All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 241 - Chapter 250

>"เซ็นซะสิ จะยื้อเวลาเพื่อ?" ภาคินหันไปกระซิบพูดกับวันใหม่ เมื่อเธอยึกยักไม่ยอมเซ็นชื่อในใบจดทะเบียนสมรสสักที จนภาคินเริ่มหงุดหงิดกับการกระทำของเธอวันใหม่เพ่งมองกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้าของเธอ ก่อนจะตัดสินใจเซ็นชื่อของตัวเองลงไปจดทะเบียนสมรส"เรียบร้อยแล้วครับ""ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ตอนนี้คุณทั้งสองคนเป็นสามีและภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ขอให้รักกันอยู่ด้วยกันไปนานๆ นะครับ""ค่ะ ขอบคุณค่ะ" วันใหม่ตอบเสียงแผ่ว"มีอะไรต้องทำอีกไหมครับ""ไม่มีครับ นี่ครับหลักฐานการจดทะเบียนสมรสของคุณทั้งสองคน" นายทะเบียนยื่นกระดาษสองใบให้กับทั้งสอง"ขอบคุณครับ ป่ะกลับบ้านกันได้แล้ว"ภาคินพาวันใหม่เดินกลับมาที่รถ ก่อนจะเปิดประตูรถของตัวเองแล้วเหวี่ยงใบทะเบียนสมรสไปยังเบาะหลังปี๊บ!!"จะขึ้นรถมั้ย!!?" ภาคินบีบแตรรถเรียกวันใหม่ เมื่อเธอยืนเหม่อลอยนิ่งไม่ยอมขึ้นรถสักทีเธอสะดุ้งอย่างแรงก่อนจะเปิดประตูแล้วเข้ามานั่งในรถข้างๆ ภาคิน"มัวแต่เหม่อลอยถึงไอ้รุ่นพี่เสือนั่นอยู่หรือไง!?""ขอโทษค่ะ" วันใหม่ตอบสั้นๆ"ฉันจะพาเธอกลับไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้าน ไปอยู่ที่คอนโดของฉัน""ค่ะ" เธอถอนหายใจแล้วตอบรับ

ตุบ!!ร่างบางถูกเหวี่ยงลงเตียงอย่างแรง ก่อนที่ภาคินจะขึ้นไปคร่อมตัวของเธอไว้ แล้วฉีกชุดนักศึกษาของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว"ฮื่อพี่คิน อย่าทำแบบนี้!!" วันใหม่พยายามขัดขืน เพื่อไม่ให้ภาคินทำเรื่องอย่างว่ากับเธอได้แต่เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึงจะไปสู้แรงของผู้ชายได้ยังไงกัน"อยู่นิ่งๆ สิวันใหม่!""ฮื่ออ พี่ก็มีเด็กของพี่แล้วนี่ จะมายุ่งกับใหม่ทำไม!?""ฉันบอกไปแล้วไงว่าเด็กก็ส่วนเด็ก เธอก็ส่วนเธอ มันไม่ใช่คนคนเดียวกันสักหน่อย""ม่ายย!!" เสียงร้องขอของวันใหม่ไม่ได้เป็นผลอะไรเลย ที่นี่จะไม่มีใครมาห้ามอะไรเขาได้และก็ไม่ต้องกลัวอะไร "ฮึกพี่คิน ไหนพี่บอกว่าเกลียดใหม่ไง แล้วพี่จะมายุ่งกับใหม่ทำไม!?""ใช่! ฉันเกลียดเธอ ฉันรังเกียจขยะแขยงทุกอย่างที่เป็นเธอ แต่ฉันจะทำให้เธอทรมานทำให้เธอได้รู้จักรสชาติของการที่อยากจะเป็นของของฉัน เธอต้องทนให้ได้!""ฮึก...ใหม่ไม่เคยอยากเป็นของพี่เลย ไม่เคยอยากยุ่งกับพี่เลยด้วยซ้ำ!""......" ภาคินผละใบหน้าออกมา มองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา "แต่เธอก็ยอมจดทะเบียนสมรสกับฉันนี่ ไม่อยากยุ่งแต่ก็ยอม เหอะ! อยากได้เงินมากไม่ใช่หรอ เอาตัวเข้าแลกสิฉันจะให้เธอเอง!""ฮึกพี่คิน

