรวมถึงสมุนมารทั้งสามอีกด้วยนางอยากรู้ว่าสิ่งที่นางคิดทำต่อไปนี้จะเกิดผลกระทบมากน้อยเพียงใดจนได้ข้อสรุปสุดท้ายเทพดาราพาจอมมารไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในเขตแดนสวรรค์ เอ่ยถามความในใจของอีกฝ่ายไม่อ้อมค้อม “เจ้ารู้สึกอย่างไรกับข้า”“...” ดวงตาสีม่วงแดงเต็มไปด้วยข้อสงสัยมากมาย “ทำไมถึงต้องพาข้ามาที่แห่งนี้ด้วยเล่า”“ข้าจำเรื่องราวของตัวเจ้าในอดีตไม่ได้เลย ด่านเคราะห์ครั้งแรกข้ายังจำทุกคนได้เป็นอย่างดี ไม่ใช่ว่าเจ้าร้ายกาจเสียจนข้าอยากลืมเลือนหรือ”คำพูดของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนกระอักเลือด รู้อยู่แก่ใจว่านางลืมเขาเพราะเหตุอันใด“แม้ขอร้องให้ต่างคนต่างอยู่ เจ้ากลับไม่ยอม เอาแต่คิดว่าข้าคือภรรยาอยู่ร่ำไป เจ้าไม่คิดว่าอดีตก็ควรปล่อยให้เป็นอดีตหรอกหรือ”“เหตุใดจึงพูดราวกับคิดตัดขาดข้าเช่นนั้น ลู่ชิง” น้ำเสียงของเขาเศร้าสลดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ สายตาอ้อนวอนราวกับบ่งบอกว่าไม่มีวันที่เขาจะตัดใจไม่ข้องเกี่ยวกับนางได้“เจ้าให้สัญญาแล้วใช่หรือไม่ว่าจะไม่ก่อเรื่องราวที่

ฟากบิดาถูกพลังมารที่อยู่ภายในกัดกินเพื่อควบคุมสติของตนเองทั้งยังโดนเทพเซียนร่ายอาคมกำจัดมารลิดรอนกำลังของเขาลงไปหลายส่วน ทางด้านมารดาถูกพลังเทพบรรพกาลบงการอยู่เบื้องหลังบังคับให้นางสังหารจอมมารผู้เหี้ยมโหด“ท่านลุง แย่แล้ว” อีนั่วตะโกนลั่นพลางเรียกสมุนมารทั้งสามเพราะต้องการคนช่วยเหลือ“...” เฉินซือหยางโผล่หน้าออกมาตามคำสั่งพลันมองตาสหายทั้งสองเพราะกำลังอยู่กลางวงล้อมของกองทัพสวรรค์“มารดามันเถอะ หนีทันหรือไม่” หลิวอิงอิงเผลอสบถออกมาแล้วร่ายพลังมารรับมือการโจมตีของทหารอารักขาที่พุ่งเป้ามาหานางโดยเฉพาะอีนั่วถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อกำลังพลทั้งสามไม่มีใครช่วยอะไรเขาได้เลยจึงอ้อนวอนสวีต้าเฟิงให้เห็นใจ“ท่านลุง ขืนปล่อยไปเช่นนี้มีหวังท่านแม่ต้องสังหารท่านพ่อแล้วสลายไปพร้อมกันแน่ ๆ ข้าไม่ยอมหรอกนะขอรับ” มารน้อยกระวนกระวายใจไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเพราะเขาอุตส่าห์ได้อยู่อย่างสงบกับคนทั้งคู่แล้ว“บิดาเจ้าคลุ้มคลั่งปานนั้น ส่วนมารดาเจ้ามีหน้าที่ที่ต้องทำ ลืมไปแล้วหรือ”“บิดาข้าอาละวาดเพราะคนพวกนั้นต่างหากเล่า” อีนั่วชี้ไปยังเทพชั้นสูงคนเดิมที่ยังคงถูกกงจื่อเย่บีบคอตั้งแต่ก่อนหน้านี้ “หากพวกเ

“ไม่เห็นมีสิ่งใดเกิดขึ้น”“หากนางไม่ได้ถูกควบคุม เหตุใดจึงไม่ห้ามปรามเขา”“นางห้ามแล้วไม่ใช่หรือ แต่พวกท่านยังดึงดันคิดสังหารเขา”“พวกเราหารือจนตกลงกันแล้วว่าให้นางเป็นผู้ดูแลทั้งจอมมารและมารน้อย เหตุใดพวกนั้นจึงเข้าไปยุ่งวุ่นวาย คิดจะให้เกิดสงครามเทพมารอีกครั้งหรืออย่างไร”เวลานี้ ฝ่ายที่พิจารณาสิ่งที่สวีต้าเฟิงพูดเมื่อครู่เริ่มเห็นด้วยกับเขามากขึ้นพาลหันไปหาตัวต้นเรื่องแล้วกล่าวโทษพวกเขาจนเทียนจวินต้องรีบห้ามปรามเพราะทุกสิ่งที่สวีต้าเฟิงพูดมาเป็นความจริงเหตุการณ์ปะทะกันในครั้งนี้ สวรรค์เป็นผู้เริ่มก่อนแท้ ๆเทียนจวินจึงสรุปข้อตกลงใหม่ทั้งหมด ให้คำสัญญาว่าตราบใดที่สวีลู่ชิงควบคุมจอมมารให้อยู่ในโอวาทได้ สงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์จะไม่เกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอน“ข้าอยู่ในโอวาทนางอย่างนั้นหรือ” กงจื่อเย่ทวนคำพูดของเทียนจวิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย“เจ้าไม่ยอมหรือ” สวีลู่ชิงถามกลับบ้างจอมมารยิ้มกว้างหน้าระรื่นไม่สนสถานการณ์ตึงเครียด “ยอมอยู่แล้ว ภรรยาของข้าทั้งคน” เผลอจะหอมแก้มนางจนถูกฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าอย่างจังเป็นรอยแดงห้านิ้ว “โอ๊ย เจ็บ”“เสแสร้งเก่งนัก” นางมองหน้าเขาด้วยความหมั่นไส้สุดท้าย