All Chapters of สามีหนึ่งคืน: Chapter 21 - Chapter 30

บทส่งท้ายวันแต่งงานมาถึงในไม่ช้า แพรวากลับมาจากเชียงใหม่แล้ว ตอนนี้ทราบเพศของลูกในครรภ์แล้วเรียบร้อย“เป็นผู้หญิงครับ” คุณหมอร้องบอก ธีระเลยมีความสุขสมใจ อาจเป็นเพราะตนเองอยากให้ลูกคนโตเป็นผู้หญิง พอลูกเป็นผู้หญิงจริงก็อดดีใจไม่ได้ “แพร พี่ดีใจมากที่ลูกคนแรกเป็นผู้หญิง” น้ำตาของชายหนุ่มเกือบจะไหล ว่าที่คุณแม่ถึงกับหลุดหัวเราะเมื่อเห็นปฏิกิริยาสามี “ฮิ ๆ มันดีใจจนน้ำตาเกือบไหลเลยหรือพี่ธีร์” “พี่อยากมีลูกเป็นผู้หญิง แกน่ารัก” แทบจะเป็นความใฝ่ฝันของผู้ชายทุกคนที่มีลูก ใคร ๆ ก็ย่อมอยากได้ลูกผู้หญิงกันทั้งนั้น แพรวาต้องพักการเรียนหมอไว้ก่อนเพราะตอนนี้ตนกำลังจะท้อง กำลังจะมีเจ้าตัวเล็ก เธอเอาเวลามาโฟกัสกับอนาคตของลูกน้อย ธีระเองก็หยุดงานบ่อยขึ้นเพื่อดูแลแม่ของลูกในท้องส่วนคู่ของพราวลดากับตฤณ ตอนนี้ยังไม่หมั้นและยังไม่จัดงานแต่งงาน พราวลดายังเรียนไม่จบ ยังเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่ ทั้งสองจึงทำได้แต่คบหาดูใจกันไปก่อน ชัยวุฒิและพ่อของไข่มุกตอนนี้ติดคุก ประกันตัวไม่ได้ ส่วนพิจิตราหลังจากลาออกแล้วก็ไม่ทราบข่าวอีกเลย คอปเตอร์กับคิมก็หายหน

ระยะเวลาผ่านไปสองปี พริมโรสได้กลายเป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินแห่งหนึ่ง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเป็นสายการบินเดียวกับภาวิน หญิงสาวเฝ้ารอคอยเวลาจะได้ล้างแค้นอีกฝ่ายและตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว มีข่าวว่าภาวินยังหลอกนอนกับแอร์โฮสเตสบางส่วน แอร์โฮสเตสบางคนเลยมีความแค้นด้วย เพราะคนที่ภาวินชอบอย่างคาร์ลไม่ตอบรับความในใจ อีกฝ่ายจึงเมาหัวราน้ำเกือบทุกวัน โชคดีที่พริมโรสรู้ว่าคาร์ลอะไรนั่นชอบผู้หญิง เธอก็เลยตั้งเป้าจะวันไนท์กับเขาเพื่อแก้แค้น งานเลี้ยงบริษัทจะเริ่มตอนหัวค่ำ ร่างบางแต่งตัวอย่างสวยสง่าในชุดเดรสรัดรูปสีม่วง แต่งหน้าแต่งตัว ประโคมผิว ออร่าจับจนทุกคนมอง ตอนนี้ขอแค่กัปตันคาร์ลปรากฏตัวขึ้นเท่านั้น หญิงสาวได้ข่าวว่าเขาเป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมัน เครื่องหน้าคมคาย ผมหยักศก ผมสีดำ ตาสีฟ้า ดูก็รู้ว่าคงหล่อโดดเด่นมาแต่ไกล เพราะหาคนหน้าตาดีได้ยาก หญิงสาวก็เลยมายืนบนบริเวณชั้นลอย มองลงไปด้านล่างเพื่อตรวจหาและแยกแยะว่ามีใครบ้าง หน้าตาเป็นอย่างไร แอมแปร์เองก็อยู่ด้านข้าง มาเป็นเพื่อน คอยจับตาดูชายหนุ่มให้ ใช้เวลาไม่นาน ผู้ชายที่รูปลักษณ์โดดเด่นก็เดินเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่แน่ใจว่าเป็นคนที่ตามหา

