All Chapters of เล่ห์รักพายุร้าย(20+): Chapter 31 - Chapter 40

เข้าสู่ช่วงฝึกงานอย่างเป็นทางการ ลินดาและเพื่อนสองคนได้ฝึกงานที่เดียวกัน ค่ือบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง ช่วงนี้สภาพจิตใจของเธอก็เริ่มดีขึ้น หลังจากได้อยู่กับตัวเองเกือบสองอาทิตย์ ก็ทำใจได้ในระดับหนึ่งแล้ว ส่วนเรื่องข้อความล่าสุดที่เขาส่งมา ลินดาไม่ได้เชื่ออะไรมากนัก และบล็อคช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขาแล้วด้วย ตลกดีนะ...ส่งมาบอกว่ารักเธอ แล้วบอกให้เธอรอ ไม่รู้ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเธออีก ยังมีอะไรที่เธอยังติดค้างเขาอยู่อีกไหม ก็ได้แต่สงสัยเหมือนกัน "มึงดีขึ้นแล้วใช่ไหม?" ปิ่นมุกถามขึ้น ขณะกำลังนั่งกินข้าวกันที่โรงอาหารของบริษัท ที่นี่เป็นบริษัทโฆษณาขนาดใหญ่ มีพนักงานกว่าร้อยชีวิต พวกเธอสามคนได้ฝึกงานที่นี่ เพราะขวัญตาใช้เส้นสายครอบครัวเข้ามา "ก็เรื่อย ๆ จะให้ตอบว่าดีก็ตอบได้ไม่เต็มปาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีเลย" "มึงผอมลงไปนะ กินข้าวเยอะ ๆ ดิว่ะ เดี๋ยวกูหาผู้ใหม่ให้ รุ่นพี่ในแผนกหลายคนมอง ๆ มึงอยู่นะ เลือกสักคนสิ" ลินดาหัวเราะออกมาเบา ๆ นึกขำขวัญตาที่พูดราวกับผู้ชายพวกนั้น จะยอมเป็นตัวเลือกของเธอ เพราะเธอเองยังไม่ยอมเป็นตัวเลือกของใครเลย "กูยังไม่พร้อม พวกมึงเข้าใจกูนะ ขอเวลาก

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "วันนี้ผมจะทำอาหารนะ แล้วจะไปเรียก" ลินดาทำหน้ากลับไปอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้เรื่องไหนที่เธอบอกกันต์แล้วเขาจะฟังเธอบ้าง "ไม่ต้อง...วันนี้ฉันจะกลับบ้าน เจอกันวันจันทร์เลยแล้วกัน" ที่จริงก็ไม่ได้คิดที่จะกลับ แต่บอกเพื่อให้เขาเลิกตอแหยกับเธอสักที "งั้นวันจันทร์ก็ได้ครับ" "นี่...นายไม่เข้าใจเหรอ ฉันไม่อยากกินนายเข้าใจไหม" บอกก่อนจะรีบเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้หนุ่มรุ่นน้องพูดอะไรออกมาอีก วันนี้วันศุกร์ที่ฝึกงานเธอหยุดเสาร์อาทิตย์ ลินดากะว่าจะชวนเพื่อนสองคนไปนั่งดื่มกันเหมือนแต่ก่อน หลังจากไม่ได้มีโมเม้นต์แบบนั้นนานแล้ว "ไปกินเหล้ากันนะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว" ซึ่งเพื่อนสองคนก็พยักหน้าทันทีที่เธอชวน เมื่อตกลงกันได้ ก็แยกไปทำงานที่รุ่นพี่มอบหมายให้ จนถึงตอนเย็น ที่ลินดาแยกกับเพื่อนสองคนกลับคอนโด โดยนัดกันว่าจะไปเจอที่ร้านเหล้าตอนสองทุ่มเลยทีเดียว ร่างบางเดินออกมารอรถแท็กซี่ตามปกติ เหมือนทุกวัน รถเธอที่เสียยังซ่อมไม่เสร็จ แต่ช่วงนี้การเดินทางด้วยรถแท็กซี่บ่อย ๆ เธอก็รู้สึกว่ามันสะดวก จนคิดว่าไม่อยากขับรถเองแล้ว เพราะไม่ชอบบรรยากาศรถติด

