All Chapters of ลมหายใจมังกร: Chapter 71 - Chapter 80

นางแหงนหน้ามองเห็นเพียงปลายคางของเขา ความรู้สึกวิงเวียนตาลายเข้ามาแทนที่ รู้สึกเจ็บร้าวทั่วแผ่นอก ร่างกายร้อนวาบราวกับถูกเพลิงเผาไหม้อยู่ภายใน นางได้แต่เอียงหน้าซบแผ่นอกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวใต้ใบหูของนาง “เจ้าต้องไม่เป็นอะไร” น้ำเสียงลอดไรฟันนั้นทำให้คนฟังปวดใจไม่น้อย “เจ้าต้องอยู่ข้างกายข้า!” ฮวงหลงสะท้อนใจจนหัวใจปวดร้าว หากไม่มีนางอยู่แล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจะมีความหมายอะไรกัน! เพียงพยายามเคี่ยวยาสารพัดที่มีสรรพคุณถอนพิษโลหิตปีศาจงูดำ เหลือเพียงแค่บุกแดนสวรรค์ชิงโอสถทิพย์เท่านั้น ส่านเตี้ยนที่มุ่งหน้ามาหมายพบผู้เป็นนาย แต่เมื่อเห็นหญิงสาวในอ้อมอกใบหน้าซีดขาวราวไร้โลหิต มุมปากมีคราบเลือดสีดำเปื้อนเปรอะทำให้ผู้พบเห็นถึงกับผงะไป “ท่านหญิง..” ส่านเตี้ยนเองก็ค่อยดูแลซิ่นฮวาแทนผู้เป็นนายยามที่ท่านเทพมังกรดินลงมือเคี่ยวยาด้วยตนเอง แม้เขาเคยระอานิสัยเอาแต่ใจที่ทำให้นายของเขาต้องพลอยลำบากใจอยู่บ่อยครั้ง ซ้ำยังใช้งานเทพมังกรดินราวคนรับใช้ แต่เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของนางเพราะรับพิษแทนนายของตน เขาเองชื่นชม ห่วงใย และสำนึกในบุญคุณขอ

ซิ่นหลิงระบายลมหายใจบางเบา ยามนี้ได้แต่ช่วยเหลือแคว้นหานให้กลับคืนสู่สภาวะปกติ เขาไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่ซิ่นฮวาจะกลับมา เดิมทีเขามีภารกิจที่ได้รับมอบหมายเช่นกัน และคิดว่า ‘คีตาบำบัด’ ของซิ่นฮวาอาจพอช่วยรักษา ‘คนผู้หนึ่ง’ ได้ แต่เมื่อรู้ว่านางเองบาดเจ็บสาหัสในเวลานี้คงมิอาจรักษาใครได้ เขาจึงได้แต่พยายามสงบใจและใคร่ครวญหาวิธีการแก้ไขปัญหาของตนต่อไป ยังไม่ทันที่ซ่งเหว่ยหนานจะเอ่ยอะไรออกไป ซาโม่หันหน้าไปทางหนึ่งทำจมูกสูดดมกลิ่นในอากาศ ใบหน้าไร้อารมณ์นั้นปรากฏรอยยิ้มกว้าง ท่าทางตื่นเต้นดีใจนั้นทำให้ซิ่นหลิงและกันอี๋หันมองด้วยความสนใจ ลักษณะเด่นของซาโม่ที่ ‘จมูกดี’ วิหคตัวหนึ่งโบกบินในอากาศและเมื่อเห็นว่าบุรุษทั้งสี่เบื้องหน้าเป็นคนรู้จักที่เขาไม่จำเป็นต้องปกปิดเรื่องใดอีก วิหคตนนั้นกระพือปีกอยู่สองสามครั้งก่อนร่อนลงมากลายร่างเป็นมนุษย์ในร่างเด็กชายอายุราวสิบสี่ปี “ส่านเตี้ยน?” ซิ่นหลิงทักทันที เด็กหนุ่มประสานมือคารวะทุกท่าน เขาส่งยิ้มเล็กน้อยแล้วเบี่ยงตัวหลบเหมือนรอคอยใครผู้หนึ่ง คล้ายมีกลุ่มเมฆลอยต่ำลงมาใกล้จนกระทั่งกลุ่มเมฆนั้นสลายไป บุรุษเจ้าของเส้น

