All Chapters of Ccluvkg.รักนี้มากกว่าน้ำหนักเธอ: Chapter 31 - Chapter 40

•32•งานนี้มีคนหัวแตก!ผับCcห้อง403โคล่า : สุดยอดเลยไอ้จักร! แผนการของมึงเชี้eมากรู้ไหม? มันได้ผลแหละแต่กูกำลังจะตาย!กัดฟันกรอด พูดให้ลูกน้องฟังอย่างเหลืออด เมื่อรู้ชะตากรรมตนเอง ที่กำลังใกล้มาถึงในอีกไม่ช้านี้จักร : ก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอครับ ว่านายหญิงรักนายไหม? แผนผมไม่ดีตรงไหนล่ะ? เธอวิ่งตัวปลิวมาแน่ครับ ถ้าอยากนั้นขอให้โชคดีนะครับนาย!ทำหน้าตาซื่อบื้อ ถามนายตนเองกลับ ก้มศีรษะให้วิ่งออกจากห้องไปด้วยความเร็วโคล่า : มึงห้ามทิ้งกูอีกคนนะ ช่วยด้วยไอ้กล~ร้องเสียงหลง เอื้อมมือจะไปคว้าดึงมันไว้ ให้แบกรับชะตากรรมเป็นเพื่อน แต่ทว่าอีกคนหลบได้จึงวิ่งหนีด้วยความเร็ว ผมมองพวกมันทั้งสอง วิ่งจากผมไปอย่างหมดหวัง แต่ก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง เมื่อไอ้สองคนที่เพิ่งออกไปไม่นาน พวกมันถอยหลังเดินกลับมาทั้งคู่ เข้าห้องไปยืนหลบอยู่ข้างมุมเสา หน้าตาหวาดผวาราวกับเจอผี! ปรากฏเรือนร่างนุ่มนิ่มถือขวดเหล้ามา ตีแปะบนฝ่ามือตนเองเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า แค่เห็นผมก็สะดุ้งโหยงแล้วแคนดี้ : ผู้หญิงสองคนนั้นหายไปไหนแล้ว?น้ำเสียงเหยียบเย็นถามจำเลย เขายังคงนั่งหวาดผวาลุ้นตัวโก่ง ขวดเหล้าใบนี้ที่ถืออยู่จะลอยเมื่อไหร่

•34•เฝ้าตลอดแต่ยังจะหาย!แก๊งหมียักษ์โคล่า : งานที่สั่งให้ทำคืบหน้าหรือยัง?กดเสียงต่ำถามลูกน้องที่ยืนเรียงแถว'หลักฐานอยู่นี่หมดแล้วครับ!'น้ำเสียงเคร่งขรึมกล่าวยื่นของส่งมาให้'รู้สึกเหมือนคุณริบบิ้น จะรู้เรื่องนายหญิงแล้วครับ! เมื่อวานก่อนลูกน้องที่ให้แฝงตัวเป็นยาม สถานที่ทำงานของนายหญิงรายงานมาว่า มีแม่บ้านคนหนึ่งเอาข้าวกล่องไปทิ้ง พบeาพิษในอาหารตอนแรกคิดว่าเป็นeาเบื่อหนูแต่เอาไปตรวจสอบโดยละเอียด ยิ่งพบว่ามีหัวเชื้อผสมมาจากของท่านไคโรครับ ซึ่งตรงกับสินค้าที่ส่งออกให้เธอเมื่อครั้งก่อน! นายหญิงเธอคงไม่สามารถ รับประทานอาหารได้สักมื้อเลยครับ หากพลาดพลั้งคงอาจถึงชีวิตได้ กรณีช่วยเหลือไม่ทันเวลา'น้ำเสียงเคร่งขรึมกล่าวสีหน้าเป็นกังวลมากโคล่า : ไม่มาบอกกูพรุ่งนี้เลยล่ะ! ถ้าเธอเป็นอะไรมึงเตรียมตัวตายได้เลย บอกให้ไอ้ยามนั่น! ทำทุกวิถีทางห้ามเธอกินอาหารได้ จะใช้วิธีอะไรก็ได้เข้าใจไหม?ตะคอกเสียงดังลั่น จนลูกน้องสะดุ้งเฮือก หวาดกลัวกันยกใหญ่เลย มันเดินไปกดโทรศัพท์หาอีกคนอย่างรีบร้อน ลุกลี้ลุกลนมือไม้สั่นระริกไปหมด กลัวตัวเองต้องตายตามนายหญิงไป!สถานที่ทำงานถ่ายแบบชุดแฟชั่น~เดินเชิดใบหน้า