กัปตันคาร์ลได้นำข่าวเรื่องเครื่องบินตกแจ้งไปยังสนามบินปลายทาง ตอนนี้เขามาถึงที่ประภาคารพร้อมกับสัมภาระของลูกเรือแล้ว ทั้งหมดพูดคุยเสียงดังจอแจ ทำให้ไม่ได้ยินในสิ่งที่หัวหน้าสั่ง คนนำเครื่องขึ้นบินจึงจำเป็นจะต้องประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน “เนื่องจากเครื่องบินของเราถูกทางอิสราเอลโจมตีด้วยขีปนาวุธทำให้ไม่สามารถลงจอดในตุรกีได้ ผมในฐานะกัปตันขอแสดงความเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย กระนั้นผมได้พิจารณาถึงที่พักชั่วคราวของผู้โดยสารแล้ว เราจะพักที่บริเวณนี้กันก่อน ทั้งนี้ผมจะหาทางไปที่สนามบินบนเกาะให้เร็วที่สุด จากนั้นจะให้ทางสนามบินส่งรถมารับ ขอให้ทุกท่านสบายใจ เมื่อได้รับสัมภาระแล้วให้ตรวจสอบสิ่งของภายใน และทำใจให้สงบ” คาร์ลประกาศเสียงดัง ดึงดูดความสนใจของทุกคน “ผมรองกัปตันแม็กซ์ จะทำหน้าที่ไปสอบถามคนท้องถิ่นเกี่ยวกับที่พัก หากได้ความคืบหน้าแล้วจะมาบอกครับ” แม็กซ์ว่าขึ้น ผู้โดยสารนับร้อยชีวิตยากเกินที่จะควบคุม เพราะบริเวณรอบด้านมีแต่หาดทราย ไม่มีสิ่งชีวิตอื่นอาศัยอยู่ พริมโรสจึงอดที่จะรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะมีที่พักหรือไม่ ทั้งยังไม่รู้ว่าคนบนเกาะไซปรัสจะต้อนรับพวกเ

รถทัวร์ใช้เวลาเดินทางไปนิโคเซียราวหนึ่งชั่วโมง แดดช่วงสิบเอ็ดโมงกว่าทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่น เธอหยิบหมวกขึ้นมาสวมพร้อมกับแว่นกันแดด ดวงตาสวยทอดมองไปข้างหน้าก่อนจะเห็นอาคารทรงโมเดิร์นตั้งอยู่ไม่ไกล ใกล้จะถึงสนามบินแล้ว จิตใจของเธอเต้นระส่ำในอก เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองพาทั้งสองคนลงไปด้านล่าง ก่อนจะเดินนำเข้าสู่ตัวสนามบิน ผู้โดยสารหลั่งไหลมาจากตุรกีทำให้ในสนามบินมีคนพลุกพล่านพอประมาณ พริมโรสค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในตัวตึก ผ่านฝูงคน เข้าทางเข้าพิเศษสู่ด่านตรวจคนเข้าเมือง เจ้าหน้าที่ที่มาด้วยกันเข้าห้องเย็นไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่เหลืออยู่ในห้อง ก่อนเขาจะเชิญกัปตันและเธอเข้าไป คาร์ลพร้อมกับพริมโรสไม่ลืมยื่นพาสปอร์ตและบอกว่ามาจากสายการบินอะไร เธอเปิดรูปเครื่องบินตกให้อีกฝ่ายดูด้วย “เครื่องบินตกที่ทะเลเนื่องจากโดนขีปนาวุธงั้นหรือ” เจ้าหน้าที่ถาม “เราต้องประสานเรื่องไปที่ไทยกับตุรกีและให้เขาส่งหลักฐานมา” “คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ทางเราต้องประสานงานกับสองประเทศก่อน” บรรยากาศในห้องเป็นไปอย่างเคร่งเครียดพอสมควร เหตุการณ์เครื่อง

เมื่อวันรุ่งขึ้นมาถึง หญิงสาวและชายหนุ่มก็อาบน้ำแต่งตัวให้พร้อม รถทัวร์เดินทางทยอยมารับผู้โดยสาร โดยจะให้ผู้โดยสารจำนวนห้าสิบคนและลูกเรืออีกห้าคนเดินทางมาก่อน ทางตุรกีแจ้งมาว่าให้อพยพผู้โดยสารและลูกเรือทุกคนไปพำนักในนิโคเซีย ส่วนเรื่องที่พัก ทางสายการบินจะอนุมัติเงินให้ในภายหลัง ทั้งคู่จำเป็นจะต้องเดินทางกลับมารับผู้โดยสารด้วยกัน ทั้งยังทำหน้าที่แปลภาษาตลอดการเดินทาง คาร์ลยอมเป็นที่พิงไหล่ให้หญิงสาวหลับในบางครั้ง พริมโรสรู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าปกติเพราะเมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน เธอกินข้าวเช้าที่โรงแรมได้นิดเดียวเท่านั้น เมื่อขึ้นรถมาก็รู้สึกเวียนหัว จะหายาดมก็ไม่มี คาร์ลเลยต้องเอาพัดมาพัดให้ ภาวิน สจ๊วตหนุ่มได้ขึ้นรถมาที่นิโคเซียแล้วเรียบร้อย แต่แอมแปร์จำเป็นจะต้องอยู่ดูแลผู้โดยสารที่อาราม พริมโรสอยากจะให้เพื่อนของเธอมาแทนภาวินเหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้เป็นเพราะภาวินมีวีซ่าเชงเก้น รัฐให้คนที่มีวีซ่าเชงเก้นเดินทางไปก่อนเพราะง่ายต่อการเดินทางเข้าลาร์นากา นอกจากจะมีสจ๊วตหนุ่มคนนี้ติดไปด้วยแล้ว ยังมีแอร์โฮสเตสอีกสี่คนตามมาด้วย แอร์โฮสเตสผมสีน้ำต