Lahat ng Kabanata ng บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง: Kabanata 251 - Kabanata 260

“เจ้าหุบปากไปเลย !” เมล็ดเหอเถาถูกปาใส่หน้าหวงเหลียงสุดแรง “โอ๊ย ! หัวหน้าเจ็บนะเนี่ย” หวงเหลียงลูบหน้าผากตัวเอง พร้อมสูดปากด้วยความเจ็บ “ใครใช้เจ้าเล่นไม่รู้เรื่อง” โม่ลี่ฮวาเลิกคิ้วเรียวงามของนางขึ้น ลอบมองหน้าพี่ชายด้วยสายตามีความหมาย “ท

“ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก แต่เรื่องแรกควรหาคนช่วยเขียน ใบปิดประกาศตามหาคนหาย มีเงินรางวัลมอบให้สำหรับคนที่พบเห็นท่านแม่ ข้าคิดว่าหากมีเงินรางวัลมากพอ ชาวบ้านต้องเต็มใจช่วยพวกเราตามหาท่านแม่อย่างแน่นอน” นางจำกรณีของอี้เอ๋อร์ได้ “ได้ข้าจะจัดการเอง” เซี่ยโหวหานตงเห็นสีหน้าดำคล้ำเพร

หลี่เมิ่งเหยาพยักหน้าเห็นด้วย “ท่านมีเสื้อผ้าที่ท่านแม่ สวมใส่ก่อนหน้านี้บ้างหรือไม่” “เอาไปซักหมดแล้วเจ้าค่ะ ส่วนเสื้อผ้าชุดใหม่ก็อบน้ำหอมไว้หมดแล้ว” “เช่นนั้นท่านเอาเสื้อผ้ามาให้ข้าชุดหนึ่ง เครื่องหอมที่ใช้เมื่อวานด้วย ข้าจะนำไปให้สุนัขลองดมกลิ่น” แม

เฉาซูหลิ่งถลึงตาใส่คนชั่วอย่างโมโห ใครเมียเจ้า หันมาอีกทีคนที่อยู่ตรงนี้ก็หายตัวกันไปหมดแล้ว “เจ้าวางแผนหนีอยู่รึ” เขาเอ่ยแล้วเลิกคิ้วคล้ายขำ “คิดว่าหมู่บ้านข้า เข้ามาแล้วจะออกไปง่าย ๆ รึ ต่อให้ออกไปได้ ระหว่างทางก็มีกับดักสัตว์ป่ามากมาย ดีไม่ดีอาจตกหลุมกับดักสัตว์

“แม่เจ้าจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” เขาเอ่ยไม่ค่อยเต็มน้ำเสียง “อ้อ” หลี่เมิ่งเหยาลากเสียงยาว ๆ มองเขาคล้ายคนโง่ พิรุธชัดเจนขนาดนี้ยังกล้าปฏิเสธอีก “ใครมาเสียงดังหน้าบ้านข้าแต่เช้า !” เสียงของถูหลิวดังออกมา ก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดประตูออกมาในสภาพชุดนอนที่ไม่ค่อยเรียบร้