All Chapters of ห้ามรัก(เซตวิศวะ): Chapter 141 - Chapter 150

EP.23ตอนนี้พี่นธีเดินหายไปแล้ว เขาออกจากห้องไปเงียบ ๆ ทิ้งให้ฉันสงสัยอยู่ตรงนี้เมื่อคืนยังโมโหฉันอยู่เลย แต่อยู่ ๆ ก็มาทำดีด้วยอีก ฉันปรับอารมณ์ตามไม่ทันแล้วนะ แถมยังเอามือถือกับเงินมาคืนด้วยฉันขยับตัวขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยอาการปวดเมื่อยตามร่างกาย อีกไม่กี่วันยัยพวกนั้นก็จะไปเที่ยวดอยแล้วฉันจะไหวไหมนะแกร๊กเสียงประตูเปิดเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงที่ถือถุงบางอย่างเข้ามาเงียบ ๆ เขาปรายตามองฉันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ครัว สักพักก็กลับมาพร้อมกับโจ๊กสำเร็จรูปในถ้วยกระดาษ"กิน แล้วก็กินยา" "พี่ไม่ได้ทำเนยป่วย ไม่ต้องดูแลก็ได้ค่ะ" ฉันรับมันมาถือไว้ในมือแล้วคนให้มันเย็นขึ้น "..." พี่นธีไม่พูดอะไร เขาเดินไปจากเตียงอีกครั้งและกลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว ยาหนึ่งเม็ด"ยา" เขาวางมันตรงชั้นข้างเตียงแล้วกลับมานั่งขอบเตียง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ทำตัวให้ทะเลาะกันอีกแล้ว ตอนนี้เหมือนความรู้สึกที่เคยมีก่อนหน้ามันแทรกมาด้วยความอึดอัดเลย เขาอาจจะเริ่มรำคาญฉันแล้ว"พี่นธี ยังโมโหเนยอยู่ไหม" ฉันถามแล้วก้มลงมองถ้วยโจ๊กในมือที่มีไอความร้อนลอยขึ้นมา"ไม่" เขาตอบแค่นั้นและยังคงนั่งมองฉันเงียบ

EP.25ในที่สุดก็ถึงวันที่เราต้องออกเดินทาง ฉัน ใบเฟิร์น และพี่คิวมากับรถพี่นธี ญานินไปกับพี่ทศกัณฐ์ ส่วนพี่ฮ่องเต้น่าจะมากับผู้หญิงอีกคันเพราะได้ยินพี่คิวคุยกับพี่นธีแบบนั้นทางขึ้นเขาค่อนข้างคดเคี้ยวและชันมาก แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของฉันเลยไม่น่ากลัวเท่าไร อีกอย่างพี่นธีก็ขับรถเก่งฉันก็เลยสบายใจ"เราจะจองบ้านหนึ่งหลังนะ เผื่อเอาไว้ อีกอย่างสะดวกตอนใช้ห้องน้ำด้วย แล้วก็มีเต็นท์อีกสี่หลัง" ใบเฟิร์นอธิบายให้ทุกคนฟังหลังจากที่เรามาถึงอุทยาน ที่นี่เป็นป่าสนมีมุมให้ถ่ายรูปสวย ๆ เยอะมาก"ก็ดีเหมือนกัน มึงกับกูใช่ไหมไอ้ธี" พี่คิวพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันไปถามพี่นธีที่ทำหน้านิ่งอยู่ตรงที่นั่งยาว ๆ อีกฝั่ง"ทำไมต้องกูกับมึง" พี่นธีพูดเสียงเรียบ"หรือมึงจะไปดีลกับน้อง ๆ" พี่คิวถามแล้วหันมามองทางฉันกับใบเฟิร์นพร้อมกับรอยยิ้ม "พี่ล้อเล่น""..." ฉันหลุดขำออกมาแต่พอหันไปสบสายตานิ่ง ๆ ของพี่นธีก็ต้องเบือนหน้าหนีไปเพราะอาจจะโดนจับจ้องจากคนรอบตัว แล้วเขาก็หยิบกระเป๋าของตัวเองเดินออกไปจากตรงนี้ไม่พูดไม่จาแล้วพวกเราก็มากางเต็นท์กันที่ลานกว้าง นอนกันเป็นคู่ ญานินกับพี่ทศกัณฐ์ พี่ฮ่องเต้กับพี่ใบชาผู้หญิงที

