บททั้งหมดของ มารเร้นกายดับแสงดารา: บทที่ 71 - บทที่ 80

วันหนึ่งกงจื่อเย่ถูกใช้ให้ออกไปขนผักกับข้าวสารพร้อมกับทาสคนอื่น ๆ เขาจึงได้เห็นว่าสวีลู่ชิงกำลังเดินเล่นอยู่กับเจ้านายของเขา ท่าทีสนิทสนมและรอยยิ้มของนางทำให้เขาไม่พอใจเล็กน้อยเพราะคิดว่าท่าทีเหล่านั้นควรมีให้แค่เขาจึงเผลอตรงลิ่วเข้าไปหาทั้งคู่ในทันทีมือข้างซ้ายเอื้อมจับแขนของนางพลันดวงตาเรียวงามหันขวับมามองด้วยความตกใจก่อนจะสะบัดมือออกคุณชายลั่วหมิงแสยะยิ้มแล้วถีบทาสชั้นต่ำกระเด็นไปชนแผงร้านค้าข้างทางอย่างไม่สบอารมณ์ที่เขากล้ามาแตะต้องสตรีว่าที่คู่หมั้น“ไอ้เดรัจฉาน วอนหาที่ตายรึ” เขาโพล่งออกมาทันควัน ไม่พูดเปล่าแต่เข้าไปกระทืบร่างทาสผู้นั้นระบายอารมณ์ต่อหน้าผู้คนในตลาดกงจื่อเย่ไม่เอามือบังใบหน้าหรือศีรษะแม้แต่น้อย ทิ้งตัวไร้เรี่ยวแรงปล่อยให้ถูกกระทำฝ่ายเดียวจนหัวแตกได้เลือดทาสในเรือนที่มาด้วยกันยืนนิ่งคิดว่าสมควรแล้วที่เขาโดนฝ่าเท้าของเจ้านาย ใครใช้ให้หาเรื่องเข้าตัวอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้มันมีอะไรดีถึงได้ตายยากตายเย็นชาวบ้านละแวกนั้นได้แต่มองการกระทำของคุณชายสูงศักดิ์พลางซุบซิบกันจนกระทั่งคุณชายสวีขี่ม้าผ่านมาแถวนั้นพอดี”“คุณชายลั่วหมิง ได้โปรดใจเย็นก่อนเถอะ” เขาเอ่ยบอกคนต

ทหารคนสนิทของคุณชายสวีตามบ่าวจวนสกุลลั่วไปติด ๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว คล้อยหลังที่พวกเขาทิ้งร่างกงจื่อเย่ไว้กลางป่าแล้ว ทหารทั้งสองคนรีบเข้าไปจับชีพจรทันที“ยังไม่ตาย” ชายคนนั้นเอ่ยปากกับสหายที่มาด้วยกันอีกคน สายตากวาดมองทั่วทั้งร่างด้วยความเวทนาสงสาร “ช่วยข้าปฐมพยาบาลแล้วพาเขาไปที่นัดพบก่อน คุณชายคงจะสั่งให้หมอไปรอที่นั่นพอดี”ไม่นานนัก ทหารทั้งคู่ก็แบกร่างหายใจรวยรินมายังกระท่อมเล็ก ๆ ในหมู่บ้านที่อยู่รอบนอกก่อนจะเห็นว่าคุณชายสวียืนรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว“รีบเข้ามา” เขาตะโกนบอกลูกน้องใบหน้างามโผล่ออกมาดูเพราะได้ยินเสียงพี่ชาย สวีลู่ชิงหวังอยู่ตลอดเวลาว่าทาสผู้นั้นจะไม่เป็นอันใด นางไม่อยากให้เขาจบชีวิตเพราะนางเลยหลังจากหมอตรวจอาการและรักษาบาดแผลกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว จึงรายงานสถานการณ์ให้คุณชายสวีได้รู้“ข้าน้อยไม่เคยเจอผู้ใดทนความทรมานได้นานเช่นนี้มาก่อนเลย ตอนแรกที่เห็นสภาพของเขาก็คิดว่าอาจอยู่ไม่พ้นหนึ่งชั่วยามเสียด้วยซ้ำ...”“ท่านหมอ ช่วยเขาไม่ได้หรือเจ้าคะ หากต้องการยา สมุนไพร ข้าจะให้คนจัดหามาให้” สวีลู่ชิงรีบบอกคนตรงหน้า น้ำตาเอ่อคลอเบ้าจนบวมแดง ไม่เคยนึกเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน

