All Chapters of ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย: Chapter 11 - Chapter 20

การเปิดตัวอาหารชุดทำให้สถานการณ์ของครัวคุณชายดีขึ้นมาก ด้วยราคาต่อชุดที่ไม่แพงและประสบการณ์การกินที่แปลกใหม่ทำให้ไม่ว่าจะทำมาเท่าไรก็ขายหมด แต่กระนั้นชายก็ผลิตอาหารชุดออกมาไม่ได้มากนัก วันหนึ่งทำออกมาได้เพียงหนึ่งพันสองร้อยชุดเท่านั้น เมื่อรวมกับไข่ตุ๋นอีกแปดร้อยถ้วยก็เท่ากับว่าทุกๆ วันจะมีอาหารจำนวนสองพันชุดถูกผลิตขึ้นที่นี่ ชายหนุ่มจำต้องยอมรับว่าบ้านของเขาได้กลายเป็นโรงงานขนาดเล็กไปแล้วจริงๆ“ช่วงนี้เรียกว่าช่วงพีคสินะ” เถ้าแก่หนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะตรวจสอบยอดขายประจำวัน สินค้าของเขายังคงขายหมดทุกวัน นั่นก็ทำให้ชายมีรายได้ถึงหนึ่งแสนสตาร์ต่อวัน และแน่นอนว่าด้วยจำนวนเงินมากถึงขนาดนี้ทำให้ชายไม่ต้องกังวลอะไรไปสักพัก วันนี้เขาถึงกับหาวันหยุดให้ตัวเองเลยทีเดียวทว่ามนุษย์โบราณแบบชายย่อมไม่รู้ว่าจะใช้เวลาในวันหยุดอย่างไร สุดท้ายเขาก็ให้แอ๊บบี้เปิดข่าวให้ดู เรื่องราวในโลกอนาคตนั้นเข้าใจได้ยาก เขาไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างรัฐต่างๆ และยิ่งสับสนกับข่าวการสำรวจทางอวกาศ แต่ในที่สุดเขาก็พบกับข่าวที่น่าสนใจชายมั่นใจว่าสาวงามผมทองในข่าวนั้นคือคนเดียวกันกับที่ถูกช่วยมาพร้อมกันกับเขา เธอเป

พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำการทดสอบอะไรมากมายเพราะส่วนที่เข้าเครื่องวิเคราะห์จะให้ผลรายงานที่ดีที่สุดอยู่แล้ว สำหรับตัวอย่างในมือพวกเขาแค่อยากได้ประสบการณ์จริงเท่านั้นรสชาติและเนื้อสัมผัสของขนมปังนั้นวิเศษเกินจะบรรยาย แต่นั่นก็ยังเทียบไม่ได้กับคลิปวิดีโอห้าสัมผัสที่ถ่ายทอดขั้นตอนการทำขนมปังแบบไม่มีตัด ในฐานะนักวิจัยอาหารโบราณแล้วพวกเขาจำต้องยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นกระบวนการทำอาหารแบบโบราณของจริงเชฟชายคนนี้แทบจะไม่ได้ใช้เครื่องจักรช่วยในการทำอาหารเลย นอกจากการตวง การอบ และการจับเวลาแล้วทั้งหมดเขาทำด้วยมือ หากจะใช้ก็ใช้เพียงอุปกรณ์พื้นฐานเท่านั้น แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าอัศจรรย์เป็นอย่างมาก จากแป้ง นม เนย และยีสต์กลับกลายเป็นขนมปังนุ่มฟูรสชาติอร่อยล้ำอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ลิ้มรสมาก่อน“อย่ามัวแต่ตะลึง เราต้องศึกษาให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าขั้นตอนต่างๆ มีผลอย่างไรต่อผลลัพธ์สุดท้าย” ผู้อำนวยการสาขาดึงสติทุกคนกลับมา“จริงด้วย ดูแล้วการพักแป้งไม่น่าจะใช้พิธีกรรมโบราณ แต่เป็นกรรมวิธีทำอาหารอย่างหนึ่ง ผมจะไปศึกษาดูว่ายีสต์ทำปฏิกิริยาอย่างไรกับนมและน้ำตาล” นักวิจัยคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วก็

หุ่นยนต์ตัวน้อยพาเจ้านายของมันลอยจากระเบียงลงไปยังบาทวิถีเบื้องล่าง จากนั้นก็แล่นไปตามทางวิ่งสีฟ้าอันเป็นทางวิ่งของพาหนะขนาดเล็ก มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วไม่มากนักทำให้ชายสามารถมองสำรวจรอบตัวได้สะดวก แต่กระนั้นเขาก็ไม่เห็นอะไรที่น่าสนใจ นอกจากอาคารที่พักอาศัยแล้วก็มีแค่ตู้ขายของอัตโนมัติ ตู้คืนภาชนะแบบใช้ซ้ำของบริษัทขายอาหารสำเร็จรูปต่างๆ และตู้ทิ้งขยะ“ภาชนะแบบใช้ซ้ำเหรอ? ถ้าเลือกแบบนี้จะลดต้นทุนได้ไหมนะ?” เถ้าแก่หนุ่มเผลอพึมพำออกมาขณะใช้ความคิด ปัจจุบันอาหารสำเร็จรูปของเขาใช้ภาชนะแบบใช้แล้วทิ้งซึ่งทำมาจากพลาสติกไบโอ มันเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมก็จริงแต่ก็ยังก่อขยะ และสิ้นเปลือง หากภาชนะแบบใช้ซ้ำมีค่าใช้จ่ายที่ถูกกว่ามันก็น่าสนใจมากเลยทีเดียวชายจมจ่อมอยู่กับเรื่องบรรจุภัณฑ์จนมาถึงสวนสาธารณะ ที่นั่นมีหุ่นยนต์ต้อนรับประจำการอยู่ตัวหนึ่ง มันให้เขาลงทะเบียนเข้าใช้งานจากนั้นก็เปิดทางให้เจ้าบิ๊กลอยขึ้นไปด้านบนความรู้สึกของการถูกยกสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและสายลมที่พัดผ่านร่างกายนั้นทำให้ชายนึกถึงรถไฟเหาะ โชคดีที่มันไม่รุนแรงเท่าหาไม่แล้วเขาคงจะจับคันบังคับเอาไว้ไม่อยู่แน่“ว้าว! สวยชะมัด” มนุษย์