•36•แรงจูงใจของฟาง!'นายครับ! นายหญิงของพวกเราเธอก็ไม่อยู่ครับ!'ลูกน้องวิ่งหน้าตั้งแจ้งข่าวไอ้ฟีเวอร์ ผมเองก็มึนงงสรุปเมียมันก็หายตัวไปด้วย? เนี่ยจะไม่ให้ผมคิดว่าเป็นมันได้อย่างไรกัน! น่าสงสัยไปหมดเลยเฮ้อ~ฟีเวอร์ : ไปตามหาสิวะ! มึงด้วยอีกคนเป็นยังไงล่ะ? พาเมียคนอื่นหายไปด้วยเยี่ยมจริง! แต่กูยืนยันเรื่องนี้ฟางไม่เกี่ยวข้องแน่นอน! เพราะเธอไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า แล้วมึงนะดันศัตรูเยอะเหลือเกินไอ้ตัวเฮงซวe! คราวก่อนกูอุตส่าห์ขัดขวางเมียมึง ไม่ให้กินอะไรที่กองถ่ายแบบ เพราะลูกน้องกูมันแอบเห็นคนวางeาพิษ! ทำบุญได้แต่บาปจริงกูเนี่ย!กระแทกเสียงมองหางตาใส่หน้าบึ้งตึงทันควันโคล่า : เออ! ใครจะนึกว่าเมียมึงไม่ได้เป็นคนทำ! ก็เห็นชอบสร้างเรื่องให้เมียกูมาตลอดไอ้เวs!กระแทกเสียงกลับกอดอกมองหงุดหงิดตามโทรศัพท์สั่นครืดภายในกางเกง จึงหยิบออกมากดรับสายอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วรูปทรงดาบชนกัน'ถ้าอยากได้เมียมึงคืนมาก ก็มาหาได้ที่โกดังR'โคล่ากดตัดสายไปทันที กัดฟันกรอดอย่างเหลืออด กล้าเอาผู้หญิงมาต่อรองไอ้พวกเวsวอนจริง!ส่วนโทรศัพท์อีกเครื่องก็ดังขึ้นมาติดต่อกัน มันเอื้อมมือล้วงกระเป๋ากางเกงตนเอง หยิบมาก

•38•เลือกชุดไปงานเลี้ยง!โคล่า : ไร้สาระสิ้นดีถ้าแคนดี้เป็นอะไรไป! แก๊งสิงโตคงได้หายสาปสูญอย่างแน่นอน~ สาบานได้เลยหึ! เห็นไม่ทำผู้หญิงเธอจึงกล้ายั่วยุขนาดนี้สินะ!ตวาดเสียงดังลั่น พร้อมกระโจนเข้าใส่บีบคออีกคนอย่างเดือดดาล ถ้าไม่เผลอตัวคิดเรื่องสนุกขึ้นมาได้ คงหักคอเธอทิ้งแล้วจริงๆ แววตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งคิ้วรูปทรงดาบชนกัน แสยะยิ้มอย่างสะใจออกมาริบบิ้น : อื้อ! ปล่อยฉันนะ!เธอแหกปากร้องลั่นตกใจกลัวสุดขีด ไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ แค่ผู้หญิงคนเดียวมันจะอะไรนักหนากัน เพราะที่ผ่านมายั่วโมโหเขามากแค่ไหน ก็ไม่เคยคิดทำร้ายเธอสักครั้งเดียว จะแตกหักกันแค่คนอ้วนนี้อย่างนั้นเหรอ! หลับตาลงหยาดน้ำคลอเบ้าตา หายใจติดขัดดิ้นรนอย่างทรมานฟีเวอร์ : ถ้าอย่างนั้นeาคงอยู่ที่ตัวใช่ไหม? พวกมึงข้างนอกเข้ามาจัดการเร็ว! หาของกันหน่อยโว้ย~ตะโกนสั่งลูกน้องด้านนอกห้องหลายคนพวกนั้นเดินยิ้มแป้นอย่างมีความสุข เพราะจะได้เห็นอาหารตากันแล้ว ฉีกเสื้อผ้าอีกคนขาดวิ่นออกจนหมดสิ้น เหลือแค่เพียงร่างกายเปลือยเปล่า นอนดิ้นรนน้ำตาไหลบนพื้นปูน โคล่าหยิบeาในกระปุกเล็ก ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยัดเข้าปากให้แก่เธอ ยังมีeาน้ำขวดเล

•40•เป็นเรื่องน่ายินดี!สายตาหยาดเยิ้มและรอยยิ้มหวานนี้ เธอเป็นผู้มอบมาให้ทั้งสิ้น ซึ่งเวลานี้เธอยังจ้องค้างอยู่ เฝ้ามองบนผืนผ้าใบจอโชว์ขนาดใหญ่ ภาพเครื่องเล่นฉายเลื่อนรูปภาพแบบวิดีโอ ไร้ซึ่งวี่แววจะหยุดลงได้ง่ายหรอกนะ เพราะผมเลือกรูปเหล่านั้นนับพันกว่ารูปถ่าย เมื่อเสียงเพลงดังขึ้นสร้างบรรยากาศ สติผมกลับนึกย้อนความรู้สึกวันนั้นขึ้นมา..ครั้งแรกที่ได้พบเจอกับเธอ ก็แอบคิดคำนึงว่าเธอแปลกดี ปกติมีผู้หญิงมากมายเข้าหาผมเป็นพรวน แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่เลยสักนิด แม้หน้าตาผมวันนั้นจะบอกบุญไม่รับ แต่เธอยังกล้าชวนคุยเล่น ความรู้สึกภายในลิฟต์ตอนไม่รู้ว่าเธอคือใคร ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย จากงานที่เครียดได้เสียอย่างนั้นผมตอบสั้นๆ แสดงให้เหมือนไม่อยากคุยด้วย ราวกับกลบเกลื่อนความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ ผมเดินตามหลังเธอเข้ามา ภายในงานแต่งเพื่อนซึ่งมันตลกตรงที่ พวกผู้หญิงที่ไปงานแต่งแล้ว ถ้ายังโสดต้องมีความรู้สึก อยากได้ช่อดอกไม้จากเจ้าสาวถึงจะถูก แต่เธอกลับถอยหลังจนหกล้มนั่งบนพื้นพรม แถมดอกไม้เจ้ากรรมนายเวรก็หล่นอย่างพอดี โดยปกติผมไม่ช่วยเหลือคนแปลกหน้าหรอก สำหรับเธอเหมือนเป็นกรณียกเว้น เมื่อผมเจอสายตาเหยียด