All Chapters of ท่อนแขนมังกร: Chapter 21 - Chapter 30

นางเดินได้ไม่กี่ก้าว รู้สึกว่ามีคนกำลังเข้ามาในห้อง นางหันซ้ายหันขวา เห็นเชิงเทียนทองเหลืองอยู่ใกล้มือจึงคว้าไว้ก่อนแล้วหาที่หลบซ่อนอยู่หลังแจกันทรงสูงท่วมศีรษะนางบุรุษร่างสูงผลักบานประตูเข้ามา ไม่อาจรู้ว่าเหตุใดถึงกระวนกระวายใจจนไม่อาจมีสมาธิฝึกซ้อมเพลงกระบี่ได้ จำต้องเดินกลับมาดูนางอีกรอบ ทั้งที่ซิ่นเจี่ยงเองบอกเขาแล้วว่านางปลอดภัยดี แม้ว่านางมีผู้ปกป้อง แต่ถ้าเขาไปช้าเกินไป นางจะเป็นเช่นไร หมดสติอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะมีคนมาช่วย? สิ่งที่เห็นไม่ได้สร้างความแปลกประหลาดใจอันใดนัก แต่ที่หาคำตอบให้ตนเองไม่ได้คือ ทำไมเขาเป็นห่วงนาง คำถามที่หาคำตอบไม่ได้ทำให้เขาหงุดหงิด สองเท้าพาร่างของตนกลับมาดูนางอีกครั้งเพียงผลักบานประตูเข้าไป ด้วยประสาทสัมผัสที่ไวเป็นพิเศษ รู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวใกล้ตัว ชะงักเท้าและเตรียมตั้งรับเพราะคิดไปเองว่าชิงลงมือก่อนจะได้เปรียบ ว่านหนิงเหมยพุ่งตัวออกไปพร้อมเชิงเทียนทองเหลืองในมือ นางยกมันขึ้นหมายจะฟาดใส่คนตัวโตที่เดินเข้ามา ทว่าข้อมือของนางถูกจับไว้ก่อน อีกฝ่ายออกแรงกระชากเพียงเล็กน้อย นางเสียหลักเข้าไปปะทะกับแผ่นอกแกร่งของเขาแล้ว หญิงสาวเผลอร้องออกมา ข้อมื

องค์ชายเฟยเทียนพาหญิงสาวเดินเรื่อยๆ ไม่รีบเร่งผิดวิสัยปกติของตนเองนัก แม้ตนเองไม่ชอบสวนที่ถูกย้อมด้วยสีชมพูเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นนางมองทิวทัศน์รอบข้างด้วยรอยยิ้มก็ยอมเดินช้าลง ให้นางเกาะท่อนแขนของเขา เดินจนไปหยุดที่สะพานพระจันทร์เสี้ยวที่โค้งตัวข้ามสระบัว ใบหน้าของนางทอดมองไปรอบๆ แต่สายตาของเขาหยุดที่ใบหน้าของนางก่อนเลื่อนลงมองมือเล็กที่เกาะท่อนแขนของเขาอยู่ แขนข้างนี้ แขนที่มีปีศาจมังกรเพลิงฝังกายอยู่ ไม่เคยมีผู้ใดกล้าแตะต้อง มันเป็นเช่นเหล็กกล้าและแกร่งดุจเพชร ศาสตราวุธใดมิเคยทำร้ายเขาได้ แต่สองครั้งแล้วที่ ‘บางสิ่ง’ ทำร้ายแขนข้างนี้ ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นไม่ได้มากมายอะไร แต่กลับกระตุ้นเตือนว่าเขายังมีความเป็นมนุษย์อยู่ “ชอบที่นี่รึ” “เพคะ” นางตอบอย่างรวดเร็ว แน่นอน นางต้องชอบสิ นางเป็นคนจัดสวนเองกับมือนี่นะ แต่นางชอบไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบ นางลืมเรื่องสำคัญไปได้อย่างไร เจ้าของตำหนักเป็นบุรุษหนุ่มและยังเป็นแม่ทัพใหญ่ น่าชอบอะไรที่น่าเกรงขามมากกว่านี้ มาคิดได้ตอนนี้ไม่ช้าไปหน่อยหรือไร นางหลับตาโอดครวญในใจ แทนที่จะช่วยให้พระประสงค์ของฮองไทเฮาเป็