ฝาแฝดทั้งสองเห็นอาหารที่มีผักถูกยื่นมาตรงหน้าก็พลันกินอะไรไม่รู้รส ออซรีบกลืนแซนด์วิชในปากแล้วบอกปฏิเสธทันที “พวกเราไม่ชอบกินผัก พี่ชายไม่ต้องแบ่งให้เราหรอก”“มันไม่ขมหรอกนะ ลองชิมดูสักหน่อย ซดแต่น้ำซุปก็ได้ มันอร่อยนะ”พอถูกคะยั้นคะยอมากเข้าเด็กๆ ก็หันมองหน้ากันอย่างลังเลก่อนที่เด็กผมดำจะรวบรวมความกล้าหยิบถ้วยซุปขึ้นมา เขาขมวดคิ้วนิ่วหน้าจนใบหน้าเล็กๆ ยับย่นเหมือนคนแก่ จากนั้นก็กลั้นใจจิบซุปไปหนึ่งคำเล็กๆทันทีที่ลิ้นรับรู้ถึงรสชาติของน้ำซุปเด็กชายก็พลันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะชิมเขาเห็นอยู่ชัดๆ ว่าในถ้วยมีผักอยู่หลายชิ้นแต่มันกลับไม่ขมหรือเหม็นเขียวอย่างที่คิด กลับกันมันทั้งหวานกลมกล่อมและหอมกลิ่นเนื้อไก่อย่างไม่เน่าเชื่อ พอจิบคำแรกไปแล้วเด็กชายก็ห้ามใจไม่ให้ซดคำต่อไปไม่ได้ เขาแทบจะลืมแซนด์วิชที่ยังเหลืออยู่ในมือไปเลยทีเดียว“ออซ? มันอร่อยเหรอ?” แฝดอีกคนเห็นท่าทางแบบนั้นก็นึกสงสัย ไม่ว่าจะดูอย่างไรมันก็เป็นซุปผักที่กลิ่นดีกว่าผักปั่นของบิดานิดหน่อย รสชาติไม่น่าจะถูกปากพวกเขาเลยสักนิด แต่พอถามออกไปแล้วกลับไม่ได้รับคำตอบเสียอย่างนั้น“พี่ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ ลองชิมสักหน่อย

แน่นอนว่าชายย่อมไม่อาจล่วงรู้ความคิดของคู่สนทนา พอถูกถามเขาก็ตอบ แถมยังอธิบายเพิ่มเติมด้วย “ใช่ ผมเรียกว่าน้ำสลัด เป็นส่วนผสมของไข่แดงกับน้ำมะนาวแล้วก็ปรุงรสนิดหน่อย มันช่วยเสริมรสชาติได้ดีเลย คุณลองชิมดูสิ กินส่วนของผมก็ได้ ผมยังไม่ได้กิน”ตอนท้ายชายเสนอส่วนของตัวเองเพราะสังเกตเห็นความเสียดายในแววตาของเฮคเตอร์ เด็กชายอาจจะบอกว่ายินดีให้บิดาชิมอาหารในส่วนของตน แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วเขาก็คงจะอยากกินเองมากกว่าซึ่งเรื่องนี้นีลก็ทราบดี“ขอบคุณมาก” คุณพ่อยังหนุ่มกล่าวขอบคุณแล้วรับส้อมจากชายมาจิ้มผักสลัดจำนวนหนึ่งเข้าปาก ก่อนกินเขาไม่ได้มีท่าทีลังเลหรือหวาดกลัวเหมือนลูกๆ ทว่าเมื่อรับรู้รสชาติของอาหารในปากแล้วคนเป็นพ่อก็เบิกตากว้างเหมือนลูกๆ ไม่มีผิด“อร่อยใช่ไหม? คราวหน้าคุณลองเลือกผักที่ไม่ขมให้เด็กๆ กินก็ได้ อย่างแคร์รอตก็ไม่เลวนะ เอามาหั่นเป็นแท่งๆ โรยเกลือนิดนึงแล้วเอาไปอบแค่นี้ก็กลายเป็นของว่างได้แล้ว”“คุณดูจะคุ้นเคยกับการทำอาหารนะ”“อื้อ! คุณแม่ผมชอบทำอาหารก็เลยติดนิสัยมาน่ะ อีกอย่างดูคลิปวิดีโอทำอาหารก็เพลินดีนะ”“คลิปวิดีโอทำอาหาร?” คำถามกับสีหน้าสงสัยของคู่สนทนาเตือนให้ชายตระหนักว่า