ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Twin Fate: Wife, Please Love Me Again / บทที่ 31 - บทที่ 40

บททั้งหมดของ Twin Fate: Wife, Please Love Me Again: บทที่ 31 - บทที่ 40

51

31

Nang marinig ito ni Jonas, hindi siya nagsalita. Sa halip, tahimik lamang siyang nakatingin sa pilak na karayom na nakabaon sa likod ng anak niya—malalim ang iniisip.Samantala, tila naantig si Maricar sa mga salitang binitiwan ni Valerie at mukhang may sasabihin na sana siya. Ngunit bago pa man siya makapagsalita, narinig na agad ang tinig ng kanyang munting apo."Manahimik ka nga!"Galit na si Hiro. Para sa kanya, napakasama ng babaeng ito. Hindi pa nga humihingi ng tawad matapos saktan si Valerie heto’t tinatanong pa kung tama ba ang ginagawa ng doktora. Gusto na niyang magsalita para ipagtanggol ang paborito niyang doktora.Pero sa pagkakataong ito, si Valerie na mismo ang nagsalita.Malamig at matalim ang tono ng boses nito, tila nagyeyelong hangin sa gitna ng taglamig. May halong panunuya ang kanyang sinabi, "Kung wala kang alam, manahimik ka na lang. Wala akong interes makipagtalo sa mga mangmang. Ang ingay mo."Dahil sa walang pasintabing pananalita ng doktora, kapansin-pansin
อ่านเพิ่มเติม

32

Nasa tabi ni Valerie si Hiro at nang makita niyang galit pa rinito, kinabahan siya. Natakot siyang baka hindi na ito bumalik upang ipagpatuloy ang gamutan sa mata ng kanyang ama. Natakot din siyang baka hindi na niya muli itong makita. Kaya dali-dali siyang lumapit, hinawakan ang laylayan ng damit nito, at maamong nagsalita.“Tita, huwag ka na pong magalit sa nangyari kanina, pwede po ba? Huwag mo na po silang gayahin… Ang ganda-ganda mo po, para kang diwata! At ang mga diwata, hindi sila nagtatanim ng galit. Sabi rin po nila, pag laging galit, magkakaroon ng kulubot!”Narinig ni Valerie ang malambing na pananalita ng bata at unti-unting nabawasan ang init ng kanyang ulo. Lalo pa niyang naalala kung paano siya ipinagtanggol ng bata mula umpisa hanggang dulo.Hindi niya magawang patigasin ang puso niya sa bata, kaya kahit pilit, napangiti siya at malumanay na sabi, “Ikaw talagang bata ka, ang tamis naman ng dila mo.”Tuloy-tuloy ang pambobola ni Hiro. “Totoo po ‘yon, Tita! Kayo po tala
อ่านเพิ่มเติม

33

Nagtanong ang bata, "Eh, pagkatapos po no’n?"Walang pag-aalinlangang sumagot si Harvey, "Hindi na ako mag-aasawa kailanman."Pagkasabi nito, tumingin siya sa direksyon nina Jasmine, malamig ang mga mata, at mariing sinabi, "Simula ngayon, huwag na huwag kang pupunta rito nang walang pahintulot ko."Namutla si Jasmine at hindi siya nakapagsalita. Hindi na rin nakatiis si Maricar sa nakita, kaya’t pinagsabihan niya ang anak. "Harvey, hindi ba't sobra ka naman? Anuman ang nangyari, si Jasmine ay nag-aalala lang naman sa’yo. Bakit mo siya tratuhin nang ganito? At isa pa, may kasunduan na kayo sa kasal. Bakit mo ginagawa ito para lang sa isang tagalabas? Sulit ba?"Malamig ang tugon ni Harvey, "Yung kasunduang sinasabi n'yo, matagal ko nang tinupad. Ngayon, wala nang dahilan para sundin ko pa ulit iyon."Hindi pumayag si Maricar at agad siyang sumagot, "Paano mo naman nasabing pareho lang iyon? Si Jasmine ang tunay na anak ng Lozano, samantalang ang pinakasalan mo dati ay impostora—""‘Ta
อ่านเพิ่มเติม

