Lahat ng Kabanata ng Unfriend สถานะเมีย: Kabanata 91 - Kabanata 100

"โอเคครับ สวยมาก" มือกดรัวชัตเตอร์ไม่ยั้งเพื่อนคนนี้ไม่ว่าจะถ่ายมุมไหนก็สวยบาดตาจริง ๆ"พี่จิ๋มครับ ขอร่มให้นางแบบด้วย" ยูโรตะโกนบอกผู้ช่วย เพียงไม่นานร่มที่พนักงานเตรียมไว้เข้าฉากก็ถูกถือมา ก่อนที่จะทำการกางให้นางแบบกิตติมศักดิ์"เดี๋ยวแยมเปิดเองค่ะ" คนมองเยอะขนาดนี้ขอเรียกเรตติ้งหน่อยหนึ่งเถอะพี่จิ๋มมองราวกับถามย้ำทางสายตา ใจหนึ่งก็กลัวโดนดุจากพี่ ๆ ทีมงานที่ให้นางแบบทำเอง"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแยมบอกพี่ ๆ เขาเอง" แยมโรลก้มลงมาจากโขดหินรับร่มที่อยู่ในมือพี่จิ๋มมาถือไว้รอยยิ้มที่ใครบางคนมองว่าปลอมยกขึ้นสูงมองไปรอบทิศทางเพื่อให้ผู้คนที่มายืนออชมอยู่ไกล ๆ ใจสั่นละลาย"เจ๊ดูมารยาของมันสิ" เสียงไม่พอใจดังออกมาจากมุมหนึ่งที่ไกลผู้คนนักเพราะรอเข้าคิวถ่ายแบบ"เรื่องปกติของนางค่ะ คุณน้องเองก็อย่าหน้าบึ้งนะคะ ยิ้มเข้าไว้ค่ะยิ้มเข้าไว้" ผู้จัดการส่วนตัวอินทุอรหรือที่ใคร ๆ เรียกอิงค์ปลอบประโลมเมื่อแฟนคลับเธอที่มีประปรายกำลังมองอยู่เช่นกัน"ขอแช่งให้มันหล่นจากโขดหินหน้าแหกประจานตัวเองทีเถอะ เพี้ยง!!!"จิตใจคนต่ำช้า หยาบสันดาน ยกมือสาธุจรดหน้าผากตัดไปยังอีกด้านที่มีผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งยืนปนกับ

"กิเลน นายจะหันมาคุยกันดี ๆ ได้ไหม?""..." ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ฉันเองก็ไม่ใช่คนใจเย็นอะไรที่จะมาดักดานคุยกับผู้ชายที่ตัวโตเท่าหมีแต่ขี้ใจน้อยตรงหน้าเลือกหันหลังกลับ ในเมื่อยอมตามมาง้อถึงที่แต่อยากเล่นตัวนักพรึ่บ...หันหลังได้ไม่ถึงนาที เสื้อเชิ้ตสีขาวก็ถูกคลุมไว้ที่หัวไหล่จากทางด้านหลัง ก่อนที่จะถูกมือหนาจับหมุนให้หันกลับไปเผชิญหน้าเขาอย่างเอาแต่ใจ"ใครสั่งใครสอนให้เดินตามหาฉันด้วยชุดนี้?" ใบหน้าดุดันไม่พอใจฉายชัดขึ้นก็เมื่อกี้อารมณ์เสียที่ถูกพวกเจ๊เอมี่กดดันเลยลืมหยิบเสื้อคลุมใส่ทับมาด้วย"ยอมหันมาคุยแล้ว?""นั่นไม่ใช่คำตอบ" ดูท่าทางกิเลนจะโกรธน่าดูที่ฉันใส่ชุดนี้ออกมา"ก็ถูกกดดันเลยลืมหยิบเสื้อคลุมมา แล้วนายจะมาดุฉันทำไม นี่มันทะเล ใคร ๆ เขาก็ใส่ชุดว่ายน้ำกันมั้ย""ใช่ ใคร ๆ ก็ใส่ แต่เธอห้ามใส่ให้ใครเห็น""กิล อย่าผิดประเด็น ฉันใส่ชุดพวกนี้มาเป็นร้อย ๆ ชุดแล้วเพราะมันคืออาชีพฉัน นายจะมาสั่งห้ามฉันไม่ให้ใส่ไม่ได้!" ฉันว่าตอนนี้น่าจะหัวร้อนกันทั้งคู่แล้วล่ะ ลากผิดลากถูกไปผิดประเด็นมั่วซั่วไปหมดแล้วตอนนี้"งานก็คืองาน”“แต่เมื่อไหร่ที่เธอเดินออกมาจากนอกสายตาฉันเธอต้องห้ามใส่ชุดแบบนี้"

