Lahat ng Kabanata ng Unfriend สถานะเมีย: Kabanata 101 - Kabanata 110

KILEN'S PARTผมนั่งกระดกเหล้าเข้าปากแก้วที่สองแบบต่อเนื่อง วันนี้เฮียราชันย์ใส่ผมไม่ยั้งจนทำผมเครียดนิดหน่อยไอ้ที่เครียดไม่ใช่เรื่องที่กลัวตัวเองจะไม่มีเงาหัว เพราะถ้าผมคิดจะจริงจังกับใครผมไม่เล่น ๆ แน่นอน แต่ที่เครียดเพราะผมกลัวว่าจะถูกพรากจากยัยนั่นมากกว่าไหน ๆ ก็เล่ามาขนาดนี้แล้วผมขอบอกความจริงเลยแล้วกันเมื่อหกปีก่อนถ้าจำเวลาไม่ผิดนะ ผมเคยเจอแยมโรลแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเธอน่าจะอยู่สักมหาลัยปีสามได้ผมไปหาเฮียราชันย์ที่บ้านแกแต่บังเอิญเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งใส่เสื้อเกาะอกกางเกงขาสั้นเสมอหูกำลังเหมือนหัดเดินแบบหรืออะไรสักอย่างอยู่คนเดียวตอนแรกผมก็มองแค่แวบเดียวเพราะสมัยนั้นแยมโรลไม่ได้น่ากินเหมือนตอนนี้แต่พอผมได้บังเอิญช่วยเธอคนนั้นที่จู่ ๆ ก็เกิดเป็นลมกะทันหันเท่านั้นแหละไอ้ความรู้สึกเฉย ๆ ในครั้งแรกแปรเปลี่ยนเป็นใจเต้นรัว เผลอก้มลงไปจูบริมฝีปากบางจิ้มลิ้มอย่างไม่รู้สาเหตุว่าทำไปเพราะอะไรและไอ้เหตุการณ์ตอนนั้นทำให้ผมถูกเฮียราชันย์ลากคอออกมากระทืบปางตายพูดแล้วยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้เลยแม้จะผ่านมาแล้วเกือบสิบปี'มึงรู้ไหมนั่นใคร?'น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมถามผมคอเป็นเอ็นด้วยความโกรธ

สามวันต่อมา"วันนี้ฉลองกันที่ไหนจ๊ะคนสวย"ลูกหว้าถามขึ้น วันนี้ว่างเลยแวะมานั่งเล่นที่สตูดิโอเธอน่ะ"เบื่อที่เดิมแล้ว หาที่ใหม่ดีมั้ย?"จริง ๆ มีเหตุผลมากกว่าคำว่าเบื่อที่เดิม ๆจำวันที่ฉันไปเช็กเรื่องที่แม่รู้ข่าวที่ฉันตกน้ำตอนถ่ายแบบได้ใช่ไหม?สุดท้ายแม่ก็รู้เพราะยัยอิงค์มือดีเอาคลิปไปลงและแฮชแท็กจนเป็นเรื่องสนุกปากของคนทั้งบาง คืนนั้นหลังจากกลับจากสนามแข่งเฮียราชันย์ฉันตั้งใจจะไปขอโทษกิเลน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเพราะเอาแต่คิดว่าเขาไม่ป้องกันตัวเองจนโดนฉันตบและนับแต่คืนนั้นจนถึงวันนี้ฉันก็ยังหลอกตัวเองด้วยเหตุผลเดิม ๆ แถมไม่กล้าไปเจอหน้ากิเลนอีกเลย เวลาที่เฮียราชันย์หรือลัคกี้โทรมาให้ไปรวมกลุ่มกันทีไรฉันก็จะอิดออดอ้างโน่นอ้างนี่ไปเรื่อยเพราะไม่กล้าสู้หน้าใครบางคน"ดูกลุ้ม ๆ นะ" เสียงเป็นห่วงเป็นใยจากเพื่อนรักดังขึ้นใกล้ ๆ"นิดหน่อย""วันนี้วันเกิดแยมนะ ทำไมไม่สดใสเลยล่ะ" ลูกหว้าพยายามทำให้ฉันยิ้มตามรอยยิ้มสดใสของเธอ"ขอโทษนะที่ทำให้เครียดตาม""บ้า มาขอโทษหว้าทำไม มีอะไรปรึกษาหว้าได้นะ ถึงหว้าจะคิดช้า แต่หว้ารับฟังเก่ง" คนสวยของฉันยิ้มจนตาหยีเฮ้อ! มีเพื่อนที่แสนดี แสนน่ารัก มันก็ดีแบบ

