บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ: บทที่ 151 - บทที่ 160

“น้องเล็กแอบออกไปตอนข้าไปเข้าห้องน้ำ” เซี่ยซานซานรีบฟ้อง “ข้าไม่ได้แอบสักหน่อย ข้าเดินออกไปเลย” นางถานได้ยินแล้วถึงกับกุมขมับ “เอาล่ะ ๆ คนของจวนเอาอาหารมื้อเที่ยงมาให้กินแล้ว พวกเจ้ามากินข้าวกันเถอะ” “กินข้าว ใช่ข้าหิวแล้ว” เจ้าตัวน้อยดีดขารูดตัวลงไปยืนบนพื้น วิ่งเร็ว ๆ

“ท่านลุงหลูปลอดภัยดีขอรับ อยู่กับคุณชายรองที่เมืองอี๋หลิง” “ท่านลุงหลูรึ ?” คิ้วของแม่ทัพโหย่วขมวดเข้าหากันหลังได้ยิน หันไปมองหน้าของถานจ้านตรง ๆ “ขอรับ” “เหตุใดถึงได้เรียกหลูจิ่นฟานเช่นนี้ เจ้าเป็นญาติกับเขารึ” ถานจ้านกับเซี่ยซือซือหันไปทางนางถานพร้อมกัน ราวก

79 : ซื้อเรือน เช้าวันนี้แม่ทัพโหย่วต้องนำกองทหาร คุ้มกันซื่อจื่อไปยังจวนของท่านอ๋องเจ็ด ที่อยู่ห่างไปไกลราวสองลี้ พวกเขาจึงทำการร่ำลากันแค่เพียงเล็กน้อย จากนั้นต่างแยกย้ายกันไป เซี่ยซือซือรู้สึกสบายอกสบายใจเป็นอย่างมาก ที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับซื่อจื่อ และจวนแม่ทัพแห่งนี้อีกต่อไป ต่างจากนาง

“ข้าอยากไปดูเรือนอีกหลังก่อน” เซี่ยซือซือไม่ค่อยพอใจกับความเป็นมาของเรือนหลังนี้ นั่นทำให้นางแทบไม่มีตัวเลือกอื่นเลยด้วยซ้ำ พวกเขาเดินทางไปเรือนที่พักอยู่ตรอกใกล้กับสำนักศึกษา ชื่อตรอกอันฉีเป็นตรอกเล็ก ๆ มีเรือนอยู่สองฝั่งถนนฝั่งละสี่หลัง เรือนที่ขายตั้งอยู่ด้านในสุดเป็นทางตัน หันหน้าออกถน

“พรุ่งนี้เราไปหาซื้อมาไว้เปลี่ยนแล้วกัน ดีที่เรือนหลังนี้ยังมีคอกม้าอยู่ พวกเราเลยไม่ต้องสร้างเพิ่ม” “เจ้าค่ะเรือนใหญ่ มีห้องคนใช้ตั้งหลายห้อง แต่ข้าไม่ชอบให้คนอื่นมาวุ่นวายกับข้า พวกเราทำความสะอาดกันเองนี่แหละ ท่านว่าดีหรือไม่” “ย่อมดี ตลอดชีวิตของพวกเราไม่เคยมีคนใช้มาก่อน ไม่มี