All Chapters of วิศวะลวงรักร้าย(20+): Chapter 11 - Chapter 20

"อ้ายย!!!อีขวัญมึงดูเพจมหาลัยเอารูปมึงกับพี่ลีโอไปลง เหมาะสมกันมาก แล้วมึงดูคอมเม้นท์เป็นเอกฉันท์เว่อร์"ลินดายื่นโทรศัพท์มาให้เธอดู ซึ่งเธอหูดับไปตั้งแต่ลินดาบอกว่าเพจมหาลัยเอารูปไปลง คิณคงไม่ได้เห็นหรอกใช่ไหม ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยปากร้ายใส่เธอมากนัก มีบ้างที่เผลอแต่ก็น้อยมากจริงๆ เธอไม่อยากให้เขาไม่พอใจเรื่องนี้ขึ้นมา "ขอให้เขาลบได้ไหม กูกลัวพี่คิณเห็น" มือเล็กสั่นเทาน้อยๆภาวนาให้คนตัวสูงยังไม่เห็นหรือเขาอาจไม่สนใจ ยิ่งอารมณ์ร้อนๆอยู่ด้วย เธอกลัวเขาจะรุนแรงกับเธออีก แต่ทว่าคำภาวนาของขวัญตาไม่เป็นผล เมื่อคิณเผลอไปเห็นรูปนั้นจากโทรศัพท์ของรุ่นน้องในคณะที่เอามาพูดคุยเป็นหัวข้อสนทนากัน "นี่รูปอะไร"คิณเลิกคิ้วถามรุ่นน้องอย่างสงสัยที่เห็นรูปเมียตัวเองใส่ชุดนุ่งน้อยห่มน้อยไปนั่งตักผู้ชายที่เขาจำได้ว่าคือคนที่เคยเจอที่ร้านอาหาร "รูปขวัญตากับพี่ลีโอไงพี่ ขวัญตาเธอเป็นสาวเจ้าเสน่ห์ของคณะนิเทศมาสองปีแล้วครับ" "สาวเจ้าเสน่ห์?ใครเป็นคนโหวต" "ก็พวกผู้ชายเข้าไปกดโหวตที่เพจของคณะนิเทศฯไงครับ ส่วนพี่ลีโอคืออดีตเดือนมหาลัยเลยนะพี่คิณ เหมาะสมอะไรกันขนาดนั้น" โทรศัพท์รุ่นน้องแทบจะแหลก

"ตอนเย็นฉันไม่ได้มารับนะ กลับไปก่อนเลย แล้วอย่าให้รู้ว่าเธอแอบหนีเที่ยว" "อะไรของพี่ ทีตัวเองหนีได้"มือหนาเขกลงบนหัวเล็กแรงๆหนึ่งที "ฉันจะเข้าไปหาป๊าที่บริษัท หรือว่าเธออยากไปด้วย"ขวัญตาส่ายหน้าหวือ ครั้งที่แล้วเธอไปรู้สึกง่วงนอนแทบตาย สุดท้ายนอนหลับจนเขาทำงานเสร็จ ร่างเล็กกำลังจะเปิดประตูลงจากรถมือหนาก็ดึงเข้ามาจูบ เป็นการจูบขบเม้มเบาๆเท่านั้นก่อนผละออก "ใครมาจีบบอกว่ามีผัวแล้วเข้าใจไหม" "ไม่มีใครมาจีบแล้ว ข่าวฉันกับพี่ดังซะขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนจะกล้า" "ไม่กล้าก็ดี เพราะถ้าใครมายุ่งกับเธอ ฉันจะไปจัดการมัน"รูัสึกกลัวผู้ชายคนนี้พิลึก ช่วงนี้เขาดูหวงเธอมาก แทบจะหนีบเธอไปด้วยทุกที่ ทั้งที่จริงเขาไม่ต้องมาเรียนแล้วเพราะรอไปฝึกงานเทอมหน้าอย่างเดียว "โอ้ยย!!!ขอโทษนะคะ"หนังสือที่หอบหิ้วมาหล่นกระจัดกระจาย เพราะเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่งเข้า "ไม่เป็นไรค่ะ"ขวัญตาไม่อยากโทษรุ่นน้องคนนี้ ทั้งที่จริงเธอเดินของเธออยู่ดีๆ อยู่ๆก็เดินมาชนกันได้ "ขอโทษอีกทีนะคะ คือไอชอบพี่มากเลยค่ะพี่ขวัญ เลยเดินมองพี่เพลินไปหน่อย ไอโหวตให้พี่เป็นสาวเจ้าเสน่ห์ด้วยนะคะ" "อ๋อ...ขอบใจมากนะคะ"ขวัญตาเป็นคนผูกมิตรกับค