34

Nag-aalala si Hiro, kaya’t hindi na siya nagdalawang-isip at agad iniabot ang kuting kay Joshua.“Kuya Joshua, paki-alaga muna nito!”Pagkasabi niyon, dali-dali siyang tumakbo palabas upang puntahan si Vanessa.Narinig din ni Harvey ang mga ingay sa labas. Nang sumigaw ang bata, bigla siyang kinabahan, pakiramdam niya’y parang si Hiro mismo ang nasaktan. Agad siyang nag-utos kay Joshua.“Tingnan mo kung anong nangyari.”Tumango si Joshua. “Opo, sir!”Mabilis siyang sumunod kay Hiro.Pagdating nila sa labas, nakita nila ang sugat sa braso ni Vanessa—kumuha ito ng gasgas mula sa mga sanga ng halaman. Hindi naman malalim ang sugat, pero sa makinis na balat ng bata, halatang masakit ito.Agad na nag-alala si Joshua at sinabi, “Kailangang linisin agad ang sugat na 'yan!”Lalo namang nag-panic si Hiro kaya agad niyang hinawakan ang kamay ng kapatid.“Tara na, pumasok na tayo! Lalagyan ko ng gamot para di na dumugo!”Takot si Vanessa sa sakit, kaya’t hindi na siya tumutol at tahimik na sumam
อ่านเพิ่มเติม

35

Pagkauwi ni Valerie mula sa trabaho nang gabing iyon, dumaan muna siya sa bahay upang kumain bago ihanda ang sarili para gamutin si Harvey. Ngunit pagkakatapos lamang ng hapunan, agad niyang napansin ang benda sa kamay ng kanyang anak.Agad siyang kinabahan at lumapit. “Vanessa, bakit may sugat ang kamay mo?” tanong niya, puno ng pag-aalala.Nang makita ni Vanessa ang pag-aalala ng ina, agad niyang sinubukang pakalmahin ito. “Mommy, huwag kang mag-alala. Gasgas lang po ito ng sanga.”Ikinuwento niya kung paano siya tumakbo habang hinahabol ang kuting at aksidenteng napasok sa bahagi ng hardin kung saan siya nasugatan.Matapos marinig iyon, napabuntong-hininga si Valerie at napailing. “Ikaw talaga… Huwag mo na ulitin ‘yan, ha? Lagi mong iisipin ang kaligtasan mo. Baka may maiwang peklat, sayang naman at baka maging pangit pa, tapos iiyak ka na lang sa huli.”Ngunit agad namang sumagot si Vanessa, puno ng tiwala sa kanyang mommy. “Ayos lang po ‘yun! Kasi may napakagaling na doctor si Va
อ่านเพิ่มเติม

36

Matigas ang tono ng sagot ni Valerie. “Hindi ko sila kilala…”Bahagyang sumimangot si Harvey at bahagyang umikot ang mga mata. “Kung hindi mo sila kilala, bakit ka parang hindi pa rin maka-move on sa nangyari kagabi? At isa pa, ipinagtanggol ka pa nga ni Hiro, at ako mismo ang nagsabing humingi sila ng tawad sa ‘yo.”Kahit gaano pa kasama ang ugali ng isang tao, kung ipinakita na ang sinseridad at paggalang, hindi na ito dapat maging dahilan para magalit pa. Pero tila iba ang dating ng lahat kay Valerie.Nagpatuloy si Harvey, tila may naisip. “Isa pa… Pakiramdam ko, parang may pamilyar sa ‘yo.”Hindi niya alam kung paano ito ipapaliwanag, pero may kakaiba talaga—na parang may kilala siyang taong kapareho ni Valerie.Hindi alam ni Valerie kung ano ang iniisip nito, pero nang marinig niya ito, bigla siyang kinabahan. Nagduda na ba ito? Imposible, ‘di ba?Mula pa lang sa simula ng pakikisalamuha niya kay Harvey, maingat na siyang nagkukubli. Pati si Joshua, hindi nahalata ang totoo niyan
อ่านเพิ่มเติม

37

Matapos tulungan ni Valerie si Harvey paakyat sa master bedroom, hindi niya maiwasang mapatingin sa paligid ng silid.Kapareho ito ng istilo ng nasa ibaba—modernong kulay abo, simple, at malinis. Isang malamig na disenyo na bagay na bagay sa personalidad ni Harvey.Pagkapasok ng maliit na bata sa kwarto, agad itong nagsalita at masunuring nagboluntaryo. “Maghahanda na po ako ng mainit na tubig para kay Daddy!”“Samahan na kita,” sagot ni Valerie, na hindi kampante na hayaan ang bata nang mag-isa.Ngunit bago pa sila makalapit, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa silid. Napuno ng dilim ang buong paligid kaya napaigtad si Valerie sa gulat.“Ano’ng nangyari? Bakit nawala ang ilaw?” tanong niya, medyo kinakabahan.Sa kabilang banda, mukhang ayon ito sa plano ng bata. Halos hindi niya maitago ang tuwa sa nangyaring brownout.Pero nagkunwari siyang nagtataka, at sinabing, “Hindi ko po alam... parang nawalan ng kuryente?”Napakunot-noo si Valerie. Parang may mali.Nakatira sila sa isang hig
อ่านเพิ่มเติม

