All Chapters of Hood X Mania จีบเเบบผู้ชายฮาร์ดคอ: Chapter 231 - Chapter 240

ฉันเข้าใจเขานะเจอเรื่องวุ่นวายติดต่อกันแบบนี้ฉลามก็คงเหนื่อยอ่ะ ขนาดฉันเองไม่ได้โดนตรงๆ แบบเขายังรู้สึกเหนื่อยแทนเลย“ฉลามเครียดก็นอนพักเถอะนะ” ฉันพูดอย่างเป็นห่วงตอนที่บีบมือเขากลับเบาๆ “... เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีก”“นอนไม่หลับว่ะ” เขาพึมพำ แล้วพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ “ช่วงนี้เจอแต่เรื่องเหี้ยไรไม่รู้”“...”“นิ้ง” อยู่ดีๆ ฉลามก็เรียกชื่อฉันขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นจ้องหน้าฉันเงียบๆ “ช่วงนี้ ที่บอกให้ระวัง ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ รู้ปะ”“... ฉลามพูดอะไร” ฉันทำสีหน้าไม่เข้าใจเมื่ออยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา แต่พอเห็นว่าฉลามจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้าจริงจังฉันถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย“เปล่า” แต่พอประโยคต่อไปร่างสูงกลับหรี่ตาลงมองมือฉันที่บีบมือเขา ร่างสูงตบหลังมือฉันหนักๆ ตอนที่จ้องหน้าฉันด้วยแววตาที่มีความนัยอะไรบางอย่างแล้วลุกออกไปในห้องนอนฉันหันกลับไปมองตามแผ่นหลังของเขา ก่อนที่จะถอนใจออกมาเบาๆมันถึงจุดเปลี่ยนแปลงของเราสองคนแล้วเหรอเพราะฉลามดูไม่ใช่เขาคนเดิมเลย ในขณะที่ฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่าช่วงนี้เราเริ่มคุยกันน้อยลงเหมือนกันเขาบอกว่าไม่ได้เบื่อฉัน การกระทำตอนที่อยู่ด้วยกัน หรือ

ผมขับรถมารับนิ้งก่อนเวลาเพิ่งเห็นว่าตอนที่ออกมานิ้งยังไม่เลิก สงสัยผมเริ่มจะมึนๆ แต่คิดว่ายังมีสติอยู่เลยกล้าขับมารับเธอได้ไง ผมจิตแข็ง ไม่ค่อยทำมอไซค์คว่ำง่ายๆ ถ้ามีคนซ้อนหลัง แต่ถ้าไม่มีแล้วขับเดี่ยวๆ ก็อีกเรื่องผมลูบหน้าตัวเอง ไม่ได้โทรเร่งเธอแล้วนั่งบนรถมอไซค์รอเงียบๆผมจอดไม่ได้ใกล้สนามบาสเหมือนเมื่อวาน แต่เพราะมีเวลาเหลือระหว่างที่รอเธอ ผมเลยดับเครื่องแล้วขยับตัวเอาขาออกมานั่งพิงรถแทนชีวิตผมกลายเป็นมานั่งรอแฟนที่มหาลัยทุกวัน ทำงานแล้วก็ไปส่งเธอที่ห้อง แล้วก็กลับมานอนแปลกปะ เมื่อก่อนผมไม่ใช่คนไม่เที่ยวงี้เลยว่ะผมแค่นหัวเราะออกมาคนเดียว ลูบหัวตัวเอง ที่เมื่อก่อนผมจะไว้ยาวตลอด ไม่งั้นมันดูไม่เท่ สาวไม่ชอบ แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าหรือหัว ผมยังไม่แคร์เหี้ยไรเลย ธรรมดาชุดผมต้องเลือกบ้างเวลาออกมาทำงานแล้วต้องเจอคนเยอะๆ แต่ตอนนี้บางทีผมใส่ตัวเก่าเมื่อวาน ไม่ได้ซักคนที่มันเคยเป็นแบบไหน ไม่ใช่ว่าแม่งจะเป็นไปได้ตลอดมันเปลี่ยนได้ ถ้ามีคนที่ทำให้อยากเปลี่ยนผมนั่งรออยู่ตรงนั้นสักพัก มึนหัวนิดหน่อยเพราะแดกเหล้ามา จนเห็นนิ้งเดินเข้ามาหาผมยังไม่ได้โทรหาเธอ แต่เหมือนเธอจะรู้อยู่แล้วว่าผมชอบมา