>คลิ๊ก~ (คุณได้รับข้อความใหม่)มือเล็กล้วงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเมื่อได้ยินเสียงข้อความส่งเข้ามาและคนที่ส่งข้อความมาก็คือภาคินPhakin : ห้ามยุ่งกับไอ้หมอนั่นเด็ดขาด แล้วอย่าหาว่าไม่เตือนวันใหม่เธออ่านแต่ไม่ตอบ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบไปว่าอะไรดี เธอเองก็ไม่ได้อยากยุ่งแต่ในเมื่อรุ่นพี่เข้ามาคุยด้วย เธอก็ต้องคุยด้วยอย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่มีอัธยาศัยดีไม่ได้หยิ่งยโสอะไรขนาดนั้นอีกอย่างเธอก็รู้ตัวเองดีว่าควรทำตัวแบบไหนควรยืนอยู่จุดไหน ถึงเธอจะไม่มีพ่อแม่ไม่มีครอบครัวคอยสั่งสอน แต่ก็ยังมีดารินคอยสั่งสอนเธอเป็นอย่างดีคลิ๊ก~ คลิ๊ก~ คลิ๊ก~และภาคินก็ส่งสติ๊กเกอร์มารัวๆ ชนิดที่ว่าโทรศัพท์ของวันใหม่ถึงกับเครื่องร้อนเลยทีเดียว"ใหม่ใครส่งข้อความหาแกรัวขนาดนั้น" เต้ยเอ่ยถาม เพราะนั่งอยู่ใกล้กันจึงทำให้ได้ยินเสียงข้อความที่ถูกส่งเข้ามาด้วย"ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ" วันใหม่ตอบปัดๆ ไป ไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าใครคือคนที่ส่งข้อความหาเธอ"เดี๋ยวนี้ความลับเยอะนะ แอบมีหนุ่มไม่บอกเพื่อนเหรอ?" เต้ยแกล้งเย้าหยอกเพื่อนสนิท"บ้าน่า ฉันยังไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก เรียนจบค่อยว่าก

"ฮึกพี่คินกลับมาก่อน พี่คินอย่าทิ้งใหม่" วันใหม่เอ่ยพูดเสียงแผ่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไม่รู้ว่าป่านนี้ภาคินทำอะไรกับเสือไปบ้าง"ฮึกช่วยด้วย ช่วยใหม่ที" วันใหม่เธอเริ่มมีภาพซ้อนเข้ามาในหัว ซึ่งมันเป็นภาพสมัยที่เธอยังเด็กตอนที่เธอถูกพ่อแม่ขายให้กับนายหน้าพวกมันขังเธอในห้องมืดๆ และทำร้ายร่างกายเพราะเธอไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกมัน ยิ่งพยายามหนีเธอก็ยิ่งเจ็บตัวใช่...เหตุการณ์ในวันนี้มันกำลังกระตุ้นภาพจำในวันเก่าของเธอกลับมาให้เธอได้เห็นอีกครั้ง"ฮะ ฮึก...อะไรขึ้น ภาพอะไรที่ไหน ฮึก..." สองมือเล็กกอบกุมศีรษะของตัวเอง พร้อมกับก้มหน้าต่ำลงส่ายหัวไปมา ราวกับว่าเธอไม่ได้อยากเห็นภาพพวกนั้น( กูบอกให้มึงทำตามไงห๊ะ!? อีเด็กเวร!! ปึก! ผั๊วะ! อ๊ากก!! มึงกัดกูเหรออีเด็กเวร!! )ภาพจำนั้นมีเสียงของผู้ชายเล็ดลอดเข้ามา ตัวของเธอเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์หลายคน แล้วแต่ละคนก็มีปืนมีอาวุธครบมือ พวกมันไม่มีความเป็นมนุษย์เลย มันทำร้ายเธอทั้งตบทั้งตี จนวันใหม่มีแต่แผลเต็มตัวไปหมด( อย่าทำหนูเลย หนูกลัวแล้ว อย่าทำหนูเลยฮึกก!! )( อย่าทำน้องผมนะ ถ้าอยากทำก็มาทำผมนี่! )และก็มีเสียงเด็กผู้ชายคนนึงดังขึ้นมา เด็กผู้ชา

หลายวันต่อมาอาการของวันใหม่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาการรักษา เพียงแต่เธอยังจำเรื่องราวอะไรไม่ค่อยได้ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอจำได้จะเป็นความทรงจำในวัยเด็กมากกว่า จำไม่ได้ว่าดารินคือคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ จำไม่ได้ว่าตอนนี้เธอใช้ชีวิตไปถึงไหนแล้วภาคินก็อยากจะเข้ามาหาเธอแทบแย่แต่ก็ถูกผู้เป็นแม่ห้ามเอาไว้ กลัวว่าวันใหม่จะเห็นหน้าของภาคินแล้วอาการกำเริบขึ้นมาอีกตอนนี้เธอโหยหาเพียงพี่ชายที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้วันนั้น ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ แต่เป็นเด็กที่ถูกจับตัวไปอยู่ที่นั่นด้วยกัน เธอได้รับการปกป้องและดูแลจากเด็กชายคนนั้นเป็นอย่างดี และสัญญาว่าจะหนีออกมาด้วยกันแต่เธอหนีออกมาได้แค่คนเดียว ไม่รู้ว่าพี่ชายคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง"ฉันเป็นคนช่วยหนูเอาไว้ ตอนนั้นหนูวิ่งหนีออกมาจากซอยเล็กๆ วิ่งตัดหน้ารถของฉันแล้วก็ขึ้นมาหลบอยู่บนรถของฉัน จากนั้นฉันก็พาหนูไปรักษา แล้วก็ให้ตำรวจไปจัดการที่นั่น ฉันไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายที่หนูพูดถึงไปอยู่ที่ไหนแล้ว มันผ่านมาหลายปีแล้วฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เด็กบางคนก็ถูกส่งไปต่างประเทศแล้ว ส่วนเด็กที่เหลือตำรวจก็ช่วยออกมาได้""พี่ชายคนนั้นถูกทำร้าย มันเอามีดกรีดหน้าอกของพี่ชาย แล้วเลื