“เจ้าอยากเดินหมากก็ให้เด็กไปยกกระดานหมากมาเถิด”ส่ายหน้ารำคาญกับท่าทางของซิ่นเจี่ยง เขารู้ว่ากุนซือผู้นี้หลงใหลการเดินหมากล้อมเป็นอย่างยิ่ง ยามว่างหรือสบช่องทางก็ออกไปตระเวนเดินหมากกินเงินกับผู้อื่น ทำตัวเหมือนเป็นผีพนัน เคยเดินหมากติดพันหายไปสองสามราตรีก็มี บางครั้งเขาให้เจิ้งหู่หรือเจิ้งไฉคอยติดตามซิ่นเจี่ยง เพราะกุนซือผู้นี้อ่อนด้อยเรื่องวรยุทธ์ ซิ่นเจี่ยงรีบลุกไปยกกระดานหมากมาอย่างรวดเร็ว คนผู้นี้สามารถทำงานไปและเดินหมากไปพร้อมกันได้เฟยเทียนยกน้ำชาขึ้นจิบ เห็นกลิ่นหอมละมุนอยู่ในปาก แต่เขากลับคิดถึงกลิ่นหอมจากเรือนผมยาวสยายของหญิงสาวผู้นั้น สายป่านนี้ นางยังไม่มา แต่หญิงรับใช้ที่ให้ดูแลนาง รายงานต่อซิ่นเจี่ยงแล้วว่า เมื่อคืนนางไม่มีไข้กลับมาอีก แม้มีเหงื่อออกมากก็ตาม เขาเป็นฝ่ายย้ำไม่ให้ปลุกนาง ปล่อยให้นางได้พักผ่อนเต็มที่ หวังว่านางจะไม่ฝันร้ายจนหมอนเปียกน้ำตาน่าแปลกที่เมื่อคืนเขาหลับลึก หลายปีมานี้จะมีสักกี่ราตรีที่เขาหลับและผ่อนคลายได้มากขนาดนี้ แต่เขามั่นใจว่าไม่ได้ถูกพิษใด เพราะเมื่อลืมตาเขาก็ยังรู้สึกตัวเป็นปกติดี คล้ายค่ำคืนที่ผ่านมาเขาได้กลิ่นหอมจางๆ รายล้อมจ

รวดเร็วจนนางไม่ทันได้ร้องอุทาน ข้อเท้าเหมือนถูกรั้งไว้ทำให้เสียจังหวะในการเดิน แต่คนที่เดินนำหน้ากลับเร็วกว่าหมุนตัวมารับนางได้ทันก่อนที่นางจะล้มหน้าคว่ำคะมำไปกับพื้นหญ้า พื้นหญ้า...ต้นหญ้า...ต้นหญ้าเหรอ? นางก้มมองข้อเท้าตัวเอง เพียงแวบเดียวนางเห็นว่าต้นหญ้า เหล่านั้นคลายออกจากข้อเท้า กลายเป็นต้นหญ้าไร้เดียงสาตามเดิม “แกล้งข้าทำไม” นางพูดลอดไรฟัน พลันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักลอยอยู่ใกล้หูทว่าลมหายใจอุ่นร้อนที่คลอเคลียใบหน้า ทำเอานางเพิ่งรู้สึกตัว เขาคงไม่เห็น และไม่ได้ยินสิ่งที่นางเผลอส่งเสียงออกไปใช่ไหม นางแหงนหน้าขึ้นเห็นเพียงสีหน้าเรียบนิ่ง เมื่ออยู่ใกล้จึงรู้ว่าในแววตาคู่คมนี้มีรอยขบขัน เป็นดวงตาของบุรุษที่ซุกซ่อนอารมณ์อันหลากหลาย แท้จริงแล้วเขายังมีหัวใจ ไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครหลายคนหวาดกลัว “ดูเจ้ายังไม่ค่อยมีแรงเดินนัก” เพราะนางเริ่มจับจังหวะการพูดของเขาได้ พูดจาขึ้นมาประโยคเดียวโดดๆ แบบที่คนฟังไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือต่อต้าน ทุกคำเป็นคำสั่ง หญิงสาวขยับตัวถอยห่างได้ทันก่อนที่เขาโน้มตัวลงมาอุ้มนางเช่นเมื่อวาน

“พูด” “ท่านอยากรู้เรื่องใดเล่า” นางถลึงตาใส่ ไม่ได้กลัวท่าทางขึงขังของเขาเลยสักนิด “เจ้ารู้ว่าต้องพูดเรื่องใด” เสียงเย็นเอ่ยตอบ แต่แอบพอใจท่าทีขัดขืนด้วยสายตาของนาง “หรือเจ้าเป็นปีศาจ?” “ตนเองเป็นครึ่งปีศาจ เอะอะก็เหมารวมว่าผู้อื่นต้องเป็นปีศาจด้วยหรือไรเล่า” นางขึ้นเสียง แล้วนึกขึ้นได้รีบยกมือขึ้นปิดปาก นางไม่ควรพูด... เรื่องที่เขาเป็นครึ่งปีศาจ แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกตรงข้าม เกือบจะหัวเราะออกมา สิบปีมานี้เขาถูกเรียกว่า ‘ปีศาจ’ จนเคยชิน ทว่าไม่รู้ว่าเหตุใด ถ้อยคำของนางทำให้เขาอยากหัวเราะ “เช่นนั้นเจ้าสั่งต้นไม้พวกนั้นให้ปกป้องเจ้าได้อย่างไร” น้ำเสียงที่ถามอ่อนลง ทำให้นางกล้าเงยหน้าสบตากับอีกฝ่าย “หม่อมฉันไม่เคยสั่งเพคะ” “แต่ที่ข้าเห็น... มันไม่ใช่” เขาไม่คิดว่าแม้แต่ดอกบัวก็ยังคุ้มครองนาง เขาไม่อาจพูดได้ว่าตกใจมากเพียงใด ทีแรกแค่หยอกล้อต้อนนางจนพลั้งมือทำให้นางตกน้ำ “หม่อมฉันไม่เคยสั่ง” นางยืนยันคำพูดตัวเองอีกครั้ง “หม่อมฉันแค่ขอร้อง” “ขอร้อง?” “เพคะ” นางเบ