All Chapters of Be Hot พ่ายรักเธอ: Chapter 31 - Chapter 40

-เรย์- ใจผมสั่นและไหววูบไปหมดตอนที่รู้ว่าพี่ลลิสคือพี่มะลิจริงๆ ในที่สุดเธอก็ยอมรับ ส่วนหนึ่งผมคิดว่าเธอคงเลี่ยงไม่ได้ เพราะก่อนหน้านั้นเธอเผลอหลับไป ผมมาจอดรถที่หน้าบ้านพี่เขยเธอได้สักพักแล้ว มองไปในรั้วบ้านก็ไม่เห็นรถของพี่เขยเธอ อีกอย่างพี่ลลิสไปที่ผับได้ เลยคิดว่าอาจจะไม่อยู่ ผมน่ะ ไปที่ผับนั้นเพราะลูกพี่ลูกน้องของผมถ่ายรูปเธอและส่งไปให้ผม ผมมองดูพี่ลิสอยู่ห่างๆ เห็นทุกอย่างว่าเธอทำอะไรบ้าง จนเธอกลับบ้าน ผมก็ขับรถตามเธอไปห่างๆ ไม่คิดว่าฟ้าฝนหรืออะไรจะเป็นใจขนาดนี้ แต่ตอนนี้เธอก็อยู่ข้างๆผม เธอเหมือนกับคนฝันร้าย เธอร้องไห้และผมลองเรียกชื่อเก่าของเธอ ผมเรียกอยู่หลายครั้งและเธอขานรับ จนกระทั่งตอนที่ตื่นขึ้นมาแต่ยังมีสติไม่มากเธอก็ขานรับอีก ถ้าไม่ใช่ชื่อเธอ เธอก็คงไม่ขาน ผมเชื่อแบบนั้น และเมื่อผมเชื่อแบบนั้น ความอยากรู้ที่มันล้นอยู่ในอกก็ทำให้ผมเซ้าซี้เอาความจริงจากเธอ และในที่สุดเธอก็ยอมรับออกมา ความรู้สึกผมตอนนี้ยากจะอธิบายจริงๆ "ผม...ขอโทษ" นั่นคือคำพูดที่ผมเอ่ยออกมาครั้งที่สองหลังจากที่รู้ความจริง ผมพูดอะไรไม่ออกนอกจากคำนี้จริงๆ "ไม่ว่าจะคำขอโทษ หรือแม้แต่นายจะกราบฉัน มั

-เกียร์- Rrrr~ Rrrr~ "ใครโทรมาวะ!" ผมพึมพำพลางเด้งตัวลุกขึ้นอย่างหัวเสีย เพราะตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว และผมกับของขวัญกำลังนอนหลับสนิท แต่ก็ต้องมาตื่นเพราะเสียงมือถือผมเนี่ย "ใครเหรอ?" ของขวัญที่งัวเงียลุกขึ้นมาเปิดโคมไฟถามผม ผมหยิบมือถือมาดูเบอร์ของคนที่โทรเข้ามา "ไอ้เรย์" "พี่เรย์มีอะไรหรือเปล่า ปกติไม่โทรมาดึกๆแบบนี้นะ" ของขวัญพูดกับผมและผมก็คิดแบบเธอ เพราะถึงไอ้เพื่อนผมคนนี้มันจะกวนประสาทแค่ไหน มันก็ไม่เคยรบกวนเวลาของผมถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ ผมกดรับสายมัน "อะไร?" ผมกรอกเสียงไปทันทีเมื่อกดรับ (กู...) ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงของไอ้เรย์ เสียงมันไม่ดีเลยว่ะ "มีอะไร มึงเป็นไร" ผมถามทันที "ไอ้เรย์ มึงร้องไห้?" "ห้ะ?" ผมถามอีก ของขวัญหันมามองหน้าผมทันทีเพราะตกใจเหมือนกันที่ผมพูดว่าไอ้เรย์ร้องไห้ และที่ผมถามไปแบบนั้นเพราะผมได้ยินเสียงสะอื้นของมัน เสียงพูดมันก็เหมือนร้องไห้ด้วย ผมไม่รู้ว่ามันเจอเรื่องอะไรมา แต่มันคงหนักมากพอที่จะทำให้คนอารมณ์ดีและมีแต่เสียงหัวเราะแบบมันร้องไห้ออกมาได้ "มึงอยู่ไหน รอกู เดี๋ยวกูไปหา" ผมพูดกับมันอีก มันบอกกับผมว่าอย

