All Chapters of พ่อสามีนางร้ายจะอุ้มท้องให้ลูกท่านเอง : Chapter 31 - Chapter 40

เจิ้งเสี่ยวหยวนทำงานในหน้าที่สอบปากคำผู้คนมาก็มาก ถึงเคยรับมือกับสตรีแพศยาทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรติตนจนผู้อื่นระอา แต่กับไป๋ลู่เถียนนั้น เขาต้องประหลาดใจ นางกล้าพูดถึงเรื่องขึ้นเตียงกับปันเส้าเฟิงราวกับเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน “บัดซบ! เจ้าไม่ใช่แค่ไร้ยางอาย หากยังฝันเฟื่องอย่างคนเบาปัญญา ซือหม่าปันหาใช่บุรุษที่เจ้าพลีกายให้เขาแล้ว ฝ่ายนั้นจะเชิดชูยกให้เป็นสตรีข้างกาย ทั่วทั้งเมืองหลวง ผู้คนต่างรู้ แม้แต่ลูกตัวเองเขายังไม่เหลียวแล!” ด้วยโทสะที่เกินระงับได้ เจิ้งเสี่ยวหยวนจึงโพล่งเสียงดังอย่างลืมตัว และฝ่ายไป๋ลู่เถียนแทนที่จะกลัวหรือเสียขวัญ นางกลับสะใจยิ่งนัก หมาบ้า นางกำลังหลอกล่อให้เขาก้าวสู่หายนะที่ขุดลวงไว้ “ท่านรู้หลายสิ่ง ย่อมดียิ่งนัก และอีกสิ่งที่ข้าจะบอกให้เข้าใจไว้ เพื่อไม่ต้องค้างคาใจกันอีก แม้ยามนี้ท่านลืมสัญญาหมั้นหมายของเรา ก็ไม่ใช่เรื่องต้องกังวล เพราะข้ามีบุรุษที่ปกป้องแล้ว!” ไป๋ลู่เถียนทำให้เจิ้งเสี่ยวหยวนนิ่งค้าง อย่างไรเสียเขาก็ไม่คิดทำร้ายนางแม้แต่น้อย ทว่าไฉนสตรีผู้นี้ถึงได้ปั่นหัวผู้อื่นเก่งเห

ใครจะคาดคิดว่าไป๋ลู่เถียนจะได้ก้าวออกจากห้องขังในอีกสิบวันต่อมา และนางมีโอกาสช่วยเหลือผู้ลี้ภัยทางธรรมชาติด้วย ซึ่งก่อนหน้ามีการจัดโรงทานถึงสามจุดด้วยกัน นั่นคือสิ่งที่นางร้องขอให้เจิ้งคังเป็นธุระ และเขาจัดการให้เป็นอย่างดี แน่นอนสิ่งที่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังใหญ่สุดจะเป็นใครได้ หากไม่ใช่ปันเส้าเฟิงดังนั้นหลายวันที่ผ่านมา ผู้ลี้ภัยและชาวเมืองหรูฉางที่ยากจน จึงได้อาศัยอาหารจากโรงทานซึ่งขึ้นป้ายว่า ‘แม่นางเถียน’ และพวกเขาต่างอิ่มท้องถ้วนหน้า (ไป๋ลู่เถียนไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้ว่านางแซ่ไป๋) ทั้งยังมีหมอจากสำนักแพทย์มาตรวจอาการผู้ที่ป่วยไข้ด้วย เมื่อหญิงสาวก้าวออกจากศาลเมืองหรูฉาง จึงมีผู้คนออกมายืนให้กำลังใจ บ้างก็ก้มลงพื้น โขกศีรษะคำนับ เสียงร้องโห่ร้องแสดงความยินดี คำเยินยอมีไม่ขาดปาก บางคนถึงขั้นกล่าวว่าไป๋ลู่เถียนไม่ได้รับความเป็นธรรม สวรรค์โปรดเมตตาเทพธิดาเช่นนางด้วย ขอให้นางได้มีชีวิตที่ปราศจากข้อกล่าวหา และผู้ใดคิดร้ายย่อมต้องประสบหายนะไม่อาจตายดี ซึ่งแม้จะอยู่ในห้องขัง แต่อาหารการกิน ทั้งเสื้อผ้ามีพร้อมเสร็จสรรพ ดังนั้นไป๋ลู่เถียนจึงไม่ได้ลำบาก อีกทั้งดูมีน้

