All Chapters of เด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+: Chapter 21 - Chapter 30

พี่เบสมองอย่างแปลกใจทันทีเมื่อลูกน้องของคุณป๋าเดินมาพูดแบบนั้น “ถ้าหนูอยากจะกลับ เดี๋ยวหนูก็กลับเองค่ะ ฝากบอกคุณป๋าด้วยว่าเชิญทำธุระให้สบายใจ ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอกค่ะ...”“คุณหนูครับ ถ้าคุณหนูไม่กลับนายต้องเอาผมตายแน่ๆ” ฉันขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะการที่ฉันไม่กลับแล้วจะมาลงโทษคนอื่นมันก็ไม่ใช่เรื่องหนิ “เรื่องนั้นเดี๋ยวหนูจัดการให้เองค่ะ ไม่ต้องกังวล” “โธ่! คุณหนูครับ กลับเถอะครับผมขอร้อง” ลูกน้องของคุณป๋าขอร้องอ้อนวอนให้ฉันเห็นใจ“เอ่อ...” พี่เบสพูดขัดขึ้นมากลางวงสนทนา “มีอะไรกันหรือเปล่าครับ แล้วน้องเมเบลเป็น...”ฉันยิ้มจางๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “หนูคงต้องกลับแล้วนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” “ดะ เดี๋ยวสิครับ น้องเมเบล!!” เสียงพี่เบสตะโกนเรียกตามหลัง แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก จึบรีบเดินออกมาจากคลับ แล้วขับรถกลับไปที่บ้าน เหมือนคุณป๋าจะรู้ว่าฉันกลับมาที่บ้านแล้ว เมื่อขึ้นมาบนห้องเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แน่นอนว่าเป็นคุณป๋าที่โทรเข้ามา ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย ( ฮัลโหล่ค่ะ ) ( ทำไมไม่รับสายฉัน ) เมื่อฉันกดรับสาย น้ำเสียงเ

ฉันรีบเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำแล้วรีบดึงแขนเอวาให้เดินตามมาที่สระว่ายน้ำด้วย ก่อนจะหยิบชุดคลุมมาใส่ เพื่อปกปิดรอยจากการกระทำของคุณป๋า “นี่! ฉันปวดฉี่แกจะลากฉันมาด้วยทำไมเนี่ยเมเบล” เอวาถามฉันพร้อมกับทำหน้าดุใส่“ก็แกไม่พูดแต่แรกล่ะ” ขืนปล่อยให้เข้าไปก็รู้สิว่าคุณป๋าอยู่มนนั้นกับฉันด้วยเอวาเดินกลับไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเดินออกมาก็มานั่งต่อสักพักใหญ่ๆ เอวากับฟาร์นขอตัวกลับ เพราะว่ามันดึกแล้ว คุณป๋าหายไปกับผู้หญิงสองคนนั้นได้สักพักแล้วแหละ “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ” ฉันบอกพี่เบส “พี่ไม่มีรถ น้องเมเบลไปส่งพี่ได้มั้ยครับ” “เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องไปส่ง” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากตอบ แต่เป็นคุณป๋าที่โผล่มาจากทางด้านหลังเป็นคนตอบแทน ตอนนี้คุณป๋าใส่เพียงแค่ชุดคลุม ฉันพยายามจะไม่คิดว่าคุณป๋าไปทำอะไรมา แต่ทำไมกัน ทำไมถึงหยุดความคิดไม่ได้ “...ครับ” พี่เบสพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “แล้วเจอกันนะคะ” ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนที่พี่เบสจะเดินไป “ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวพี่จะโทรบอกนะครับ ^_^” พี่เบสยิ้มแล้วเดินไป ทำให้ตรงนี้เหลือเพียงแค่ฉันกับคุณป๋าแค่สองคน “ถึงเวลาของเราแล้วสินะเด็กน้อย...” คุณป๋าเดินเข้ามาใกล

“เมเบล นี่แฟนแกหรอเหมาะสมกันดีนะ” คำพูดของฮ่าน่าเรียกความสนใจจากคุณป๋าได้มากพอสมควร เพราะในตอนนี้คุณป๋ากำลังจ้องหน้าพี่เบสตาเขม็ง“ยังไม่ถึงขั้นเป็นแฟนหรอกก็แค่ดูๆ กันอยู่ พอดีฉันไม่รีบขนาดนั้น ไม่เหมือนใครบางคน” ฉันแสยะยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ “บ้านกำลังจะล้มละลาย ก็ต้องรีบหาผู้ชายเกาะเป็นธรรมดา”ฮาน่าถลึงตาใส่ฉันมันมีเมื่อฉันพูดออกไปแบบนั้น แต่มันก็ปิดปากเงียบเพราะมันเถียงไม่ได้ ในเมื่อบ้านของมันล้มละลายจริงๆ สีหน้าของคุณป๋าที่มองฉันมันยากที่จะคาดเดาว่าในตอนนี้คุณป๋าโกรธอยูหรือเปล่า เพราะสั่งห้ามไม่ให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับพี่เบสอีก แต่ฉันก็ไม่สนใจอะไรมากหรอก “ไปกันดีกว่าค่ะพี่เบส” พูดจบฉันก็เดินกอดแขนพี่เบสออกมาจากตรงนั้น โดยที่คุณป๋าก็ไม่ได้พูดท้วงอะไร เมื่อเดินออกมาไกลแล้วก็เป็นฉันที่เป็นฝ่ายปล่อยมือออกจากแขนพี่เบสก่อนพี่เบสมองฉันแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย “หิวมั้ยครับ หาอะไรกินก่อนมั้ย” “ค่ะ” ฉันไม่ได้ปฏิเสธ แต่เลือกที่จะกินข้าวกับพี่เบสตามคำชวน เราสองคนเดินเข้ามาในร้านอาหารฝรั่งเศส พี่เบสเป็นคนเลือกเมนู เพราะฉันบอกว่าสั่งอะไรมาก็ได้ตามใจเขา “ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นหรอครับ” เมื่อเด็กเสริฟเด