"มาตั้งแต่ที่บอกไอ้กิเลนหายหัว" เฮียราชันย์หันไปตอบคำถามลัคกี้ ก่อนจะเลื่อนสายตามามองฉันด้วยสายตาบางอย่างที่เดาความหมายไม่ออก"นี่มันไม่โผล่ไปหาเฮียด้วยเหมือนกัน?"อา... แบบนี้ไม่ดีแล้ว รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ"สี่วันนี้ถ้ามันไม่มา"ถ้าเฮียราชันย์พูดแบบนั้นก็หมายความว่า กิเลนหายตัวไปไม่มีใครเจอเลยตั้งแต่ที่เขาออกมาจากสนามเฮียราชันย์คืนนั้น?"แต่ได้ยินข่าวแว่ว ๆ ว่าถูกพ่อมันใช้ไปดูงานที่ลอนดอน" สายเยอะจริง ๆ นับถือญาติตัวเองเลย "หรือว่ามันจะติดสาวที่นั่น"ตุ้บ..!เผลอวางแก้วไวน์ในมือแรงไปหน่อย ลัคกี้เลยเลิกคิ้วคล้ายถามว่าเป็นอะไร ส่วนญาติฉันก็มองด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่โคตรขนลุก"เพื่อนแยมมาครบแล้ว ขอตัวไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนก่อนนะคะ" ฉันพูดแบบมีมารยาทกับเฮียราชันย์ แต่ก็เป็นการบอกลัคกี้กลาย ๆ เหมือนกัน"เฮ้อ คนอย่างไอ้กิเลนไม่น่าพลาดวันเกิดเธอ"กึก... ขาที่จะก้าวออกนอกโซฟาชะงักกึกกับประโยคถอนหายใจของลัคกี้"สงสัยจะติดสาวอย่างนายว่านั่นแหละ ฉันแค่เพื่อน เขาจะมาสนใจทำไมกัน"อย่าเจ็บสิแยมโรล ทำไมถึงหน่วงหัวใจแบบนี้กันนะLKR-CLUB , 11:09 PM"ดื่ม ๆ ไม่อ้วก ห้ามกลับ!!"ฉันตะโกนบอกทุกคนในโต๊ะเสี

"หายเมาแล้ว?" คนสุดท้ายที่ยังไม่ร่วมอวยพรวันเกิดฉันถามขึ้น"ดีขึ้นแล้วเฮีย" ตอนก่อนเป่าเค้กฉันยอมรับว่าปวดหัวมาก มึนจนแทบอยากจะอ้วก แต่พอได้ปะทะคารมกับไอ้บ้าลัคกี้เมื่อกี้รู้สึกสมองโล่งขึ้นเลย"นี่ของขวัญ"ฉันมองกล่องขนาดเท่าฝ่ามือที่เฮียราชันย์ยื่นมาให้"เฮียก็มีของขวัญให้แยมด้วยเหรอ น่ารักจัง" ยื่นมือไปหยิกแก้มญาติผู้พี่จนเขาแยกเขี้ยวใส่"ของคุณอาน่ะ"ของขวัญจากแม่งั้นเหรอ? รู้สึกจุกขึ้นมาทันทีเมื่อเช้าแม่โทรมาหาฉันแต่ไม่ได้รับ ท่านเลยส่งข้อความมาถามว่าอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม แต่ฉันก็ไม่ตอบอีกฉันอาจจะทิฐิสูงเกินไปจนลืมไปว่านั่นน่ะคือผู้ให้กำเนิดตัวเอง"ว่าง ๆ แวะไปหาท่านบ้าง ท่านบ่นคิดถึง"น้ำตาเกือบจะรื้นออกมาแต่กลั้นไว้ทัน"ปล่อยวาง อย่าเอาความโกรธเพียงครั้งเดียวมาทำให้ทุกข์ทรมาน"เฮียราชันย์กำลังสอนฉันอยู่สินะ"ไว้แยมจะกลับไป" รีบตัดบทเมื่อมองออกว่าเฮียราชันย์ยังมีอะไรจะพูดอีก"จะกลับเลยไหม?""ไม่อะ อยากสนุกกับเพื่อน ๆ ต่อ""สนุกจริง?"ฉันจ้องเข้าไปนัยน์ตาคู่คมนั้นอย่างต้องการค้นหาว่าเขารู้เห็นอะไรมาหรือเปล่า"วันเกิดแยมนะเฮีย ไม่ให้สนุกจะให้นั่งร้องไห้หรือไง""ไม่รู้สิ แววตาเร

"กูได้ยินเฮียราชันย์บอกให้แยมโรลค้างที่คลับ"เออ ก็ดีเหมือนกัน ค้างที่นั่นปลอดภัยที่สุดแล้ว"กูไปล่ะ ขอบใจที่เสียสละเวลากกเมียมารับ" ผมโบกมือลาไอ้ลัคกี้ ก่อนจะเปิดประตูรถหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ๆ เข้ามาในตึกติ๊ง!เสียงลิฟต์เตือนว่าถึงชั้นที่หมายแล้ว ผมรีบตรงดิ่งไปยังห้องหมายเลขเดียวกันกับกุญแจในมือ รูดคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเข้าไปความมืดภายในห้องทำผมต้องกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสให้สมดุลกับแสงในห้อง"สงสัยไม่เคยมาค้างเลยไฟถึงได้เสียแบบนี้" ผมบ่นพึมพำเพราะกดเปิดสวิตช์ไฟแล้วแต่มันไม่ติด สงสัยหลอดจะเสียตุ้บ...ไม่เข้าแล้วห้องนอน ตอนนี้ง่วงมาก ขอนอนที่โซฟาห้องนั่งเล่นนี่แหละ ขอแค่มีหลังคาคุ้มกะลาหัว ตรงไหนไอ้กิเลนก็นอนได้หมดนาทีนี้ฟุบ..."อื้อ พี่แต้ว" คนกำลังหลับสบาย ๆ แต่เหมือนมีวัตถุอะไรบางอย่างล้มทับบนอกผม ปากเลยเอ่ยเรียกชื่อแมวตัวอ้วนออกไปเพราะคิดว่าอยู่ที่ห้องของตัวเองสวบ..."อืม" ตอนแรกรู้สึกหงุดหงิดเพราะถูกรบกวน แต่พอความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายผมกลับรู้สึกยิ้มได้มือรีบสวมกอดคนที่กำลังนอนกอดผมทันทีเอ๊ะ! นอนกอด?มีคนมานอนกอดผม?ฝัน ใช่ ต้องอยู่ในความฝันแน่ ๆ"งื้ม ๆ"แต่แล้ว