Lahat ng Kabanata ng บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง: Kabanata 131 - Kabanata 140

ราวสองเค่อเซี่ยโหวหานเฟิงก็มาถึงที่ทำงานของเขา ทันทีที่เห็นหน้าสหาย จ้าวเจี้ยนเฉินก็ชิงเอ่ยเสียก่อน “ข้าไม่ได้บอกอะไรพวกเขาทั้งนั้น เรื่องนี้เจ้าต้องจัดการเอง” เซี่ยโหวหานเฟิงพยักหน้ารับรู้ “พวกเขาอยู่ไหน” “เรือนรับรอง” “ขอบใจเจ้ามาก”

เซี่ยโหวหานเฟิงกับเฟ่ยเฉียงฮุย วิ่งตามมาทันนางในไม่ช้า เห็นนางมอบอยู่ตรงหลังคาเรือนหลังหนึ่ง เขาค่อย ๆ เข้าไปใกล้ ๆ นาง เห็นดวงตาของนางจ้องนิ่งไปที่ลานกว้าง “เหตุใดพลุจึงไม่ดัง” เหมือนเป็นคำตำหนิมากกว่าคำถาม ปัง ! ปัง ! ปัง ! เจ้าพลุหน้าโง่ หักหน้าข้าดีนัก นางกลอก

“พวกท่านอย่าเพิ่งหมดหวังไปเลย ยังมีอีกหลายที่ที่พวกเรายังไม่ได้ไปตามหา” หัวหน้าอู๋ทำได้เพียงปลอบใจพวกเขา หลี่หย่วนเจ๋อกลับคิดว่า ที่เซี่ยโหวหานเฟิงไม่ส่งคนมาแจ้งข่าว เป็นเพราะว่าไม่พบเจอบุตรชายของตน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เซี่ยโหวหานเฟิงต้องคุยกับหลี่เมิ่งเหยาให้กระจ่างก่อน ว่าจะส่งมอบตัว

นางเล่าสั้น ๆ กระชับและได้ใจความ และไม่ต้องคิดถามไถ่เรื่องอื่นต่อ “แม่เจ้าไม่มาด้วยรึ” หลี่หย่วนเจ๋อยังถามต่อ “ข้าถามนางก่อนมาแล้ว ท่านแม่บอกว่าเลิกรากันแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องพบเจอกันอีก” หลี่เมิ่งเหยาตอบตามจริง หลี่หย่วนเจ๋อทำหน้าโกรธขึ้งขึ้นมา อยากตำหนินางกับม

หลิวอี๋เฉินย่อกายลง จากนั้นก็เดินไปยังห้องครัว จัดเตรียมของแห้งใส่ห่อให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าจะได้นำขึ้นไปไว้บนรถม้า คันที่เสี้ยนจู่ให้คนซื้อมาใหม่เมื่อเร็ว ๆ นี้ หลี่เมิ่งเหยากลับไปถึงเรือนของตนเอง นางหยิบกระดาษออกมาเขียนจดหมาย เพื่อส่งมอบให้ลุงจงได้รู้ข่าวคราว กระทั่งเรื่องกำหนดการแต่