All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 251 - Chapter 260

>"นี่บ้านของคุณดารินหรอคะ?""ใช่จ้ะ นี่แหละบ้านที่เธออยู่ เข้าไปด้านในกันสิทุกคนรออยู่ในบ้าน""ค่ะ"วันใหม่เดินตามหลังดารินเข้าไปด้านใน จนได้เห็นผู้ชายคนนึงที่อายุมากแล้วยืนอยู่กับผู้หญิงอีกหลายๆ คน"ใครหรอคะ?""นี่คุณกระทิงนะเป็นสามีของฉันเอง ส่วนนั่นเป็นแม่บ้าน""อ๋อ สวัสดีทุกคนค่ะ""เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองเถอะ ส่วนวันใหม่มากับฉันสิ ฉันจะพาเธอขึ้นไปดูห้องของตัวเอง""อ๋อค่ะๆ"ดารินพาวันใหม่ขึ้นไปดูห้องนอนของตัวเอง เผื่อว่าเธอจะจำอะไรได้บ้าง ก่อนจะออกมาจากห้องนอนของเธอเพื่อให้วันใหม่ได้พักผ่อน แต่วันใหม่ไม่ชอบสถานที่คับแคบไม่ชอบอยู่ในห้องเงียบๆ คนเดียว เธอเลยเดินออกมาจากห้องนอนแล้วลงเดินไปเล่นอยู่ในสวน"พี่คิน...พี่ภาคิน" วันใหม่เธอเดินไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนที่มีคนนั่งอยู่ และเธอจำได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นภาคิน"อ้าววันใหม่กลับมาจากโรงพยาบาลนานแล้วหรอ""เพิ่งมาถึงค่ะ""วันใหม่""คะ?""เมื่อกี้วันใหม่เรียกชื่อพี่ว่าอะไรนะ""พี่ภาคินไงคะ...พี่ภาคิน""วันใหม่จำพี่ได้ไหม?" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ภากรเอ่ยถามขึ้น ซึ่งเธอก็คือโรสสิรินนั่นเอง"....." คนตัวเ

หลายวันผ่านไป>"วันใหม่!" เต้ยเดินไปรับเพื่อนสนิท เมื่อวันใหม่เธอลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยเพราะยังจำอะไรไม่ค่อยได้ดารินจึงให้คนขับรถที่บ้านเป็นคนขับรถไปรับไปส่งเธอเอง"หวัดดีเต้ย มากันแต่เช้าเลยนะ" วันใหม่ทักทายเพื่อนตามปกติ พร้อมกับหันไปมองที่เพื่อนอีกกลุ่มนึงซึ่งหันมามองเธอเช่นกันแต่วันใหม่กลับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร"ไปกันเถอะ" เต้ยรีบคว้าข้อมือของวันใหม่เดินไปยังกลุ่มของตัวเองทันที"มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงดูรีบร้อนขนาดนั้น?""ฉันขอเตือนนะวันใหม่ สิ่งแรกที่เธอต้องเรียนรู้การอยู่ที่มหาวิทยาลัยคือห้ามไปยุ่งกับพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นเด็ดขาด!" เต้ยยื่นคำขาดทันที เพราะผู้หญิงกลุ่มนั้นจะทำอะไรก็ได้โดยที่เธอไม่ได้คาดคิดเลยร้ายกว่าเสือก็ผู้หญิงเนี่ยแหละ"ทำไมล่ะ นั่นก็เป็นเพื่อนของเราเหมือนกันไม่ใช่หรอ?""ก็ใช่อยู่ แต่ผู้หญิงพวกนั้นเป็นตัวอันตรายสำหรับแกมากนะ""อ่าโอเค ฉันจะจำไว้ว่าห้ามเข้าใกล้คนพวกนั้น""ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็ไปเรียนกันเถอะใกล้จะได้เวลาเรียนแล้ว""อื้ม" วันใหม่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนคนอื่นๆทุกคนรู้ว่าวันใหม่ไม่ค่อยส

หลายวันต่อมา"อ่ะ นี่เงินค่าแรงของเธอ ขอบใจที่เอาข่าวของมันมาบอกฉัน ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาบอกได้อีกแล้วฉันจะให้เงินเธออีก""ขอบใจ"ปาล์มหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ซึ่งหนึ่งในเสียงนั้นมันเหมือนกับเสียงเพื่อนสนิทของเขาที่เขาจำได้เป็นอย่างดีจนกระทั่งเสียงนั้นเงียบไปปาล์มเองก็ทำตัวตามปกติ ไม่ได้ตีโพยตีพายอะไร"หายไปไหนมาปาล์ม?" เต้ยถาม"ฉันออกไปเอาของมาอ่ะ พวกแกมากันนานแล้วหรอ""อื้ม มาได้สักพักแล้วล่ะ แต่คนที่มาเช้าสุดก็คงจะเป็นวันใหม่เหมือนเดิม" เก๋บอก เพราะขนาดเธอมาเช้ามากแล้วแต่คนที่มาเช้าที่สุดก็คือวันใหม่ และก็ชอบมานั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ คนเดียว"อ๋อ""เป็นอะไรไปหรือเปล่าปาล์ม ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะไม่สบายเหรอ" วันใหม่ถาม เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเพื่อนสนิทดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนกับคนไม่สบายแต่ฝืนมาเรียน"ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอบใจนะที่เป็นห่วง""โอเค"ปาล์มวางกระเป๋าสะพายของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เธอเคยนั่งประจำพร้อมกับพูดคุยสัพเพเหระกับเพื่อนสนิทตามปกติ ถึงแม้จะมีเรื่องคาใจอยากจะโพล่งถามออกไป แต่เธอก็อยากจะมีหลักฐานให้มา