หลังจากที่คิณเคลียร์งานและจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาไปรับขวัญตาที่มหาลัยพอดี ก่อนจะออกไปกลับมีเรื่องหนึ่งที่เขาวางทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า เข้ามาอยู่ในหัวเขาอีกครั้ง เด็กเลี้ยงที่เขาเคยคิดว่าใสซื่อ อาจเป็นแค่ภาพลวงตาซะแล้ว การที่ไอรินที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องหรือแม้แต่เรียนคณะเดียวกันกับขวัญตา มาเข้าหาเธอแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มือหนากดเบอร์โทรศัพท์ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยโทรหาเพื่อเรียกใช้เธออยู่บ่อยๆ นึกขอบใจตัวเองที่ไม่เลือกลบเบอร์ออกไปทันที อาจเพราะช่วงนั้นเขามีเรื่องอื่นให้คิดมากกว่า เลยไม่ได้โฟกัสเรื่องนี้ เห็นว่าเธอเป็นเด็กใสซื่อ ว่านอนสอนง่าย ยังนึกสงสารที่ต้องจบความสัมพันธ์กับเธอ แต่ทว่าตอนนี้ดูเหมือนเขาจะคิดผิด ไอรินกำลังจะทำบางอย่างกับขวัญตา ซึ่งเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด ไม่ว่าเธอคิดจะทำอะไรเขาจะขัดขวางให้ถึงที่สุด (คิดแล้วว่าพี่คิณต้องโทรมาหาไอ) น้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทถูกส่งมา ทำเอาคิณเสียรู้ นึกโง่ไปได้ยังไงว่าเด็กคนนี้ใสซื่อ "คิดจะทำอะไร" (ทำไมถามแบบนั้นล่ะคะ ไอแค่คิดถึงพี่เอง) "นี่คือตัวตนของเธอสินะ ฉันไม่น่าปล่อยเธอไว้เพราะสงสาร น่าจะให้ป๊าฉัน

"เธอคิดจะยกผัวตัวเองให้คนอื่นเหรอขวัญตา" เสียงทุ้มปนความน้อยใจเปร่งออกมาพร้อมลมหายใจขาดห้วง "ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่มีวันยกพี่ให้ใครอยู่แล้ว ถ้าพี่มีความรู้สึกให้ฉัน"จมูกโด่งกดจูบแก้มใสแรงๆ ก่อนพึมพำชิดใบหูคนตัวเล็ก "ฉันรักเธอ"ขวัญตาขนกายลุกซู่ทันทีที่ได้ยินเสียงแหบพร่ากระซิบ เธอยังยืนยันว่าเขาเมา เพราะหลังจากคำบอกรัก เขาก็เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าทั้งของเขาและของเธอจนหมด ก่อนบรรเลงเพลงรักท่ามกลางสายตาสองคนที่สื่อความหมายส่งหากันทุกจังหวะตอกอัดที่รุนแรง แต่ทว่าเป็นการร่วมรักหลังจากที่สารภาพความรู้สึก ทุกอย่างเป็นไปตามความรู้สึกของคนสองคนที่สื่อถึงกัน ขวัญตานอนมองสามีหนุ่มในความมืด หลังการร่วมรักยาวนาน เธอนอนไม่หลับเพราะไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะรักเธอ น่าจะเป็นเรื่องประหลาดที่สุดที่เคยเจอในชีวิต ผู้ชายที่บอกว่าแต่งงานกับเธอเพราะหน้าที่ และเรียกร้องให้เธอทำหน้าที่เมียทุกอย่าง ตอนนี้กลับมาบอกว่ารักเธอและเสียเธอไปไม่ได้ แบบนี้ชีวิตเธอคอมพรีทแล้วใช่ไหม หลังจากนี้จะมีบททดสอบอะไรมาในชีวิตคู่ของเราสองคน เธอก็พร้อมจะเคียงข้างเขาทุกอย่างเพราะเธอเองก็รักเขามากเหมือนกัน "ขวัญรักพี่"

เอี๊ยด!!!!เสียงรถเบรคลากล้อในเวลาเกือบตีสอง คิณเงยหน้ามองร่างแสนคุ้นเคยของผู้หญิงที่มาตัดหน้ารถเขาหลังจากเขาเลี้ยวรถออกมาจากผับ ดีว่าขับไม่เร็วมาก ไอริน!!!! มือหนาเปิดประตูรถลงไปด้วยอารมณ์เดือดดาล ผู้หญิงปัญญาอ่อน ทำเขาเกือบชนคนตาย "อยากตายหรือไง ห๊า!!!"เสียงทุ้มตวาดเสียงดังไปทั่วบริเวณ บรรดาลโทสะเต็มที่ "ฮึก ฮึก พะ พี่คิณ อะ ไอขอโทษ"ร่างเล็กของไอรินปลิวหวือเข้ามาอ้อมกอดเขาทันที จนคิณที่ไม่ทันตั้งตัวผละออกไม่ทัน "ไอไม่มีทางเลือกเลย พี่คิณช่วยไอหน่อยได้ไหมคะ นะคะพี่คิณ"เสียงเล็กพึมพำชิดอกแกร่ง ก่อนคิณจะผลักร่างเล็กออกไป แล้วพาเดินมาขึ้นรถ ขืนให้ยืนคุยกันกลางถนนแบบนี้ไม่ดีแน่ ขับรถออกมาสักพัก ก็แวะจอดข้างทาง หันมองไอรินที่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด "ฉันช่วยไม่ได้ เธออยากหาเรื่องเอง" "ต่อไปไอจะไม่ยุ่งกับพี่กับพี่ขวัญอีกแล้ว แค่ขอให้ไอได้กลับไปเรียนได้ไหมคะ นะคะ พี่ก็รู้ที่บ้านไอลำบากแค่ไหน ไอเข็ดแล้วจริงๆค่ะ"ไอรินอ้อนวอนราวกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟาย พนมมือไหว้เขาตลอดเวลา ใครที่ได้เห็นก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเขา "ไปเรียนที่อื่นไหม เสียเวลาไปปีเดียวแต่ได้