EP.27หลายวันต่อมา"เปิดช้าจังวะ มึงมัวทำอะไร""...""แล้วมึงทำเสร็จยังงานที่ลูกค้าสั่ง กูจะได้เอาไปลงระบบกูต่อ ฮะ... เฮ้ย !""อย่าเสียงดังได้ไหม" "นั่นมันน้องนิเนยไม่ใช่เหรอ" บทสนทนาของคนสองคนดังเข้ามาในโสตประสาททำให้ฉันตื่นขึ้นมาจากภวังค์ ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ รู้สึกเหมือนยังหลับไม่เต็มอิ่มเลย แสดงว่าเช้าอยู่เหรอ แล้วใครมา..."มึงบอกกูมาว่าตั้งแต่ตอนไหน" เสียงของพี่คิวนี่ !ฉันหรี่ตามองคนที่ยืนเอามือเท้าเอวมองพี่นธีสลับกับฉันแต่เขาคงไม่รู้ว่าฉันตื่นแล้ว "เสือก" พี่นธีตอบสั้น ๆ เหมือนรำคาญแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะหันไปพูดเรื่องงานต่อ "กูทำเสร็จแล้วเดี๋ยวทำไฟล์ส่งให้ ไหนแผงวงจรที่สั่ง""อยู่ในกล่อง" พี่คิวจำใจเลิกสงสัยแล้วเดินไปคุยเรื่องงานกับพี่นธี ส่วนฉันก็แกล้งหลับต่อเพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับพี่คิวตอนนี้เริ่มมีคนรู้เรื่องของเราแล้วตั้งแต่วันที่ไปเที่ยวดอยและบ้านของใบเฟิร์น แต่ไม่รู้ว่าญานินกับใบเฟิร์นจะรู้หรือเปล่าไม่นานพี่คิวก็ออกจากห้องไป ฉันจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกจากผ้าห่มผืนหนาสีเทาเข้ม วันนี้เขาตื่นเช้ามาทำงานอีกแล้ว เพิ่งเคยเห็นมุมนี้ของเขาช่วงสองสามวันที่ผ่านม

EP.29"..." พอยัยแพรวาออกไปแล้วพี่นธีก็หันมาเอาเรื่องฉันทันที "พามาทำไม""เนยเปล่านะ ยัยนั่นตามมาเอง" "..." เขาไม่พูดอะไรต่อเดินหันหลังกลับไปทำงานของตัวเองเงียบ ๆ ฉันจึงเดินไปนั่งเล่นกับปุยนุ่นเพื่อไม่ให้กวนเขา ไม่ได้เล่าเรื่องของแพรวาก่อนหน้านี้ให้เขาฟังเพราะกลัวจะหงุดหงิดกว่าเดิม เอาไว้อารมณ์ดี ๆ ค่อยเล่าให้ฟัง"ปุยนุ่น อย่าไปกวนพ่อนะ เขาอารมณ์ไม่ดี" ฉันเปลี่ยนสถานะของพี่นธีเป็นพ่อจำเป็นของปุยนุ่นไปแล้วเมี้ยว ~ เจ้าปุยนุ่นร้องออกมาเหมือนรับฟังแล้วคลอเคลียฉันอย่างที่ชอบทำก่อนจะเดินนวยนาดไปนอนบนพรมในห้อง คนก็เย็นชาแมวยังจะเย็นชาอีก ฉันจะคุยกับใครล่ะทีนี้ FIN : ไงขณะที่กำลังมองตามปุยนุ่นสลับกับมองพี่นธีที่นั่งตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เสียงไลน์ก็ดังขึ้นมา FIN : เล่นเป็นหรือเปล่าฉันขมวดคิ้วมองข้อความนั้นแล้วตอบกลับไปสั้น ๆ และเขาก็ตอบกลับมาทันทีNinoey : คะ ?FIN : วันก่อนเห็นบอกไม่เล่นไลน์ นึกว่าเพิ่งหัดเล่น Ninoey: (สติ๊กเกอร์เกอร์หน้ามึน)ฉันเก็บมือถือหลังจากที่ตอบข้อความนั้นไปก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างพี่นธี"มีอะไรให้เนยช่วยไหม""ไม่มี ไปนอนเล่นไปอย่าเพิ่งกวน" เขาหันมามองแล้วบอ

EP.31"อื้อ !~"มือหนาบีบแก้มฉันแน่นแล้วกระแทกริมฝีปากร้อนใส่ริมฝีปากที่เผยอออกเพราะแรงบีบ ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้ามาดูดกลืนความหวานในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจกลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูกและรับรู้รสชาติความเค็มของมันที่ปะปนอยู่ในปากได้เป็นอย่างดี แต่เขาก็ยังจูบฉันรุนแรงและเร่าร้อนอย่างต่อเนื่องฉันใช้กำปั้นเล็กที่ทุบไหล่กว้างเพราะอยากหลุดพ้นจากความเจ็บ แต่กลับถูกรวบเอาไว้ทั้งสองข้างในเวลาอันรวดเร็วและเขายังบีบแน่นจนฉันรู้สึกชาที่ปลายนิ้ว "อึก อื้อ ~" ตอนนี้น้ำตาฉันไหลอาบเต็มสองแก้มจนเปียกชุ่มแต่พี่นธีก็ไม่ยอมหยุด เขาดึงทึ้งเสื้อผ้าของฉันจนมันขาดวิ่นและหลุดลุ่ยออกจากตัวจนร่างกายเปลือยเปล่าทั้งที่เราทั้งคู่ยังอยู่หลังประตูไม่ได้ขยับไปไหน"..." คราวนี้เขายอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระแต่ไม่ใช่เสียทีเดียว เขามองข้ามน้ำตาของฉันไปจ้องมองลึกเข้ามานัยน์ตาที่กำลังสั่นระริกแล้วยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น"ถ้าอยากเป็นแค่คนที่ฉันเอาเล่น ๆ ต่อไปจะทำอะไรก็ไม่ต้องบอก" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าท่อนล่างของตัวเอง "ไม่ต้องสนใจว่าฉันจะคิดยังไง""..." ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อถูกเขาดันไปจนถึงเตียงและผลักต