"วันใหม่""คะ?""ตอนเย็นเดี๋ยวพี่จะมารับกลับบ้านเอง มารอพี่อยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยนะ""แล้วพี่ไม่ทำงานหรอคะ?""ไม่ทำละ วันนี้อารมณ์ดี""หือ??""ไปเรียนเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับโอเคมั้ย""ค่ะ" วันใหม่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะถูกภาคินขโมยหอมแก้มเธอแล้วก็เดินจากไปทันทีปล่อยให้วันใหม่ยืนหน้าแดงเพราะเขินอาย ไม่คิดว่าภาคินจะทำแบบนี้กับเธอต่อหน้าทุกคนที่ยืนมองอยู่"เฮ้อ ฉันละเบื่อคนคลั่งรักจริงๆ เล้ย เมื่อไหร่เราสองคนจะหาแฟนกันได้สักทีเนาะ" เต้ยเดินไปกอดคอปาล์มแล้วพูด"ไปนั่งที่เดิมของเรากันเถอะใหม่ ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว ถือซะว่าเราตัดติ่งเนื้อที่ไม่มีความสำคัญในชีวิตออกไป เอาไว้ก็เป็นพิษเป็นภัยกับร่างกายของเราเปล่าๆ ตัดออกไปนั่นแหละดีแล้ว" ปาล์มพูดขึ้น และทุกคนก็รู้ดีว่าปาล์มหมายถึงใคร"ไม่อยากคิดเลยนะ ผู้หญิงแสนดีแม่พระอย่างเก๋จะกลายเป็นคนแบบนี้ก็ได้ เพราะคำว่าผู้ชายจริงๆ นะ อิทธิพลของคำว่าผู้ชายมันมีผลกระทบกับคำว่าเพื่อนจริงๆ" เต้ยพูด พร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยากสนใจเธอ แต่เพราะรู้ว่าเธอเป็นคนที่เก็บตัวและโลกส่วนตัวสูง จึงไม่ค่อยมีใครอยากเข้าไปยุ่งเพราะกลัวว่าเก๋จะรำคา

เช้าวันต่อมา"วันใหม่ไปรอที่รถเลยนะ เดี๋ยวพี่แต่งตัวเสร็จแล้วจะรีบลงไปเลย""เหอะ!" วันใหม่เชิดหน้าใส่ภาคิน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายที่มีหนังสือเรียนอยู่ด้านในออกไปจากห้องทันที โดยที่ไม่ได้สนใจภาคินเลยแม้แต่นิดเดียว"เป็นอะไรอีกเนี่ย" ภาคินบ่นพึมพำก่อนจะรีบแต่งตัว แล้วเดินตามวันใหม่ลงไปข้างล่าง ทว่าถูกผู้เป็นแม่เรียกตัวไว้ซะก่อน"ไปทำอะไรน้องอีท่าไหนถึงได้หน้าบูดเป็นตูดลิงตั้งแต่เช้าแบบนั้น" ดารินถามลูกชาย"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับแม่ ตื่นเช้ามาก็อยู่ในสภาพแบบนั้นแล้ว""แล้วเราไปทำอะไรไว้ล่ะ""ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับแม่ เมื่อคืนผมอาบน้ำเสร็จผมก็มานอนเลยไม่รู้สึกตัวอีกเลยตั้งแต่นั้น" เพราะทำงานเหนื่อยทั้งวัน มันเลยทำให้ร่างกายของเขาอ่อนเพลียและเผลอหลับไปแบบไม่รู้สึกตัว และก็หลับเป็นตายทั้งคืน"ตามง้อเอาเองก็แล้วกันนะ ขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้วโน่น""อ้าวเฮ้ย! ผมขอตัวก่อนนะครับแม่!" ภาคินรีบวิ่งออกไปที่หน้าบ้าน แต่ก็ไม่ทันเพราะวันใหม่เธอขึ้นรถแท็กซี่ออกไปแล้วเขารีบวิ่งไปที่รถของตัวเองแล้วขับออกตามรถแท็กซี่คันนั้นไปทันที เขาพยายามที่จะขับรถนำแท็กซี่คันนั้นให้ได้ แต่บนถนนรถมันเยอะมากเลยทำให้เขาท