All Chapters of บันทึกลับ: Chapter 21 - Chapter 30

จักรปลอบตัวเองให้ลดความเร็วลง ค่ำคืนแห่งน้ำผึ้งพระจันทร์เขาจะไม่ยอมตกม้าตายที่ชายหาดแน่ เขาจะต้องพาม้าสาวโลดแล่นไปกับผืนทรายได้มากกว่ามาก ให้เธอครวญครางเสียงกระเส่า ให้เธอเร่าร้อนและควบขี่ให้เขาเป็นม้าหนุ่มแทน “อื้อ!... ทะ... ทำไมล่ะคะพี่จักร หยุดทำไม” ดารินร้องอย่างขัดใจ ก่อนจะถามพร้อมกับหลุบดวงตาลง อายเหลือเกินที่เธอแสดงความเสียดายออกมาให้เขาเห็น และแววตาขำๆ พร้อมรอยยิ้มของผัวรัก ก็ทำให้ดารินคลายความอายกลับกลายเป็นความขัดใจอีกครั้ง “พี่จักรอ่ะ แกล้งน้องดา ไม่พูดด้วยแล้ว ว้าย! พี่จักร...” ดารินขยับกายจะลุกหนีแต่แล้วก็ต้องร้องออกมาเพราะจักรรวบเอวสอบของเธอเข้าหา จนเธอถลาขึ้นไปเกยอยู่บนตักของเขา “พี่อยากเป็นม้าให้น้องดาขี่บ้าง” “เอ่อ... น้องดา...” “นะจ๊ะ พี่อยากให้น้องดาขี่พี่” จักรพูดพลางเอนกายลงนอนแนบพื้นทราย ฝ่ามือดันสะโพกผายที่นั่งเกยอยู่บนตักของเขาให้ลุกขึ้น ก่อนจะจับฝ่ามือบอบบางของดารินให้กระชับกับความยิ่งใหญ่ของเขา สอนบทเรียนน้ำผึ้งหวานริมทะเลให้เ

“โอว... พี่จักรขา... น้องดา... โอว...” ดารินที่เขยื้อนบั้นท้ายของตนเองไปมา ยิ่งกระตุ้นให้จักรเดินให้เร็วมากยิ่งขึ้น เพราะแรงกระตุ้นจากร่างบอบบางแนบชิดทำให้แข้งขาเขาอ่อนแรง จนอยากทิ้งร่างให้เธอควบขี่เขาตรงนี้ไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาต้องพาดารินเดินไปให้ถึงบ้าน ให้เธอเสร็จสมอยู่บนร่างของเขา เพื่อสร้างประสบการณ์ครั้งใหม่ให้กับเธอ เธอจะต้องกรีดร้องเพราะความต้องการอันมากล้นระเบิดออก และมันก็เป็นไปได้ “โอว... พี่จักรขา... โอว... ผัวขา... ผัวขา... โอว... โอว... ผัวขา! กรี๊ดดดดด...” ดารินกรีดร้องพร้อมร่างบอบบางกระตุกเกร็งอยู่บนกายแกร่งของจักร ใบหน้างามส่ายร่อนก่อนจะซุกซบอยู่ที่ซอกคอของเขา “อื้อ... พี่จักรขา... โอว...” เธอเสียวจนหยุดไม่ได้อีกแล้ว โดยเฉพาะเมื่อกายแกร่งของจักรกระตุกตอดตอบรับว่าเขายังไม่ไปถึงไหน ยิ่งทำให้เธอต้องซุกหน้ามากขึ้น และเสียงหัวเราะเบาๆ ของจักรก็ทำให้ดารินต้องหยิกหมับเข้าที่ต้นแขนของเขา จนจักรร้องโอดโอยปนขำ แต่เขาก็แก้เผ็ดเธอด้วยการเดินให้เร็วมากขึ้นอีก ให้ความซ่านเสี

จักรทำท่าว่าจะจุดไฟแห่งความปรารถนาของเธอให้ลุกโชติช่วงขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เพราะตั้งแต่เมื่อวานที่มาถึง ตลอดทั้งค่ำคืน จนถึงเช้าวันนี้ จักรแทบไม่ปล่อยให้เธออยู่ห่างเขาเลย นอกเสียจากเวลาที่ร่างกายร่ำร้องอาหารเท่านั้น จนเธออดไม่ได้ที่คิดว่า หากมนุษย์ไม่ต้องกินอาหารแต่มีชีวิตอยู่ได้ จักรคงจะไม่ปล่อยให้เธอไปกินอะไรแน่ เขาคงจะ ทำ ทำ และก็ทำกับเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตอนนี้ดารินรู้แล้วว่าสิ่งที่เพื่อนๆ พูดแซวเธอก่อนที่จะใกล้ถึงวันวิวาห์นั้นเป็นจริง ‘คอยดูเหอะ พี่จักรจะไม่ปล่อยให้เธอลงจากเตียงแน่ เธอคงจะได้ตั๋วไปทัวร์สวรรค์ ทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น กลางคืน จนถึงเช้า อิอิ... และถ้าจะให้แนะนำ ฉันขอเตือนให้เธอเตรียมเครื่องดื่มบำรุงกำลังไว้ให้มาก เพราะหน่วยก้านอย่างพี่จักรน่ะ น้ำเกลือแร่คงไม่พอ คงต้องเพิ่มไข่ลวกสักสิบฟอง’ เรื่องไปสวรรค์และทุกเวลาที่เพื่อนบอกมานั้นเธอก็รู้ว่ามันเป็นจริงแล้ว แต่อยากจะค้านเพื่อนเรื่องลงจากเตียง เพราะถ้าเธอหายอายมากกว่านี้คงได้ไปตอบเพื่อนแน่ ว่าไม่แค่เตียงหรอกที่จักรพาเธอขึ้นๆ ลงๆ แต่ทุกที่ต่างหาก ที่เข

