All Chapters of ผูกใจร้ายเพียงเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

“อีกนิดเดียว อดทนหน่อย...” เพราะความเป็นคนที่ปลอบโยนใครไม่เป็น นี่จึงถือเป็นคำพูดที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่สมองจะคิดออก แต่กระนั้นกานต์ก็ยังพยายามอย่างยิ่งที่จะค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป แม้การทำแบบนั้น มันจะยิ่งทำให้เขาทรมานเจียนตายก็ตาม“ฉันไม่ไหว...อื้อ!”ไม่ไหวก็ต้องไหว เพราะทั้งหมดนี้หล่อนเป็นคนเลือกเอง ไม่ใช่เขา! ชายหนุ่มคิด ก่อนจะอาศัยจังหวะที่อีกคนเผลอ กดแทรกตัวตนให้จมดิ่งเข้าสู่ความคับแน่นเพียงรวดเดียว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น แต่นั่นกลับใช่สิ่งที่เขาต้องให้ความสนใจไม่! เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้...ที่เขาลืมป้องกัน! นี่ต่างหากคือสิ่งที่มันน่าหงุดหงิดเอามากๆ แต่กระนั้นจะให้หยุดกลางครันเพื่อไปหาถุงยางมาใส่ก็ใช่เรื่อง มาถึงขั้นนี้แล้วก็มีแต่ต้องไปต่อ…ต้องไปต่อให้สุดเท่านั้น! “อ๊ะ! คุณ เบาหน่อย ฉันเจ็บ...” แรงกระแทกกระทั้นที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เอมมิกาต้องเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงปนแรงสะอื้น หากแต่แทนที่จะเมตตา เขากลับเพิ่มแรงขยับโยก...ราวกับจะตอกย้ำให้ได้รู้ ว่าคนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับคนอย่างเขาทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นยาวนานราวกับจะไม

“ออกรถ!”และก็เป็นเสียงของคนข้างกายที่เอ่ยขึ้น ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา โดยที่เธอทำได้แต่หันไปมองบ้านที่อาศัยอยู่มานานหลายปีเป็นครั้งสุดท้าย คงอีกนานทีเดียวกว่าจะได้กลับมา “เอามาด้วยทำไม สกปรกขนาดนั้น!” นานร่วมนาทีกว่าที่เสียงเข้มของคนข้างกายจะเอ่ยขึ้น และเหมือนว่าเขาจะพูดกับเธอ “อะไรคะ” “ตุ๊กตานั่น” ไม่เพียงแค่น้ำเสียงเท่านั้น ที่แสดงให้ได้เห็นถึงความรังเกียจของสำคัญในมือ สายตาของเขาที่มองมาก็เช่นกัน “มันชื่อหนูหวานค่ะ ไม่ได้ชื่อตุ๊กตานั่น และฉันไม่มีทางทิ้งมันแน่ เพราะว่ามันเป็นเพื่อนรักของฉัน!” และถ้าให้เลือกระหว่างตุ๊กตาตัวนี้กับคนน่ารังเกียจอย่างเขา แน่นอนว่าเธอเลือกตุ๊กตาสุดรักของเธออย่างไม่ลังเล! “แต่ผมไม่ชอบ ทิ้งไปซะ!” และที่เห็นว่าจะไม่ชอบมากกว่านั้น เห็นจะหนีไม่พ้นคนที่ชอบลองดีกับคนอย่างเขาด้วยการขัดคำสั่ง! “คุณไม่ชอบมันก็เรื่องของคุณสิแต่ฉันชอบ และอีกอย่างถ้าจำไม่ผิด…ฉันขอให้คุณมาชอบมันเสียเมื่อไหร่กัน!” ตุ๊กตาตัวนี้สำคัญกับเธอมาก เพราะมันเป็นตัวแทนของคนไกลที่ได้มอบให้กันในวันเกิด ก่อนท

“ขนุนบอกฉันว่าเธอไม่สบาย” แม้จะพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังอยากรู้ความเป็นไปของหล่อนอยู่ดี และทุกวันหลังเลิกงาน ก็มักจะได้รับรู้สิ่งเหล่านั้นผ่านการบอกเล่าของเด็กขนุน ที่เขาจ้างให้มาดูแลเธอเป็นพิเศษด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเหงาเกินไปที่ต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพัง “ปวดท้องประจำเดือนค่ะ” เพราะข้อตกลงระหว่างกันคือห้ามมีความลับเด็ดขาด หญิงสาวจึงบอกอาการที่เป็นอยู่ออกไปตามตรง และถึงเธอไม่บอก ก็เชื่อว่าเขาต้องซักไซ้ให้ต้องบอกอยู่ดี “ถ้าอย่างนั้นก็นอนพัก เดี๋ยวผมจะให้เด็กขนุนขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อน” เขาว่า ก่อนจะตั้งใจขยับหนี หวังให้คนไม่สบายได้พักผ่อน หากแต่ก็ถูกมือบอบบางคว้าต้นแขนเอาไว้ ก่อนที่จะได้ทันลุกเดินกลับออกไป “คะ...คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหมคะ ไว้ฉันหลับคุณค่อยออกไป” เธอไม่ชอบคนพวกนั้น และคนเดียวที่เธอไว้ใจก็มีแค่เขา ถึงจะไม่อยากยอมรับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่อาจหนีความจริงที่ว่าพ้น คนถูกขอร้องมีท่าทีลังเลอยู่เพียงครู่ แต่สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนทิ้งตัวนอนลงบนเตียง และไม่ลืมรั้งร่างบอบบางเข้ามากอด “นอ

