บททั้งหมดของ ข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย: บทที่ 141 - บทที่ 150

“พวกเจ้ารู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าแอบซุ่มอยู่ตรงนี้ เพื่อยิงธนูอาบยาพิษ หรือว่ามีไส้ศึกปะปนอยู่ในแคว้นตงหนานงั้นหรือ?”“ก่อนตายยังพอจะฉลาดขึ้นมาบ้าง ทีพวกเจ้ายังส่งสายลับเข้ามาแคว้นฉู่ตั้งมากมาย ทำไมข้าจะส่งสายลับไปอยู่ในกองทัพแคว้นตงหนานบ้างไม่ได้เล่า” เซียวหนิงหลงยอกย้อนเล่นลิ้นกับมือยิงธนูไปมา“เช่นนั้

“พ่อฝากเจ้าจัดการแทนด้วยก็แล้วกัน พ่อจะไปทดลองใช้ของฝาก จากว่าที่ลูกสะใภ้ดูสักหน่อย” ชินอ๋องรีบฝากงานให้บุตรชายเป็นคนจัดการแทน ส่วนตัวเขารีบไปยังห้องอาบน้ำทันทีเซียวหนิงหลงจึงไม่รั้งอยู่ในกระโจมของบิดาอีก เขาออกมาด้านนอกเตรียมตัวจะเดินไปตรวจตราเหล่าทหาร แต่ตันเจียงที่เดินตามหลังมากับปาเซี่ย เอ่ยถาม

ตั้งแต่เยี่ยเกาจงเสนาบดีกรมการโยธาล้มป่วย ครั้งที่ได้รับฟังข่าวเรื่องกองทัพภายใต้การนำของชินอ๋อง เขานอนรักษาตัวอยู่เกือบหนึ่งสัปดาห์ถึงได้กลับมาทำงานเช่นเดิม เพียงแค่การทำงานในแต่ละวัน ใต้เท้าเยี่ยมักจะอารมณ์เสีย เก็บอารมณ์ความโกรธแค้นเอาไว้ไม่ค่อยอยู่ จนผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนถึงกลับมาเป็นเยี่ยเกาจงท

เนื่องจากเยี่ยจือเฟินเข้ามาเรียนมารยาท กับนางกำนัลอาวุโสในวังหลวงจึงใช้เวลาตามตัวไม่นานนัก เพียงสามเค่อก็ตามนางกำนัล มาถึงตำหนักของพระสนมเยี่ยซูเฟยแล้ว“ถวายบังคมพระสนมเยี่ยซูเฟยเพคะ” เยี่ยจือเฟินย่อตัวทำความเคารพตามแบบอย่างที่ได้ร่ำเรียนมา“ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ข้าง ๆ ข้าเถิด”“ขอบพระทัยเพคะ”“เจ้าค

“เสี่ยวชิง ๆ พวกเจ้าเป็นอย่างไรกันบ้าง ข้าได้ข่าวสงครามก็ตอนที่กำลังเดินทางกลับมาที่นี่” เถ้าแก่หงรีบเดินจากร้านของตน มาหาลู่ชิงที่ร้านจนลืมเหนื่อย“อ้าว เถ้าแก่หงไม่ได้เจอกันนานเลยเจ้าค่ะ พวกข้าไม่เป็นอะไรทุกคนปลอดภัยไร้บาดแผล เชิญเถ้าแก่ไปนั่งตรงศาลาใต้ต้นไม้ดีกว่าจะได้ดื่มน้ำให้หายเหนื่อย ประเดี๋