“นะคะ พี่จักรออกไป... เอ่อ... ออกจากตัวน้องดาก่อนนะคะ” “หึหึหึ... และถ้าพี่ไม่ออกล่ะ” “อื้อ... พี่จักรอ่ะ” “ออกก็ได้ น้องดาจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วเตรียมเสื้อแขนยาวกับหมวกไปด้วยนะ พี่จะพาน้องดาไปเที่ยวแถวๆ นี้” “ค่ะ” ดารินรับปากพร้อมกับความร้อนที่วูบวาบไปทั่วทั้งเนื้อตัวอีกครั้ง เพราะตัวตนของจักรกำลังส่งสัญญาณบางอย่างให้กับเธออีกแล้ว คงไม่ใช่ว่าเขาจะพาเธอไปสร้างประสบการณ์ใหม่แถวนี้หรอกนะ “งั้นพี่ไปรอที่หน้าบ้านนะจ๊ะ อย่าช้าล่ะ พี่คิดถึง” “พี่จักรอ่ะบ้า!” ดารินเตรียมเสื้อแขนยาวและหมวกปีกกว้างตามที่จักรบอก แต่สิ่งที่จักรเตรียมนั้นกลับทำให้เธอต้องมองเขาพร้อมสื่อสายตาส่งคำถามไปให้สามี นี่เขาจะไปเดินป่าหรือยังไง เพราะเป้สะพายหลังใบใหญ่นั้น เดาได้ว่าคงมีอะไรมากมายบรรจุอยู่ “เราจะไปปิกนิกกันจ้ะ” เธอก็ว่าอย่างนั้นแหละ ถ้าไม่เห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของสามีเสียก่อน และแค่เห็นก็ทำให้ดารินนึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวอีกแล้ว นี่ใจคอจักรจะพาเธอเที่ยวชมให้ทั่วทั้งในบ้าน ชายหา

นิ้วมือเรียวสวยเปิดพลิกรูปภาพพรีเวดดิ้งของตนเองไปทีละภาพ ทีละภาพ ซึ่งทุกภาพนั้นไม่ทำให้รอยยิ้มจางหายลงเลย มีแต่จะมากขึ้นมากขึ้น เพราะทั้งหมดนั้นคือความทรงจำที่แสนสุดประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นภาพที่เจ้าบ่าวของเธออยู่ในชุดสูทสากลสีเทาและเธออยู่ในชุดเจ้าสาวฟูฟ่อง เขาจูงมือเธอเดินอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเหลืองทอง หรือจะเป็นภาพที่เขาและเธอยืนอยู่ริมชายหาด มีท้องฟ้าสดใสและน้ำทะเลสีครามเป็นภาพเบื้องหลัง เขาประคองใบหน้าของเธอพร้อมทำท่าจะจูบ ส่วนเธอก็หลับตาพริ้มรอคอยรอยจูบนั้น ทุกภาพที่ปรากฏนั้นเต็มไปด้วยกรุ่นอายแห่งความรัก ดารินปิดอัลบั้มพรีเวดดิ้งและเลือกที่จะหยิบอัลบั้มภาพถ่ายในงานแต่งงานขึ้นมา ด้านในบรรจุภาพแห่งประทับใจไว้อีกมาก เพราะความทรงจำแห่งความสุขนั้นราวยังกรุ่นอยู่ในความคิด ดารินยิ้มนึกขอบคุณช่างภาพประจำอำเภอที่แม่ว่าจ้างมาให้ เพราะฝีมือนั้นไม่ต่างจากช่างภาพดีๆ ในกรุงเทพฯ เลยสักนิด ทุกอิริยาบถของบ่าวสาว รอยยิ้มของพ่อแม่และแขกที่มาร่วมงาน ความเขินอายของเจ้าสาวที่ฟ้องอยู่ในภาพ หรือแม้กระทั่งแววตาเต็มไปด้วยความรักของเ