ผมกลับมาทำงานหลังจากหายไปทบทวนอะไรต่างๆมาหลายวัน และถ้าถามว่าผมได้คำตอบไหม แน่นอนว่าได้ แต่มันจะสำเร็จไหม อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน "ไงมึง" ไอ้เกียร์ที่เพิ่งขับรถมาถึงอู่ทักขึ้นเมื่อลงจากรถและเห็นหน้าผม "มาแต่เช้าเชียว" ผมหันไปพยักหน้ากับมันพลางยิ้มให้ของขวัญที่มากับมันด้วย "พี่เรย์โอเคขึ้นมั้ยคะ?" ของขวัญถามผม ดูทรงแล้วไอ้เกียร์คงเล่าให้ฟังจนหมด ผมพยักหน้าอีก "พี่ขอคุยกับขวัญได้มั้ย?" "ขวัญเหรอคะ?" "จะคุยไรกับเมียกู?" ไอ้เกียร์ถามทันที "ไม่เกี่ยวกับมึง" "กวนตีนได้แล้วหนิ" "ฮ่าๆ กูมีอยู่เรื่องเดียวตอนนี้" "แล้วเกี่ยวไรกับเมียกู" "กูแค่อยากถามความเห็น" ผมหันไปพูดกับของขวัญต่อ "ไปคุยกับพี่ในห้องนะ" "อ่า ค่ะ" ผมยิ้มและเดินเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง ไม่นานของขวัญก็เดินตามเข้ามาพร้อมกับไอ้เกียร์ สวบ~ "มึงไม่ไปดูลูกน้อง" ผมก็เลยแกล้งถามมัน "ยังไม่ได้เวลาเปิดอู่ป่ะ?" มันเลิ่กคิ้วพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของผม ของขวัญก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆมันเหมือนกัน "พี่เรย์อยากถามอะไรขวัญอ่ะ" ของขวัญเปิดประเด็นถามผมทันที ผมมองหน้าน้องกับไอ้เกี

วันต่อมา... เมื่อวานหลังจากรับรถฉันก็ขับรถของฉันกลับบ้าน และถ้าถามว่าฉันกับเรย์ได้คุยอะไรกันไหม คำตอบก็คือไม่ เราไม่ได้พูดอะไรกันนอกจากเรื่องรถหรอก ก็มันไม่มีอะไรให้ต้องพูดกันนี่ ก็อก ก็อก ก็อก~ "ลิส เปิดประตูหน่อย" "แป่บนึงค่า" ฉันตอบกลับเสียงของพี่อัญที่มาเคาะประตูเรียกให้ฉันเปิดก่อนจะเดินไปเปิดประตูเพื่อให้พี่สาวของตัวเองเข้ามาในห้อง "จะไลฟ์เหรอ?" เมื่อพี่อัญเดินเข้ามาในห้องและเห็นสิ่งที่ฉันเตรียมเอาไว้ก็ถามขึ้น "อื้ม ว่าจะไลฟ์สักชั่วโมงครึ่งน่ะ" ฉันตอบ "งั้นไว้เดี๋ยวค่อยคุยมั้ย" "ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอยู่ พี่มีอะไรอ่ะ" ฉันถาม พี่อัญทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของฉัน "นั่งสิ" พลางตบฟูกเตียงข้างๆให้ฉันนั่งลงด้วยและฉันก็นั่งลงอย่างว่าง่ายพลางมองหน้าพี่สาวของตัวเอง "ตอนนี้มองหาบ้านอยู่หรือเปล่า?" "ก็กำลังดูๆอยู่สองสามที่ ว่าแต่ พี่คุยกับเฮียหรือยัง?" "ก็ยัง" "อ้าว..." "พี่กะว่าจะให้ลิสหาบ้านให้ได้ก่อน ทำเรื่องให้เรียบร้อยแล้วค่อยบอกทีเดียว ไม่งั้นเฮียคงไม่ยอมง่ายๆ คนแบบเฮียต้องมัดมือชก" ฉันพยักหน้า ก็พี่อัญเป็นภรรยาเฮียนี่นา อยู่กันมาก็ตั้งนาน ก็ต้องรู

หลายวันต่อมา... 21.20 น. ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่บนเตียงหลังจากเพิ่งกินข้าวกินยาไปเพราะฉันไม่ค่อยสบายตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ส่วนวันนี้พี่อัญก็ไปจัดอาหารที่งานเลี้ยงปาร์ตี้ต้อนรับที่บ้านลูกค้าที่เคยดิวงานกันไว้กับพี่แก้วน่ะ ตอนแรกฉันก็จะไปช่วยอยู่หรอก แต่เพราะว่าฉันดันไม่สบายนี่สิ พี่อัญก็เลยให้ฉันนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ส่วนเฮีย... ก็อก ก็อก ก็อก~ ฉันสะดุ้งเพราะกำลังเหม่อๆแต่ดันมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ฉันดันตัวลุกขึ้นในจังหวะที่มีเสียงจากภายนอกพูดเข้ามา "ลิส" อ่า เสียงเฮียโจ ฉันนึกว่าพี่สาวฉันกลับมาแล้วซะอีก แต่นี่มันก็ยังไม่ดึกเท่าไหร่นี่นา พี่อัญบอกว่าน่าจะกลับดึก "นอนอยู่หรือเปล่า?" เสียงเฮียโจดังเข้ามาอีก ฉันนั่งฟังท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจากโคมไฟเท่านั้น ฉันปิดไฟเพราะกำลังจะนอนแล้วไง เฮียโจน่ะ ก่อนหน้านั้นก็ออกไปอยู่ที่ร้านสักของเขานั่นแหละ "ลิส เปิดประตูให้เฮียหน่อย" "..." "อัญชันให้เฮียมาดูเรานะ เห็นว่าไม่สบาย" ก็อก ก็อก ก็อก "..." "ลลิส นอนแล้วเหรอ?" ฟลุ่บ~ สิ่งที่ฉันทำคือการทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเหมือนเดิม ฉันพลิกตัวนอนหันหลังให้ประตูและหลับตาล