Lahat ng Kabanata ng ห้ามรัก(เซตวิศวะ): Kabanata 151 - Kabanata 160

Ep.34คงไม่มีอะไรอึดอัดไปมากกว่าสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เราสองคนกำลังเดินมาตามทางเพื่อไปห้องโดยมีพี่นธีเดินตามหลังมาเงียบ ๆ"ห้องนี้" ฉันบอกใบเฟิร์นแล้วเอื้อมมือไปกดรหัสปลดล็อกประตู หมับ"มาคุยกับฉัน" แขนของฉันถูกคนด้านหลังคว้าไว้จนใบเฟิร์นต้องหันไปมองด้วยอีกคนเพราะความสงสัย"เนยรีบ พี่นธีมีอะไรก็พูดมาเลย" ฉันพูดแล้วบิดข้อมือออกแต่เขากลับจับไว้แน่นกว่าเดิมจนต้องนิ่วหน้าเพราะเจ็บ "เจ็บค่ะ""..." เขาไม่ยอมปล่อยถึงแม้จะคลายมือออกเล็กน้อยแล้วก็ตาม พี่นธีปรายตาไปมองใบเฟิร์นเหมือนกำลังกดดันแล้วหันมาจ้องฉันโดยที่ไม่พูดอะไร "แกไปคุยกับพี่เขาก่อน คุยกันดี ๆ นะ เดี๋ยวฉันรอในห้อง" เสียงของใบเฟิร์นดูติดขัด ถึงก่อนหน้านี้มันจะไม่รู้อะไรแต่ตอนนี้คงมีคำถามมากมายที่อยากจะถามฉัน"พี่นธีมีอะไรก็พูดมาเลย" ฉันถามทันทีที่ถูกเขาลากเข้ามาในห้องและยังปิดประตูเสียงดัง"..." เขาเงียบและไม่ยอมปล่อยมือค่อย ๆ หันมามองหน้าฉัน จ้องตาจนฉันต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาดุดันของเขา"ไหนบอกมีเรื่องจะคุยไง" "ไอ้ฟิน" แล้วเขาก็พูดชื่อของพี่ฟินออกมา แสดงว่าหวงก้างจริง ๆ"ทำไมคะ พี่ฟินทำไม" ฉันขมวดคิ้วถามถึงจะรู้ว่าคำถามนี้มันจะยั่วโ

EP.36เขายังคงเงียบไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวจนกระทั่งเรามาถึงหน้าห้องตัวเอง ฉันรู้สึกอึดอัดและมวนท้องไปหมด "ดึกมากแล้ว คุยกันพรุ่งนี้นะคะ" พูดจบฉันก็หันหลังให้เขาแล้วกดรหัสห้องตัวเอง "พะ... พี่นธี !"เขาแทรกตัวเขามาในห้องฉันโดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วก็เดินดุ่ม ๆ ไปนั่งตรงขอบเตียง สายตาจับจ้องไปยังเงินเกือบหมื่นที่วางอยู่ที่เดิม"พี่เอาเงินคืนไป" ฉันพูดแล้วยัดเงินใส่มือของเขาจนเจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นมองฉัน "เพิ่งรู้ว่าเนยมีค่าแค่นี้ อย่ามาประเมินค่าเนยด้วยเงินอีก"พูดจบฉันก็เดินหนีเข้าห้องน้ำด้วยหัวใจเต้นรัววันนี้เขาไม่มีทีท่าว่าจะทำร้ายฉันเหมือนวันก่อน ๆ คล้ายคนสำนึกผิด แต่คนอย่างฉันก็ไม่ให้อภัยใครง่าย ๆ หรอกนะ ความรู้สึกที่มีให้จากหนึ่งถึงร้อยตอนนี้เขาทำพังจนเหลือแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นฉันคิดว่ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ"เดี๋ยวมาหา" เสียงของพี่นธีดังลอดประตูห้องน้ำ ฉันแค่เข้ามานั่งเฉย ๆ เท่านั้นเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขาเขาไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันเลยเหรอเมื่อกี้ ฉันคาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าตัวเองผิดบ้าง และที่บอกว่าเดี๋ยวมา... แปลว่าจะมาทำแบบเดิมอีกใช่ไหมฉันปิดไฟทุกดวงจนหมดแล้วรีบเข้านอน จะมาไม่ม