ทันทีที่นิ้งพูดจบ เธอก็หลบตาผม แล้วเดินออกไปจากห้องพักเงียบๆ“นิ้ง”ผมเรียกชื่อเธอ ไม่รู้ว่าเธอโกรธมั้ย หรือแค่เสียใจ หรือคิดไงอยู่ จนผมหันกลับไปมองหน้าเจ๊ ยอมรับโดยสันดานเลยว่าผมพาล ผมโกรธมันที่มันทำให้สิ่งที่ผมตั้งใจมันพัง“แม่ง”ผมสบถแค่นี้ ก่อนที่จะลูบหน้าตัวเองแรงๆ ตอนที่เดินออกไปจากห้องตามนิ้งออกไปข้างนอก แล้วผมก็เห็นว่านิ้งเดินออกไปที่หลังผับ ผมเลยเดินตามไปจนถึงลานจอดรถข้างนอก จนประชิดตัวแล้วผมก็คว้าข้อมือของเธอได้ร่างเล็กชะงักตอนที่หันกลับมา แล้วผมก็เห็นว่าหน้าเธอแดงๆ“เดินออกมาทำไม” ผมถาม แล้วนิ้งก็ก้มหน้าลง ผมรู้ว่าเธออาจนอยด์ แต่มันก็น่าโมโหเหมือนกันว่ะ “เธอน้อยใจไรเราก็คุยดิ อยู่ๆ มาเดินหนีงี้มันเด็กรู้ปะ”“... เราขอโทษ” นิ้งโพล่งขึ้นมาเสียงอ่อนเหมือนเธอรู้สึกตัว แล้วเธอก็เม้มปาก “คือ... เมื่อกี้เราใจลอยอ่ะ ก็เลยเป็นแบบนี้”“เธอไม่ต้องไปฟังเจ๊มันหรอกว่ะนิ้ง” ผมพูดแล้วเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้พอเห็นว่าสีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี “มันก็แค่เตือน แต่ยังไงเราก็จะหมั้นกับเธอ”“... แต่เราว่าที่พี่เพทายพูดก็ถูกนะฉลาม” นิ้งโพล่งขึ้นมา แล้วบีบมือผมกลับเบาๆ “เราก็เคยนั่งคิดหลายครั้งว่าตอ

เป็นงี้ไม่ได้ดิทำไมมันต้องมาจบแบบนี้ด้วยวะ“แม่ง” ผมสบถออกมาตอนที่นั่งดูดบุหรี่อยู่ใต้หอนิ้ง ตอนแรกที่เธอไล่ผมก็ยังสับสน เลยนั่งอยู่ข้างนอกสักพัก แต่พอเห็นว่านิ้งไม่ออกมาผมก็เหมือนพวกไบโพล่าร์ ผมหงุดหงิด ก็เลยจะกลับแต่พอกลับไม่ได้ ผมก็มาจบที่นั่งดูดมะเร็งอยู่ใต้ตึกผมไม่รู้ว่าตัวเองควรไปทางไหนต่อ ใจนึงผมก็ผิดหวังที่เธอเลือกที่จะฟังคนอื่นมากกว่าฟังผม เธอคิดมากอันนี้รู้ แต่เราก็รักกันไม่ใช่เหรอวะ ทำไมนิ้งถึงทำเหมือนเธอกับผมรู้จักกันมาน้อยมาก ทั้งที่ผมกับเธอก็ผ่านไรมาด้วยกันแต่อีกใจนึง แม่งก็เจ็บที่ต้องยอมรับ ว่าตัวผมเองมันก็มีแต่ตัว อนาคตไม่รู้จะฝากไว้ได้มั้ย ผมอาจจะแค่คิดว่ามั่นใจ ผมดูแลเธอได้ แต่มันก็แค่คิดถ้าผมต้องเลี้ยงเธอจริงๆ ตอนนี้ผมคงไม่ไหว น่าจะพานิ้งไปลำบากผมว่าผมก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ว่าชีวิตมันก็ไม่ได้ง่ายมาตั้งแต่แรก ยิ่งต้นทุนต่ำก็ยิ่งต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นหรือผมจะปล่อยให้มันเป็นงี้ต่อไปเรื่อยๆ ดีวะแม่งอาจจะดีกับเรามากกว่าก็ได้[SALAMDU : SIDE END]หลังจากบอกให้ฉลามกลับไปฉันก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอนฉันไม่ได้ร้องไห้ แค่นอนฟุบอยู่บนเตียงเพราะรู้สึกซึมๆ จนไม่อ

เรามาถึงโบสถ์ในไม่กี่นาทีต่อมาฉันเห็นแค่ป๊าอยู่ข้างหน้าประตูโบสถ์ตอนที่ฉลามขับรถเข้าไปจอด ร่างสูงดับเครื่องแล้วส่งสัญญาณให้ฉันลง ฉันถึงได้หลบสายตาเขาแล้วเดินลงมาจากรถเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ยังทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก พอเดินอ้อมมาหาเขาได้ ฉันก็เห็นฉลามยกมือขึ้นมา เหมือนบอกกลายๆ ว่าจะให้ฉันควงแขนเขาเดินเข้าไปหาป๊าฉันหน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนที่จะค่อยๆ แทรกมือเข้าไปโอบท่อนแขนของเขาอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่ชินฉลามพาฉันเดินเข้าไปตรงนั้นทันที เขาฉีกยิ้มให้ป๊าของฉันก่อนที่จะยกมือไหว้ ฉันที่ไม่รู้จะทำยังไงดีก็เลยยกมือไหว้ตามเขาทั้งๆ ที่ยังควงแขนเขาอยู่เลย ป๊าเองก็ยกมือรับไหว้พวกเราเช่นกัน ก่อนที่ท่านจะส่งยิ้มให้ฉัน“วันนี้แต่งตัวน่ารักจังลูก” ฉันคลี่ยิ้มแห้งๆ ให้ท่าน ก่อนที่ป๊าจะหันกลับไปมองฉลามแล้วออกปากชม “วันนี้ลูกก็ดูดีนะ เปลี่ยนไปจากตอนที่เจอกันครั้งที่แล้ว”“อ่า แต่โคตรอึดอัดเลยครับ” ฉลามพูดแล้วกระตุกชายเสื้อ ในขณะที่ท่านก็หัวเราะออกมาเบาๆ“แล้วเป็นยังไงบ้างลูก คบกันนี่สุขสบายดีมั้ย ทะเลาะกันบ้างรึเปล่า?” ฉันกับฉลามนิ่งไปทั้งคู่มื่อได้ยินคำถามนั้น แล้วเราก็หันหน้ากลับมาสบตากันด้วยความบังเอิญ เ