บททั้งหมดของ LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO): บทที่ 691 - บทที่ 700

PAULETTE'S POV:Ilang minuto nang nakalipas pagkatapos nilang pagniniig, andoon pa din sila, nagsisiksikan sa sofa, nakahiga. Niyayakap siya ni Elijah mula sa likod, ramdam nila ang init ng katawan ng bawat isa. Rinig niya ang mabilis na tibok ng puso nito.“What are you thinking, babe? Nagsisisi ka ba na binigay mo ang sarili mo sa akin?” tanong ni Elijah.“Of course not! Bakit naman ako magsisisi? Eh pinangarap ko to simula pa ng naging crush kita.”“Hahaha, I knew it! Patay na patay ka sa akin kahit noon pa. May mga pictures pa nga ako sa dingding ng kwarto mo, diba?”Namula siya sa pagkahiya. Ang hindi alam ni Elijah ay dala-dala pa din niya ngayon ang mga litrato at nakapaskil sa kanyang closet. Kada bukas ay nakikita nya ang gwapong mukha ni Elijah.“Bakit? Ikaw, crush mo din naman ako dati pa, diba? Hinanap mo nga ako sa lahat ng university eh.” balik-asar nya“Yes, babe... Patay na patay na ako sa’yo noon pa. Ang ganda mo kasi, not to mention... fresh at virgin pa. Ngayon, nap

ELIJAH'S POV:Naglaan pa sila ng ilang oras doon sa penthouse hanggang sa bumalik na sila sa mansion para kunin ang mga gamit niya at magpaalam na din sa pamilya ni Paulette. Kasalukuyan silang nasa kotse pabalik ng mansion.Kung ano ang saya nila kanina ay ganoon naman katahimik ang kotse habang pabalik sila. Magkahawak lang sila ulit ng kamay ni Paulette habang nagda-drive siya.Pagdating ng mansion ay nandoon na ang pamilya nito na parang naghihintay talaga sa kanila.“Saan kayo nanggaling na dalawa? Pag gising namin kanina ay wala na kayo, hindi din kayo sumasagot ng mga telepono niyo!?” singhal ni Tita Elise sa kanila. Nasa tabi nito si Lolo Li na natahimik lang na nakatingin sa kanila.“Sorry mom. We just spend our time together ni Elijah. Ngayon na kasi ang flight niya pabalik ng Pilipinas.”“Ganoon ba…” tila lumambot naman ang ekspresyon ng mukha ni Tita Elise.“Tita Elise, Lolo Li. Magpapaalam na sana ako. Babalik na muna ako ng Pilipinas.”“Sige, iho. But that doesn’t mean n

Mabuti na lang at kilala niya ang mga kaibigan niya. Simula pa noong mga bata sila ay ganoon na talaga ang ugali ng isa’t isa. Mabuti na lang at sanay na siya, kahit pa nakakapikon.“Ang mabuti pa, kumain na tayo. May dala kaming pagkain. Alam naming dadating ka kaya nag-prepare talaga kami,” sabi ni Hunter.“Nandoon na rin si Yassy, Bell at Almira sa baba,” segunda naman ni Caleb.“Uy, baka naman biruin niyo na naman si Elijah na walang ka-partner ha. Kapag ’yan napikon sa atin at hindi tayo ipapasok sa Elise Corporation, lagot tayo!”“Hahaha. Tumigil nga kayo. Tara na nga!”Bago sila lumabas ay nag-ring ang cellphone niya. Napangiti siya nang si Paulette ang tumatawag.“Si Paulette ba ’yan, bro? Sagutin mo na. Sabihin mo pumayag na siya na ipasok kami sa kompanya ha?” sambit ni Caleb.“Lumabas na kayo, pwede? Ang iingay niyo. Susunod na ako, kakausapin ko lang si Paulette.”“Sige. Basta sabihin mo ha...”Inirapan niya na lang ang mga ito sa kakulitan.“Hello, babe?” aniya nang sagut

Kinabukasan ay nag-report na siya sa munisipyo. Agad siyang sinalubong ng kanyang mga staff at sabay-sabay na humingi ng pasalubong. Hindi naman siya nakakalimot magdala para sa mga ito. Kahit maliliit na bagay ay na-a-appreciate nila, basta galing sa kanya.“Good morning, Sir. Kumusta po ang pagpunta ninyo sa China?” tanong ng kanyang sekretarya na si Hanna nang salubungin siya nito.“Great, Hanna,” nakangiting sagot niya. May nakahanda na ring kape sa kanyang mesa.Napatingin siya sa kanyang desk. Tambak na naman ang mga papeles. Iyon talaga ang ayaw niya tuwing matagal siyang nawawala... naiipon ang trabaho. Mabuti na lang at pirma na lang nya ang kailangan sa mga yun dahil inayos na iyon ni Liam.Sandali muna siyang umupo at nagpahinga. Habang inuubos ang kape ay kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Paulette. Bumalik na naman sila sa long-distance relationship, parang noong nagsisimula pa lang ang relasyon nila. Nasa Manila si Paulette habang siya naman ay nasa Quezon

Pagkatapos nilang mag-usap ay bumalik siya sa mga kaibigan. “O ayan ha, pasok na kayong lahat.”“Salamat talaga, bro… salamat din kay Paulette.”“O ngayon, halos lumuhod kayo kay Paulette? Dati ayaw n’yo sa kanya!” pangongonsensya nya sa mga ito“Of course not! Hindi naman namin sinabi na ayaw namin sa kanya.”“Huuu. Tama ka na, Caleb, magsisinungaling ka pa!” supalpal ni LiamTawanan nang tawanan lang silang magkakaibigan. Na-miss niya ang mga pagkakataong tulad nito, na parang mga bata lang sila ulit... puro asaran.Hindi nagtagal ay nag-ring na naman ang cellphone niya.“Si Paulette na naman ba ’yan, bro? Mukhang miss na miss nyo agad ang isa't isa… bakit hindi ka na lang bumalik doon kaya?" turan ni Hunter"Baka naman nag-iwan si Elijah ng bakas na hinahanap-hanap ngayon ni Paulette kaya panay ang tawag?" kantiyaw ni Caleb. Muli na namang nagtawanan ang lahat. Alam nya kung ano ang ibig nitong sabihin. Namula ang kanyang mukha dahil guilty sya.Pangiti-ngiti nyang kunuha ang cellp