"แยมโรล""อ้าว หน้าแตกเลยมั้ยเจ๊มี่""หุบปากเลยจี่น้อย""..." ฉันที่กำลังสนุกกับเพื่อนอยู่รีบหันไปมองเมื่อถูกเรียกชื่อ"ถ้าไม่สำคัญคุยตรงนี้ก็ได้ ฉันไม่มีความลับกับเพื่อน ๆ" หาทางหลีกเลี่ยง วันนี้เจอเขาบ่อยแล้วเดี๋ยวมีคนสงสัย"แน่ใจ?"ถึงกับมองเขาตาดุ ทำไมต้องมาทำตัวให้คนอื่นสงสัยกันด้วยนะ"เดี๋ยวแยมมานะ"ฉันบอกทุกคนในที่นี้ ก่อนจะเดินนำไอ้บ้ากิเลนไปทางอื่น"มีอะไรก็ว่ามา" พอลับสายตากลุ่มเพื่อน ๆ ฉันก็รีบเข้าเรื่องทันที"อะไร?" กิเลนไม่ได้ตอบอะไรเขายื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ฉัน"รับสายสิ เดี๋ยวก็รู้เอง"รู้สึกตงิด ๆ เหมือนคนที่อยู่ในสายจะสร้างความลำบากให้ตัวเองยังไงไม่รู้"ถ้านายไม่บอกว่าใครโทรมาฉันก็ไม่คุย" อยากให้รับสายแต่ไม่บอกว่าใครโทรมามันใช่เรื่องไหม แถมยังเป็นเครื่องเขาอีก[แม่เอง] เสียงคุ้นหูดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ที่กิเลนยื่นให้ เขาคงกดเปิดสปีกเกอร์โฟนเมื่อกี้หมับ...รีบรับมาถือไว้อย่างจำใจก่อนจะปิดสปีกเกอร์โฟนให้ได้ยินกันสองคน"แม่โทรเข้าเครื่องหมอนี่ได้ไงคะ"[ไม่ต้องถามเรื่องนั้น วันนี้ที่กองเกิดเรื่องใช่ไหม?]อา... แม่รู้ฉันเลื่อนสายตามองเจ้าของมือถือที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ไม่

"อีกชั่วโมงกว่า ๆ ถึง น้องแยมก็เริ่มถ่ายชุดที่เหลือรอได้เลย"อย่างน้อยก็เหนื่อยวันเดียว ดีกว่าต้องมาเข้ากองวันหลังกับคนที่เหม็นขี้หน้า"ค่ะ พร้อมมั้ยยู" ฉันตอบพี่ดาวแล้วหันมาถามเพื่อนสนิทที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ"พร้อมตลอดเวลา" เราต่างยิ้มให้กันเพื่อเพิ่มกำลังใจในการทำงาน"งั้นก็ลุยสิคะจะรออะไร" เจ๊เอมี่เอ่ยขึ้นบ้างหลังจากนั้นฉันก็เริ่มถ่ายชุดที่เหลืออีกราว ๆ ชั่วโมงเศษ ๆ"อะ น้ำ" ยูโรยื่นมะพร้าวน้ำหอมมาให้หนึ่งลูก"ขอบใจจ้ะ" ฉันยื่นมือไปรับมะพร้าวลูกนั้นมาดูดอย่างหิวกระหายเวลาชั่วโมงเศษ ๆ ที่ฉันเร่งถ่ายชุดที่เหลือให้เสร็จทำให้ไม่มีเวลาพักเลย เพิ่งจะได้มานั่งพักไม่ถึงห้านาที ขาก็ล้าไปหมดแล้วเพราะมีแต่ฉากยืนโชว์หุ่นทั้งนั้น"เมื่อยมั้ย เรานวดให้""เฮ้ย! ไม่ต้อง" รีบยกขาหลบยูโรที่ลงไปนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงพื้นเตรียมท่าจะนวดขาให้ฉันอย่างที่ปากว่า"ลุกเลย รีบ ๆ ลุกเลย" ฉันสั่งเสียงดุดูสิ คนมองกันหมดแล้ว บางคนถึงกับถ่ายรูปไว้ก็มีโอ๊ยยย พรุ่งนี้ต้องเป็นข่าวอีกแน่ ๆ"สุดหล่อยูโรผู้แสนดี มานวดให้เจ๊แทนก็ได้นะจ๊ะ เจ๊เมื้อยเมื่อย" เสียงเรียกของเจ๊เอมี่ทำเราทุกคนขำ อย่างน้อยก็ช่วยเปลี่ยนบรรย

"ยั่วเก่ง" ขาที่กำลังก้าวเดินในน้ำหยุดชะงัก"มันคือการแสดง หรือนายคิดว่ามันคือเรื่องจริง?" ฉันทำเพียงแค่เอียงองศาใบหน้าไปมองเขาแค่เศษเสี้ยวสายตาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้าเขาแบบจัง ๆ"ก็นึกว่าเคลิ้มจริง" กิเลนก็ยังคงเป็นกิเลน อันไหนจริง ความรู้สึกไหนหลอก เขาปลิ้นปล้อนได้อย่างไหลลื่น"สำหรับนาย..." ฉันหยุดคำพูดไว้ก่อนจะหันไปสบตาเขาวูบหนึ่ง"ไม่มีวันเป็นจริง"เพื่อนก็คือเพื่อน และเพื่อนอย่างเขาเราไม่อาจสานสัมพันธ์เกินเลยไปมากกว่านี้อีกแล้ว ที่ผ่านมาก็อย่างที่บอก มันก็แค่ความผิดพลาดของเราทั้งคู่Bangkok , เลิศฟ้าคอนโด , 0:15 AMหลังจากจบงานเลี้ยงเมื่อตอนเย็น ฉันก็รีบติดรถเจ๊เอมี่กับลิ้นจี่กลับกรุงเทพฯ ทันที สาเหตุเพราะไม่อยากเจอหน้าใครบางคน"เฮ้ยเจ๊!" เสียงลิ้นจี่ที่ไถ ๆ หน้าจอมือถืออยู่โพล่งขึ้น"อะไรยัยเด็กนี่ คนกำลังดื่มด่ำไวน์รสเลิศ"เจ๊เอมี่ขึงตาดุใส่เจ้าของเสียงแหลม ๆ นั้น"ดูนี่สิ แฮชแท็กนี่น่ะ" ลิ้นจี่เสียงหลงเลยตอนนี้ เธอพูดลิ้นแทบจะพันกัน"แฮชแท็กอะไร" ฉันที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ น้องมันถามขึ้น แต่มือนี่คือยื่นไปขอดูโทรศัพท์นางแล้วตาฉันเบิกโพลงทันทีที่เห็นแฮชแท็กนั้นในมือถือของลิ้นจี่#