เมิ่งหลานเสวี่ยนหัวเราะเสียงแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำของนางถลึงตาจ้องมองเทพมังกรดินราวกับจะจดจำภาพชายผู้นี้ไปยังปรโลก นางรู้ว่าตัวเองไม่อาจหลุดพ้นโทษทัณฑ์ครั้งนี้ได้ แต่นางมิอาจละวางความเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่ได้รับนี้ได้ “เป็นอย่างไรบ้าง ความรู้สึกของการเห็นคนรักทุกข์ทรมาน” นางแสยะยิ้ม “อีกประเดี๋ยวเจ้าจะลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียคนรักไป!” มือแกร่งยื่นไปบีบลำคอของปีศาจสาว “พูด!” “เจ้าอยากรู้เรื่องใดเล่า” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ ยิ่งเห็นแววตาทุกข์ทรมานของอีกฝ่ายแล้ว นางเองกลับยิ่งพอใจ “เจ้าเพียงอยากได้หัวใจมังกรเพื่อเพิ่มอิทฤทธิ์ของตนเองมิใช่รึ เหตุใดต้องทำร้ายผู้อื่น” แม้ลำคอถูกมือแกร่งบีบไว้แต่นางยังแสร้งหัวเราะเย้ยเยาะออกมา “ทุกอย่างเพราะเจ้า!” “ข้า?” ฮวงหลงขมวดคิ้ว ราวกับทุกเรื่องราวมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง “ข้าจำไม่ได้ว่ามีเรื่องบาดหมางกับเจ้า” “ดี! ข้าจะบอกให้เจ้ารู้! เจ้าจะได้จดจำข้า-เมิ่งหลานเสวี่ยนไปจวบจนชีวิตของเจ้าจะหาไม่!” ด้วยแรงโทสะที่มีทำให้เผลอออกแรงบีบลำคอของนางปีศาจแน่นขึ้น จวิ้นอี้เห็นดวงต

ดวงตากลมเบิกกว้าง สองมือพยายามไขว่คว้าร่างที่กำลังสูญสลายเป็นเพียงหมอกสีเงินบางเบา ดวงตาของเขายังจ้องมองนาง เขาโน้มใบหน้าลงหมายแตะริมฝีปากที่เปล่งเสียงเรียกชื่อของเขา ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงนางเรียกขานชื่อของเขาอีกครั้ง “ฮวงหลง!” ซิ่นฮวายื่นมือไปเปะปะหมายกอบเอาร่างที่สลายเป็นหมอกสีเงินเข้าไว้ด้วยกัน ทว่านางกลับไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า มือเรียวยื่นแตะที่ลำคอของเขา เกล็ดย้อนนั้นหลุดร่วงลงฝ่ามือของนาง หญิงสาวก้มมองสิ่งนั้นที่กำลังจะสลายไป นางจึงรีบส่งเกล็ดของเขาเข้าปากแล้วกลืนลงท้อง เพียงหวังให้ชิ้นส่วนของเขา แม้เพียงสักชิ้นหนึ่งยังหลงเหลืออยู่ให้นางได้ระลึกถึงเขา “ฮวงหลง!” นางตะโกนเรียกราวหญิงเสียสติ เห็นเพียงกลุ่มหมอกสีเงินลอยระลิ่วคล้ายมีกระแสลมนำทาง มือเรียวรวบสาบเสื้อเข้าด้วยกันแล้ววิ่งเท้าเปล่าตามกลุ่มหมอกสีขาวเงินนั้น นางผลักบานประตูออกมาไม่สนใจว่าผู้คนที่ยืนรออย่างกระสับกระส่ายนั้นจะจ้องมองนางเช่นไร นางวิ่งไปสุดฝีเท้าหลงลืมไปว่าตนอยู่บนชั้นสอง มือแกร่งคว้าเอวนางไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของนางจะวิ่งชนราวรั้วของระเบียง นางพยายามไข

“พี่สาว” ซ่งซีเหมยฝืนยิ้ม “พี่สาวจะอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหม ท่านไม่ทอดทิ้งข้ากับพี่ชายนะ” “ซีเหมย” นางลูบผมของเด็กหญิงอย่างเอ็นดู “ข้าเองก็รักเจ้า เอ็นดูเจ้าดุจน้องสาวแท้ๆ แต่ข้ามิอาจรั้งอยู่ที่นี่ได้อีก หน้าที่ของข้าเสร็จสิ้นลงแล้ว ให้ข้ากลับไปเถิดนะ” “แต่ว่า...” เด็กน้อยบีบมือหญิงสาวแน่นขึ้น “ซีเหมยเด็กดี ไม่สิ เจ้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว เจ้าต้องช่วยพี่ชายแบ่งเบาภาระหน้าที่การงานต่างๆ ได้แล้ว” “ข้ารู้...แต่ข้าก็ยังอยากให้พี่สาวอยู่ที่นี่” นางช้อนตามองแต่กลับมั่นใจว่าไม่อาจเปลี่ยนความคิดของหญิงสาวคนนี้ได้ นางจึงเปลี่ยนคำถาม “พี่สาวจะกลับเมื่อไหร่” “ข้าให้ซิ่นหลิงตระเตรียมเรื่องเดินทางกลับ คิดว่าอีกสองวันคงออกเดินทางได้แล้ว” นางพลิกมือของเด็กหญิงขึ้นมาตบหลังมือเบาๆ “มิใช่ตายจากกันเสียหน่อย อย่างไรต้องได้พบกันในวันหน้าแน่นอน” “เช่นนั้น” เด็กหญิงเอียงคอครุ่นคิดหาเหตุผลให้นางอยู่ต่อ แต่ขนาดพี่ชายยังรั้งนางไว้ไม่ได้ แล้วนางเล่าจะเอาเหตุผลใดมาเหนียวรั้ง “เอ่อ... พี่สาวจะกลับแล้ว อยากไปที่ไหนก่อนหรือไม่” ซิ่นฮวานิ่งคิ