EP.38วันต่อมา 'ขอแก้ตัว... ได้ไหม'ไม่รู้หรอกว่าขอแก้ตัวของเขามันแปลว่าอะไรกันแน่ ก็คงจะรู้ตัวบ้างละมั้งว่าตัวเองทำผิด จะรอดูแล้วกันว่าเขาจะแก้ตัวยังไง"ทำกับข้าวให้เหมือนเดิมได้ไหม" พี่นธีที่เพิ่งตื่นนอนตอนเก้าโมงลุกขึ้นมาจากเตียง แล้วมาหยุดอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังแต่งตัวไปเรียน"จ้างเหรอคะ" ฉันถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก"จ้าง""ได้ค่ะ มื้อละพัน" ไม่ได้อยากกวนประสาทหรอกนะ แต่อยากจ้างเองอะ"ไม่มีปัญหา"ฉันหันกลับไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ถ้าเป็นฉันเขาคงด่าว่า 'ซื่อบื้อ' ไปแล้วแน่ ๆ"ดูแมวด้วย" คนพูดล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงวอร์มยืนมองฉันผ่านกระจก "มันคิดถึงแม่จะแย่แล้ว" "มันจำแม่ไม่ได้หรอกค่ะ""จำได้" เขาอ่านใจแมวได้ด้วยหรือไง "ชื่อนิเนยไง""..." ฉันเงียบแล้วมองเขาที่ยืนด้านหลังผ่านกระจกก็เห็นรอยยิ้มมุมปากนิด ๆ ขณะที่ใบหน้าของฉันร้อนวูบวาบขึ้นมา "เพ้อเจอใหญ่แล้วพี่นธี""เลิกกี่โมง" "ไม่รู้เหมือนกัน" "เดี๋ยวไปรับ""เข้าใจคำว่าต่างคนต่างอยู่ไหม" คราวนี้ฉันลุกขึ้นยืนแล้วหันไปพูดกับเขาสีหน้าจริงจังอีกรอบ "ไม่เข้าใจ" เขาตอบเสียงเรียบ "คนนอนด้วยกัน จะต่างคนต่างอยู่ได้ไง"พูดจบก็โน้มลงมาห

EP.40ฉันนั่งอยู่ที่เดิมคนเดียวและคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนท้องฟ้ามืดลง แต่ที่ตรงนี้ยังมีคนเดินผ่านไปมา มีแสงไฟสีส้มตามทางจนไปถึงถนนหลังมหาวิทยาลัย"..." ฉันสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง คิดว่าจะไปจากตรงนี้แล้วแต่อยู่ ๆ ก็มีคนมานั่งข้าง ๆ ถึงจะมีไฟสลัว ๆ แต่ก็เห็นใบหน้าเขาชัดเจนรวมไปถึงกลิ่นกายของเขาที่ฉันจำได้ดี ตามมาสินะ"พี่ตามเนยมาทำไม""เป็นห่วง" เขาพูดโดยที่สายตามองไปยังท้องน้ำเบื้องหน้า"..." ฉันไม่พูดอะไรออกไป มันรู้สึกดีอยู่หรอกที่ได้ยินแบบนั้นแต่ความอึดอัดกับประโยคสั้น ๆ ของเขามันมีมากกว่า"อยากถามอะไรไหม ฉันจะตอบให้เธอหมดทุกอย่าง" คราวนี้เขาเอื้อมมือมาจับมือของฉันเอาไว้ "เพื่อให้เธอสบายใจ""ถามได้ด้วยเหรอ" ฉันดึงมือกลับมาแล้วกุมมือตัวเองไว้บนตัก"ได้ทุกอย่าง""พี่กับผู้หญิงคนนั้น" นี่คงเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บจุกมาทั้งวันจนถึงตอนนี้ "ถ้าไม่มีอะไรก็คงไม่ไปช่วยกันครึ่งวัน""ยัยนั่นอาจจะมี แต่ฉันไม่มี แล้ววันนี้ฉันก็ไม่ได้ไปช่วยยัยนั่นด้วย ที่ไปเพราะในทีมนั้นมีเพื่อนที่เป็นกรรมการสโมฯ มันขอให้ไปช่วยวันนี้" เขาอธิบายแล้วเบือนหน้ามามองฉัน "ถ้าฉันจะไปหาผู้หญิ

EP.42"คิดถึง"นัยน์ตาสีน้ำตาเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับจะสะกดให้ยินยอมเขาทุกอย่าง และมันได้ผลเพราะฉันไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าของเขาได้เลย"..." เขาจูบลงมาอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ย้ำคำว่าคิดถึงให้มันชัดเจนยิ่งขึ้น ก่อนที่จะช้อนร่างของฉันไปบนเตียงและปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเราทั้งคู่จนเปลือยเปล่าต่อกันการไม่ได้มีอะไรกันเป็นเวลาครึ่งเดือนทำให้ฉันรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย ไหนจะเรื่องที่เราทะเลาะกัน และคำพูดดี ๆ รอยยิ้มที่เขามอบให้มันทำให้รู้สึกราวกับว่ามันคือครั้งแรกจนต้องนั่งขดตัวปิดบังความเป็นสาวของตัวเอง ขณะที่อีกคนกลับยิ้มมุมปากอย่างพอใจแล้วดึงตัวฉันไปนั่งบนตักของเขาโดยที่เราหันหน้ามาเผชิญกัน"พี่ไม่เช็ดผมแล้วเหรอ อ๊า..." เหมือนเขาไม่ได้สนใจคำพูดของฉันเท่าไร เพราะสิ่งที่เขาสนใจคือความนุ่มหยุ่นเบื้องหน้า เขาจูบและลูบไล้ไปทั่วเนินอกขณะที่มือยังคงบีบขยำอกคู่งามเอาไว้เป็นจังหวะ สัมผัสจาบจ้วงหนักหน่วงแต่ไม่รุนแรงอย่างที่ฉันกลัวร่างกายของฉันตอบสนองสัมผัสของเขาได้เป็นอย่างดี สร้างความเปียกชื้นจนรู้สึกได้เต็มเรียวขาเนียนที่มีมือใหญ่อีกข้างหนึ่งเคล้นคลึงขยับมากลางกาย สอดนิ้วเข้าออกเร