รถตู้เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในบริเวณบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นหลังหนึ่ง ท่ามกลางป่าเขา และธรรมชาติที่หาไม่ได้ในกรุงเทพฯ บรรยากาศดีมากแม้ว่าจะเป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้วก็ตาม "ที่นี่...ที่ไหนคะ?" ลินดาหันไปถามคนที่นั่งเงียบตั้งแต่เธอพูดทุกอย่างให้เขารู้ตัว ก่อนจะมีคนเปิดประตูรถตู้ ก็คือราชันย์ นั่นก็แปลว่าคนขับรถตู้ที่ลินดามองไม่เห็นก็คือราชันย์นี่เอง "บ้านพักตากอากาศของครอบครัวเฮีย อยู่ที่นี่สักวันสองวันนะ" ลินดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ มาตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้ว จะให้หารถกลับกรุงเทพฯ ตอนนี้คงไม่มี คงต้องปล่อยให้เลยตามเลยไปก่อน ค่อยว่ากันตอนกลับกรุงเทพฯ อีกที "เดี๋ยวป้าจันทร์จะเอาอาหารมาให้นะครับ ผมโทรบอกไว้ก่อนแล้ว" พายุพยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิท ก่อนที่ราชันย์จะเดินแยกออกไป ตอนแรกลินดาก็ไม่รู้ว่าป้าจันทร์ที่ราชันย์ว่าคือใคร จนกระทั่งมีเสียงเรียกจากหน้าบ้าน ออกไปก็เห็นคนสูงวัยสองคน น่าจะเป็นผัวเมียกัน เดินถือถาดอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะกินข้าว "ไม่ได้เจอตั้งนาน ไม่น่าเชื่อว่าคุณพายุจะโตขนาดนี้แล้ว"ป้าจันทร์เดินเข้ามาสวมกอดพายุอย่างดีใจ เธอเป็นแม่บ้านของจันจิรามาตั้งแต่สาว ๆ แต่พอแก่ตัวลง จันจิราก็

"ลินคงไม่คิดให้เฮียหยุดตอนนี้ใช่ไหม" "ถ้าไม่มีถุงยางก็อดคะ" เธอพูดเหมือนแกล้งเขาเลย หรือว่าที่เธอทำเป็นยอมง่าย ๆ เพราะมีแผนเอาคืนเขาแบบนี้หรือเปล่า อยากจะบ้าตายกับเธอจริง ๆ "ปล่อยนอก...เฮียจะเอาออกให้ทัน" เสียงทุ้มบอกด้วยความรีบร้อน เพราะปวดช่วงล่างไปหมดแล้ว ต้องได้รับการปลดปล่อยอย่างเร็วที่สุด แต่ทว่าคนตัวเล็กยังคงอิดออดไม่ยอม "ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพลาด" "ลินดาครับ ไม่สงสารเฺฮียเหรอครับ แบบนี้เฮียจะตายเอานะ มันไม่ต่างอะไรกับลินเอามีดมาแทงเฮียเลยนะ" นี่ถ้าไม่ติดว่ากำลังอยู่ในช่วงง้อ เขาจะกระแทกเข้าไปไม่สนใจคำพูดเธอเลย แต่นี่กำลังอยู่ในช่วงทำคะแนน หากทำแบบนั้นมีหวัง คะแนนเขาติดลบหนักขึ้นไปอีก "เอาออกให้ทะ อื้อออ~ จุก" คนตัวสูงฟังไม่ทันจบประโยค ก็กระแทกเอ็นร้อนแข็งขืนเข้าไปทันที ขนาดที่ใหญ่ของแก่นกายทำเอาลินดาร้องเสียงหลง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ก่อนคนตัวสูงจะเริ่มขยับเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบเพื่อปรับขนาดร่องรักที่ตอดรัดเอ็นร้อนเขาทั้งลำ "ซี้ดดด~ ลินดา อืม แน่นมาก" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เมื่อร่องรักปรับขนาดได้ พายุก็โหมกระหน่ำช่วงล่างอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่

"เรื่องหมั้นเฮียทำให้ลินคิดถึงคำพูดที่แม่พูดกรอกหูลินมาตลอดคือเรื่องพ่อ ตอนนั้นลินคิดว่าลินอยู่ในสถานะมือที่สามของเฮีย เพิ่งมารู้ไม่นานว่าเฮียไม่ได้เต็มใจจะหมั้น แต่ตอนนั้นความรู้สึกลินมันเสียไปแล้ว" พายุนั่งเงียบ ไม่พูดอะไร เขาเองก็พอจะเข้าใจหากเธอจะโกรธเขาเรื่องนี้จริง ๆ เพราะเหมือนเขาอาจจะไปย้ำความรู้สึกของเธอ "ส่วนเรื่องผับ ตอนนั้นลินเจ็บมากนะ เพราะลินไม่รู้เลยว่าเฮียเป็นอะไร เฮียปล่อยให้ลินคิดไปเองต่าง ๆ นา ๆ คิดว่าเฮียไม่พอใจบ้างเรื่องที่ลินรับดอกไม้งานแต่งพี่เสือได้ เหมือนว่าไปกดดันเฮีย คิดว่าเฮียเบื่อลินแล้ว มันไม่ใช่เวลาแค่วันสองวันนะ ที่เฮียหายไป แต่มันเป็นเดือนเลยที่ลินต้องอยู่แบบนั้น ตอนนั้นลินเองก็ยอมรับใจตัวเองแล้วเหมือนกันว่ารักเฮีย" คนตัวสูงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เสียงหวานสั่นเครือ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงไป เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็ยอมรับว่าตัวเองยังอ่อนแอมาก ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิด "ลินโทรหาเฮียตอนนั้น เฮียก็ไม่รับ ลินอยากจะเคลียร์ว่าตกลงแล้ว เรื่องของเราจะเอายังไง จะจบใช่ไหม แต่ลินก็ไม่ได้รับคำตอบ พอสักพักก็คิดได้ว่า เราสองคนไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกัน จะทำเหมือนเ