38

Hindi napansin ni Valerie ang ekspresyon ng bata, tumango na lamang siya at mahinahong sinabi, “Oo, salamat sa pag-aalala mo. Dahil nakatawag ka na rin, aalis na muna si Tita.”Pagkasabi nito, hinaplos niya ang ulo ng bata bilang paalam, saka siya lumakad pabalik.Pagkaalis ng babae, napabuntong-hininga si Hiro.Ang mas masaklap pa, ni hindi man lang nagalit si Daddy, parang wala siyang interes o balak na kumilos man lang... baka nga gusto na lang nitong manatiling single habambuhay!Sa inis, tiningnan ni Hiro ang kanyang ama na may halong pagkainis sa mukha.Hindi naman alam ni Harvey na tinititigan na siya ng anak niya na may pagdududa.Maya-maya, dumating din si Joshua.Pagkarinig ng mga yabag, agad na nagtanong si Harvey, “May nangyari ba sa trabaho? Bakit parang ang tagal ng tawag mo?”May bahid ng pagtataka ang mukha ni Joshua nang sumagot, “Si Riley ang tumawag. Akala ko may emergency, pero kung anu-ano lang ang pinagsasabi. Pakiramdam ko, sinadya niya akong abalahin.”Napatiti
อ่านเพิ่มเติม

39

Saglit na nag-isip si Vanessa bago iniabot kay Hiro ang hawak niyang Rubik’s Cube. “O siya, eto na lang. Kung maibabalik mo ito sa ayos, maniniwala na ako sa’yo.”“Good!” sagot ni Hiro agad, sabay kindat.Kinuha niya ang Rubik’s Cube at inikot ito nang ilang beses para pag-aralan ang ayos. Pagkatapos masuri, nagsimula na siyang mag-ikot nang mabilis.Pinanood siya ni Vanessa nang may buong atensyon.Ang mga daliri ni Hiro ay mabilis at banayad sa bawat ikot ng Rubik’s Cube. Walang alinlangan ang kilos niya, kabaligtaran ni Vanessa na kailangang huminto paminsan-minsan upang mag-isip. Sa sobrang bilis ng kilos ng bata, halos malula si Vanessa sa panonood.Wala pang isang minuto, huminto na si Hiro. Maayos na nakalatag ang Rubik’s Cube sa mesa—kumpleto na at pare-pareho ang kulay sa bawat panig.“Look, it’s all done,” sabi ni Hiro na may ngiti.Napanganga si Vanessa. “Wow! Ang bilis mo! Ang galing mo!”Ngumiti lang si Hiro at umiling. “Mabagal pa nga ‘yan. ‘Yung nasa world record, ilang
อ่านเพิ่มเติม

40

Masyado nang mabilis ang takbo ni Zoe kaya’t hindi na siya naabutan ng guro. Sa halip, pinabalik na lang muna nito si Vanessa at ang iba pang bata sa kanilang silid-aralan. Siya na ang bahalang magpaliwanag ng insidente sa principal.Habang pabalik na sila, biglang sinalubong sila ni Hiro na nagmamadaling tumakbo papalapit.Pagkakita niya kay Vanessa, agad siyang huminto at nagtanong, halatang nag-aalala, “Vanessa, I heard someone bullied you. Totoo ba?”Napaisip si Vanessa. Kahit hindi naman siya nasaktan, totoo namang sinubukan siyang saktan ni Zoe. Kaya’t tumango siya.Mas lalong kinabahan si Hiro. “Are you hurt? May sugat ka ba?” tanong pa nito.Umiling si Vanessa. “Hindi naman ako nasaktan. Kasi hindi naman ako kaya ni Zoe. Pero siya ang naunang nanakit, kaya ngayon nalaman na ng teacher. Ngayon, umiiyak siya at gusto nang tawagin ang nanay niya.”Bahagyang nangiwi ang batang babae. Sa tono ng boses at ekspresyon niya, halatang wala siyang respeto sa ugali ni Zoe—iyakin at tumata
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status