วันนั้น สวีลู่ชิงกลับถึงจวนก่อนเวลานัดพบพอดี เมื่อคนเป็นพี่ชายเห็นสีหน้าหนักใจของนางก็คาดเดาได้ว่าความรู้สึกคงจะเปลี่ยนไปไม่น้อยจึงถามไถ่น้องสาวไปตามตรง หากมีหนทางใดช่วยเหลือได้ เขายอมทำทุกอย่างเพราะนางคือน้องสาวคนสำคัญ “คิดสิ่งใดอยู่หรือ” คุณชายสวีดึงแขนน้องสาวหลบมาที่มุมหนึ่งของจวน สายตามองคนตรงหน้ารอคำตอบ “...” “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าอยู่ข้างเจ้าเสมอ” น้ำเสียงอบอุ่นทำให้สวีลู่ชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ แม้ว่าคนสกุลสวีจะถือกฎระเบียบและสิ่งที่สตรีควรปฏิบัติเป็นสำคัญ แต่พี่ชายของนางก็เป็นคนที่คิดไม่เหมือนผู้ใดจึงคอยหาทางหนีทีไล่ให้เอาไว้เสมอ “ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่าง

“เสี่ยวมู่ ตามหมอมารักษาเขาเดี๋ยวนี้”“เจ้าค่ะ” บ่าวตัวน้อยพยักหน้าแล้วรีบไปตามหมอคนเดิมที่เคยดูแลกงจื่อเย่เมื่อครั้งก่อนสวีลู่ชิงบอกให้ทหารที่เหลือช่วยกันแบกร่างของทาสหนุ่มกลับกระท่อมหลังเล็กนอกหมู่บ้าน กำชับเป็นอย่างดีว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้กับผู้ใดเด็ดขาดอีกทั้งยังรอฟังอาการของเขาอยู่ที่ด้านหน้ากระท่อมด้วยความกระวนกระวายใจไม่น้อย เมินเฉยข้อเท้าของตัวเองที่ยังคงเจ็บแปลบไม่คลายทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูจึงรีบถามไถ่อาการ “เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”หมอคนเดิมถอนหายใจแล้วตอบว่า “โชคยังเข้าข้างที่งูนั่นไม่พ่นพิษขอรับ อาการบาดเจ็บที่อื่นมีเพียงแค่รอยคมเขี้ยวของมันกับบริเวณซี่โครงที่ถูกกระแทกจนช้ำใน ข้าน้อยจะจัดยาเอาไว้ให้ ดื่มวันละสามครั้งประมาณเจ็ดวันน่าจะกลับมาดีขึ้นขอรับ”“...”“ข้อเท้าของท่าน” เขาเอ่ยถามเพราะเห็นว่ามันกำลังเป็นรอยบวมแดงขึ้นมา“เอาไว้ก่อน ข้าจะเข้าไปดูเขาสักนิดก็ยังดี” สวีลู่ชิงตัดบทแล้วให้เสี่ยวมู่ไปช่วยท่านหมอเตรียมยาสำรองนางเดินกะเผลกมานั่งข้าง ๆ กงจื่อเย่ สายตาเป็นห่วงฉายแววได้ชัด ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาเริ่มเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวทำให้จอมมารแอบยิ

ปิ่นหยกลายดอกโบตั๋นจึงปรากฏบนเรือนผมของคุณหนูสกุลสวีนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เจ้าของดวงตาสีม่วงแดงมองคนตรงหน้าไม่วาง ยิ้มกว้างปลื้มใจที่นางรับของขวัญจากเขาไปราวกับรับความรักที่เขามีให้ไปด้วย สวีลู่ชิงรู้สึกได้ว่าคนผู้นั้นจริงใจกับนางมากแค่ไหน แม้จะให้สถานะเป็นเพียงสหายแต่ก็ยอมปักปิ่นให้เขาได้ชื่นใจ เวลานี้นางไม่เคยได้ออกไปเยี่ยมเขาที่นอกหมู่บ้านอีกเลย เพราะกงจื่อเย่มักแอบมาหานางในยามซวีทุก ๆ สองหรือสามวันเพื่อนำดอกซือเมิ่งสีฟ้าที่นางโปรดปรานมาให้ “ทำงานทั้งวันไม่เหนื่อยหรืออย่างไรจึงมาหาข้าถึงจวน” สวีลู่ชิงเอ่ยถามคนข้างกาย รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำงานมากแค่ไหนและพยายามมาหานางถึงที่นี่ทั้ง ๆ ที่เดินทางมายากลำบากนัก “ไม่เหนื่อยเลยขอรับ” เ