คืนนั้นกานต์ไม่ได้กลับมานอนบ้าน และเธอก็ไม่สนด้วยว่าเขาจะไปนอนที่ไหนหรือไปนอนกับใคร สิ่งเดียวที่พอจะดึงดูดความสนใจจากเธอได้เห็นจะมีก็แต่การปรากฏตัวของคนตรงหน้านี้เท่านั้น “นายให้ผมมารับคุณเอมไปช่วยงานที่สำนักงานครับ” พูดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องก้มหน้านิ่ง ไปพร้อมๆ กับความรู้สึกผิดที่ไม่อาจช่วยอะไรคนตรงหน้าได้ไปมากกว่านี้ได้ ด้วยกลัวว่าตนเองจะงานเข้า หากเผลอยื่นมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่ผู้เป็นนายไม่ได้เอ่ยสั่ง “ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณหินรอเอมสักครู่นะคะ” เมื่ออีกฝ่ายยิ้มให้ เอมมิกาจึงกลับขึ้นไปเปลี่ยนชุดใหม่ ให้พร้อมสำหรับการทำงาน ที่คงไม่ได้สุขสบายมากนัก “นายให้คุณเอมทำทั้งหมดนี้...คนเดียวครับ” คนพูด มีท่าทีลำบากใจไม่น้อย ซึ่งเอมมิกาก็พอจะเข้าใจได้ว่า หากมีทางเลือกเขาคงไม่อยากทำแบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่เป็นเพราะถูกใครบางคนฟาดคำสั่งใส่มาอีกที “ถ้าทำไม่เสร็จ...ก็จะไม่ได้ทานข้าวเที่ยงด้วยใช่ไหมคะ เอมเคยเห็นในละครบ่อยๆ” เพราะอยู่ด้วยกันมาเกือบสองเดือนแล้ว เธอเลยรู้จักนิสัยของอีกคนดี ถึงรู้ว่าทั้งหมดนี้เขาทำเพื่อแกล้งกันเท่านั้น แต่ถึงจะรู้ไป

“กานต์!” “ถ้าธุระของคุณมีเท่านี้ ก็กลับไปเถอะ ไอ้หิน...ส่งแขก!” คำพูดนั้นเสียดแทงใจคนฟังจนทนไม่ไหว แต่ยังไม่ทันที่จะได้โต้ตอบอะไรกลับไป เขากลับหันไปออกคำสั่งกับคนสนิทของตัวเองเสียก่อน “ฐิตาไม่กลับ! ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ยังอยู่ที่นี่ได้ แล้วทำไมฐิตาจะอยู่ไม่ได้ ในเมื่อฐิตาเองก็เคยเป็นเมียคุณเหมือนกัน!” เอมมิการู้สึกตกใจไม่มากเท่าไหร่ กับความจริงที่เพิ่งได้รู้จากปากของผู้หญิงคนตรงหน้า อันที่จริงเธอได้รับการเตือนบางอย่างผ่านสายตา สายตาที่มันทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าคนสองคนนี้ ความจริงแล้วเป็นแค่แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงจริงหรือ และก็เหมือนว่าเธอจะคิดถูก พวกเขาสองคนเป็นอะไรที่มากกว่านั้นจริงๆ “ผมไม่ยักจะรู้...ว่าเคยให้อภิสิทธิ์คนอย่างคุณมากมายขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!” ท่าทีนิ่งเฉย ทำราวกับว่าไม่ได้รู้สึกเจ็บเหมือนครั้งที่ถูกทรยศหักหลังด้วยน้ำมือของคนรัก ยิ่งทำให้ฐิตาภาเข้าข้างตัวเองว่าเขายังมีเยื้อใยต่อกันอยู่ แต่ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอของตัวเองมันก็เท่านั้น เมื่อเข้าใจได้แบบนั้นเธอถึงได้ไม่โกรธเลยสักนิด กับคำพูดไร้ซึ่งเยื้อใยที่เข