คุณป๋าก้มลงมากดจูบลงมาบนเนินหน้าอกของฉันหนักๆ ความเจ็บแปล๊บๆ แล่นเข้ามาในร่างกายทำให้รู้ได้ทันทีว่าคุณป๋าได้ทิ้งล่องรอยเอาไว้อีกแล้ว “หนูเป็นอะไรในสายตาของคุณป๋าหรอคะ...” ฉันถามด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ทำให้คุณป๋าชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของฉัน “เธอเป็นคู่นอนที่ฉันโปรดปรานที่สุดไงเด็กน้อย” มันน่าตลกสิ้นดี ทั้งที่ฉันคือเด็กที่คุณป๋าเก็บมาเลี้ยงในฐานะลูกเลี้ยงคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเป็นคู่นอน ช่างน่าภูมิใจจริงๆ ฉันนอนนิ่งปล่อยให้ทุกอย่างมันค่อยๆ เลยเถิดไป เพราะถ้าฉันขัดไปคุณป๋าก็คงไม่หยุด ในเมื่อชัดเจนว่าในตอนนี้คุณป๋ามองเห็นฉันเป็นคู่นอน ไม่ใช่ลูกเลี้ยงอีกต่อไป เสื้อผ้าของฉันและคุณป๋าหลุดออกจากร่างกายไปจนหมด คุณป๋าค่อยๆ สอดใส่ท่อนเอ็นลำใหญ่เข้ามาในร่องแคบของฉันช้าๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจแรงๆ เมื่อท่อนเอ็นเข้ามาในตัวของฉันทั้งลำแล้ว คุณป๋าก็ก้มลงมาตะโบมดูดดุนหน้าอกทั้งสองเต้าของฉันอย่างหื่นกระหาย เอวสอบเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากจะมีอารมณ์ร่วม ไม่อยากรู้สึกต้องการ แต่กลับห้ามตัวเองไม่ได้ “อ๊ะ อ๊า~” ฉันเปล่งเสียงครางออกมาเบาๆ เมื่อคุณป๋าเริ่มขย

Talk เมเบล “ร้อนมั้ยครับ” พี่เบสเดินมาถามฉันที่กำลังนอนอยู่ริมชายหาดดูพระอาทิตย์ยามเย็น พี่เบสมาถึงสักพักใหญ่ๆ แล้วแหละ เอวากับฟาร์นไม่อยากให้เขามาฉันรู้ดี เพราะสองคนนั้นทำหน้าตึงใส่ฉันเมื่อเห็นพี่เบส แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าเพื่อนทั้งสองคนของฉันหายหัวไปไหนกัน “ไม่ร้อนค่ะ” ฉันตอบโดยไม่ได้หันไปมอง “พี่เบสจะกลับเมื่อไหร่คะ ตอนเย็นเรือไม่มารับนะคะ” “ไม่อยากให้พี่อยู่ด้วยขนาดนั้นเลยหรอครับ ถึงเอาแต่ไล่ให้พี่กลับ” พี่เบสนั่งลงข้างๆ แล้วยื่นเครื่องดื่มมาให้ “เปล่าค่ะ เมเบลคิดว่าพี่เบสคงจะรีบไปทำธุระ” “ธุระเอาไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้ครับ วันนี้พี่อยากอยู่กับน้องเมเบลมากกว่า”“แบบนี้ก็ได้หรอคะ” ฉันหันไปยิ้มให้พี่เบสเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับมาดูพระอาทิตย์ต่อ กริ่ง! ในขณะที่กำลังนั่งดูพระอาทิตย์ตกดิน จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันหยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมา ก่อนจะแสยะยิ้มบนใบหน้าเมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้นมาเป็นเบอร์ของคุณป๋า ( ฮัลโหลค่ะ ) ฉันกรอกเสียงผ่านปลายสาย ( กลับกรุงเทพเดี๋ยวนี้เมเบล เธอกับฉันมีเรื่องต้องคุยกัน ) คุณป๋าออกคำสั่งเสียงแข็ง คล้ายว่ากำลังตวาดฉันอยู่ ( หนูเพิ่งมาถึง