Todos os capítulos de Marrying My Ex-boyfriend: Capítulo 11 - Capítulo 20

(Tianna POV) Natigilan ako sa sinabi ni Sierra. Bumigat ang aking paghinga. “Sierra, I'm sorry. Huwag kang mag-alaala. Hindi ko papakasalan ang daddy mo,” I hold her hand. “You don't have to be sad.” Nagliwanag ang mga mata ni Sierra. “Really?” Tumango ako at tipid na ngumiti. Tumayo siya sa pagkakaupo at dumamba ng yakap sa akin. Sinuklian ko ang yakap niya. Masigla siya na si Sierra nang bumalik siya sa kanyang upuan at nagsimula ng gawin ang activity namin. Tulala ako habang naghihintay na matapos ang mga bata sa activity nila. Paano ko malalayuan si Lev? Eh, dikit siya ng dikit sa akin. “Teacher, teacher.” One of my students was tapping my legs. “Yes, Carson?” Pumantay ako sa kanya at ngumiti. “My daddy is here na po.” Turo niya sa pintuan. Lumingon ako roon at nakita ko ang isang matikas na lalaki. “Can I go home na po ba? I'm finish na rin po sa activity.” Pinakita niya ang tapos nang painting. Tumango ako. “Yes, you can go.” Inihatid ko siya sa pintua

Binawi ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak ni Lev. “Hindi pwede,” matigas kong sabi sa kanya bago ako nag-iwas ng tingin. Lev looked so frustrated as he walked back and fort in front of me. “Hindi ko maintindihan, Tianna. Bakit ayaw mo?” “I-I–” hindi ko maapuhap ang mga gusto kong sabihin. Tumingin ako sa mga mata niya na ngayon ay nakatitig sa akin. Nagpapakiramdaman kung sino ang unang magsasalita. “If you don't want to marry me then I can't help you,” he ruthlessly said. Nawalan ako ng lakas sa sinabi niya. Halos bumaon ang kuko sa binti ko na hawak ko ngayon na tila roon ako makakakuha ng lakas. “Lev, paano ang anak mo? Siya ang apektado rito.” “Huwag mong gawing excuse rito si Sierra, Tianna. This is about you and me,” mariing sabi niya. Umiling ako. “Feelings ng bata ang pinakaimportante, Lev,” pinal na sabi ko sa kanya. “Nakausap ko na si Sierra, pumayag na siya,” mahinahong sagot ni Lev. Kumunot ang noo ko. “Sigurado ka ba sa sinasabi mo?” Tumango siy

Her words striked my chest like an arrow. Tumikhim ako upang maalis ang bara sa aking lalamunan. “S-sierra, hindi ko m-maintindihan. Kung ayaw mo sa akin, b-bakit ka pumayag ng tanungin ka ng daddy mo?” halos hindi ko mabuo ang mga salitang ‘yon. Nag-iwas siya ng tingin sa akin. “K-kasi baka magalit sa akin ang daddy ko. Minsan niya lang po ako isama sa mga magandang places like amusement park kaya super happy po ako tapos in-ask po ako ni daddy if he can marry you. I don't want to ruin the moment po kaya pumayag na lang po ako.” Napakurap ako. 5 years old lang ba talaga ang batang ito? It's so fascinating how matured her mind is…. but I can't help but to feel sorry for her… she was so young to feel this kind of emotion. “Sierra…” mahinang tawag ko sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko pero alam kong ang kailangan ni Sierra ay kalinga…..Malambing ko siyang hinila palapit sa akin at pinunasan ko ang mga luha niya na walang tigil sa pagtulo gamit ang panyo ko. She didn't

I was stunned. “Kaya mo ba ako gustong pakasalan?” tanong ko na halos maging bulong na lang sa sobrang hina. Kahit alam ko na ang sagot pero gusto ko pa rin gustong marinig galing sa kanya. Dahan-dahan siyang tumango. My heart fell at that moment. I could feel my knees trembling. Akala ko pa naman gusto niya pa rin ako kaya sobrang persistent niya na pakasalan ako. Natawa ako ng mapakla. Ang pait… kasing lasa ng lihim na pagkabigo ko… wala naman siyang kasalanan dahil ako… ang umasa… ang nag-assume… kung tutuusin ay wala siyang kasalanan. Pilit akong ngumiti at tumango. “I understand…” Kinuha ko ang bag ko at tumalikod sa kanya. “Mauuna na ako.” Hinabol niya ako. “Ihahatid na kita.” Umiling ako. “Hindi na, magpahinga ka na lang.” “But– “ Humarap ako sa kanya at nag-okay sign. “Promise, okay lang. Kitakits na lang bukas,” masayang sabi ko kahit sa loob-loob ko ay nababalot na ng lungkot. Mabibigat ang hakbang ko habang naglalakad palabas ng kanilang mansion. So

Nahulog ang panga ko sa sinabi niya. Napatayo ako. “Ano?! Bukas agad?” hindi ko maiwasang magtaas ng boses sa labis na pagkagulat. “Yes,” kalmadong sabi ni Lev. “Paano ang civil registration ng kasal? Ang mga bisita? Ang mga isusuot natin?” sunod-sunod kong tanong sa kanya. Natawa ng mahina si Lev at hinila ako paupo sa tabi niya. “Relax, Tianna. You don't have to worry about anything else. I already prepared everything.” Tumingin ako sa kanya. “Bakit ang bilis? Paano ang nanay ko?” “I already told you. We have to give Sierra a complete family. Bakit pa natin kailangang patagalin kung doon din naman ang punta natin? and if you're worried about Tita Trina, I already settled the bills and she will be transported to a more advanced hospital and I also contacted my friend, he is a famous doctor in the US. I can assure you that the surgery will be successful. Hindi ko pagbabayaan si Tita Trina, Tianna,” his voice is full of assurance. Napanatag ang loob ko sa sinabi niya. Ang