ความประมาท ไม่รอบคอบและใจร้อนเกินไปของฝงเสวียน ทำให้ตงเร่อหวีดร้องเสียงน่าสยดสยอง ขณะเดียวกันนางก็แสบไปใบหน้าและลำคอ สองมือยกขึ้นเกาหน้าอย่างแรง ปลายเล็บนางทำให้เกิดแผลน่ากลัว พลอยให้สิ่งที่แต่งแต้มเอาไว้อย่างงดงามหลุดออกผสมกับเลือดที่ไหลซึมอย่างรวดเร็ว พิษดังกล่าวร้ายแรงนัก พลอยให้ฝงเสวียนครั่นคร้ามใจ และพอมีน้ำสะอาดล้างที่ใบหน้าของตงเร่อยิ่งทำให้ผู้คนที่เห็นตื่นตระหนก ด้วยพิษดังกล่าวกับทวีความรุนแรงขึ้น ฝ่ายคนของนาง เมื่อเห็นเหตุการณ์ไม่สู้ดี ก็พาตงเร่อ ออกจากพื้นที่ดังกล่าวโดยด่วน ทว่ามันก็ยังไม่ทันการณ์อยู่ดี เพราะตงเร่อสลบไม่ได้สติไปแล้ว ยามนั้นการเผชิญหน้าจึงเหลือเพียงไป๋ลู่เถียนกับฝ่ายของฝงเสวียน “ฮูหยินหม้าย โปรดรู้ไว้ ลมแรง ๆ นั้น ข้าสั่งให้มันพัดมาอีกหนก็มิได้ยากเย็น หากบ่าวของท่านอยากใช้สิ่งใดทำร้ายข้าอีก จงคิดให้ดี...” ฝงเสวียนกวาดตามองมองไป๋ลู่เถียนทั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อครู่นางสัมผัสได้ถึงพลังอำมหิตที่แผ่ขยายออกมาและสายลมที่พัดนั้น หากคาดเดาไม่ผิด ย่อมต้องเป็นฝีมือเหอชิง ซึ่งใช้พลังฝ่ามือเป็นแน่

ฝ่ายไป๋ลู่เถียนก็รับรู้มาได้สักพักใหญ่ เรื่องนี้นางมั่นใจว่า เกี่ยวกับการที่มีน้ำนมไหลออกจากยอดถัน รวมถึงการที่นางได้กินยาสมุนไพรที่ปันเส้าเฟิงจัดหาให้หลายชนิด “เจ้างามยิ่งนัก...” เขาไม่ได้เพียงแค่ชม ยังหอมและจูบไปตามผิวนุ่มนิ่มของนาง “ท่านไม่เคยรังเกียจข้าเลย” “สามีภรรยา มีสิ่งใดต้องปกปิดกัน อีกทั้งเจ้าคือคนที่ข้าอยากบอกรักทุก ๆ วัน” ปันเส้าเฟิงกล่าวจากใจจริง แรกเริ่มเขาติดใจความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกัน ทว่ายามที่ไป๋ลู่เถียนหลับสนิทในอ้อมกอด นางมักละเมอ ด้วยอาการฝันร้าย ภาพดังกล่าวบีบรัดหัวใจของเขา จากสงสารก็กลายเป็นความอยากช่วยเหลือ เมื่อผูกพันกันมากขึ้น เขายอมรับว่าหัวใจทุกห้องมีแต่นางผู้นี้ ภาพในคืนก่อนที่พบกัน ย้อนกลับมาให้ปันเส้าเฟิงเห็นอีกครั้ง “ช่วยด้วย พวกมันทำร้ายข้า ได้โปรด... ใครก็ได้ช่วยข้าที!” หญิงสาวร้อง ดวงตาปิดสนิท หากมีน้ำใส ๆ ไหลผ่านแพขนตางามล้ำ “โอ้...ผู้นี้...เป็นท่านใช่ไหม...” มือเรียวสวยบีบต้นแขนกำยำของปันเส้าเฟิง ร่างนางสั่น และมีเสียงสะอื้น

“ย่าจะไปที่ศาลเมือง ฟานเอ๋อร์กลับเรือนไปเสียก่อนเถอะ” “ไม่...ข้าจะพาท่านย่าไปอยู่ที่สงบ ๆ” ฝงเสวียนไม่เข้าใจสิ่งที่อี้ฟานกล่าวและนางกลัวตายขึ้นมา จึงรีบถอยไปอยู่อีกมุมของรถม้า ทว่าเป็นยามนั้นที่ขาข้างหนึ่งเตะเข้ากับห่อผ้า และเป็นเหตุให้ของด้านในกลิ้งออกมาอยู่ข้างนอก ภาพที่หญิงชราเห็นทำให้นางกรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะสลบไป และในห่อผ้าก็คือมือข้างหนึ่งของสิงเฮ่อ นั่นเอง! อี้ฟานแบกฝงเสวียนขึ้นหลัง และพาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กระทั่งเวลาโพล้เพล้หญิงสูงวัยก็ลืมตาตื่น ยามนั้นนางพึ่งรู้ว่า มือถูกมัดไว้ พอจะดิ้นขัดขืนร่างกายก็อ่อนเปลี้ย สาเหตุเพราะอี้ฟานกรอกยาสลายกำลังให้นางนั่นเอง “ฟานเอ๋อร์ จะ...เจ้าจะพาย่าไปที่ใด” “ข้าไม่อยากเห็นหน้าและได้ยินเสียงท่านอีก ยามนี้ทุกอย่างก็ลำบากมากพอแล้ว ไม่มีท่านสักคนอะไร ๆ คงง่ายขึ้น” ฝงเสวียนไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้จากปากหลานชายที่นางเคยเลี้ยงดู จากนั้นชายหนุ่มออกเดินมาไกล กระทั่งถึงจุดที่สูงพอสมควร จึงวางร่างของฝงเสวียนลง หญิงชราตื่นตระหนกและ