Semua Bab จำเลยรักของสามแฝด: Bab 21 - Bab 30

“ฉันจะรอ…รอเอเดนและเคย์เดนมารับฉันที่นี่” ไลลาบอกเฮย์เดนไปแบบนั้นเพราะคิดว่าการอยู่ที่นี่มันจะเป็นประโยชน์ต่อเคย์มากที่อุสามาเยือนถึงถิ่นศัตรูทั้งทีก็ต้องมาเก็บข้อมูลสักหน่อย กว่าจะเข้าถึงตัวเขามันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ฉะนั้นต้องทำให้เต็มที่เรื่องราวจะได้จบ ๆ ไปเสียที “งั้นก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน” ชายหนุ่มไม่ว่าอะไรหากเธอจะรอน้องชายเขาอยู่ที่นี่และไม่เกิดความสงสัยในตัวเธออีกต่อไปเช้าวันต่อมา ไลลาถูกสาวใช้เชิญให้มาทานข้าวเช้าร่วมกับเฮย์เดน ก่อนออกไปก็มีสาวใช้เอาชุดมาให้และเตรียมน้ำอาบไว้ให้เธอก่อนลงไปทานข้าว ในขณะอาบน้ำเธอก็พยายามแอบสอบถามสาวใช้เกี่ยวกับเฮย์เดนทว่าหล่อนกลับไม่พูดไม่จากับเธอเลยสักคำ เนื่องจากเฮย์เดนมีกฎว่าห้ามหลุดพูดเรื่องของเขาแม้แต่เรื่องเดียวไม่ว่าจะเรื่องอะไรไม่ควรหลุดออกไปทั้งนั้น หากใครเผลอพูดออกไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นจะถูกลงโทษทันทีโต๊ะอาหาร หญิงสาวที่เดินมาถึงก็อึ้งกับเมนูที่อยู่บนโต๊ะอาหาร มันมีเพียงแค่ข้าวต้มหมูอย่างเดียวเท่านั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเชิญแขกให้มาทานข้าวเช้าแค่ข้าวต้มหมู ภาพในหัวของเธอคืออาหารมากมายแต่มัน

“!!” เจนนี่กับแนนนี่ถึงกับอึ้งตาค้างเมื่อไลลาสามารถล้มชายฉกรรจ์ห้าหกคนให้ล้มลงไปกองกับพื้นเพียงเวลาสั้น ๆ ได้สองสาวไม่อยากจะเชื่อกับสายตาตัวเองเลยว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะสามารถทำให้ชายร่างใหญ่บาดเจ็บไม่เป็นท่าแบบนี้ “โอ๊ย ยัยนี่เธอเป็นใครกันแน่เนี่ย?” ทั้งหกคนถามขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาคิดว่าเธอคงไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างแน่นอน “พวกนายไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใครรู้แค่ว่าฉันก็เป็นนักมวยเหมือนกับพวกนายนั้นแหละและอย่าคิดจะกลั่นแกล้งเจนนี่กับแนนนี่อีก ถ้าฉันรู้ว่าพวกนายทำอีกล่ะก็จะโดนหนักกว่านี้แน่ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิ!” เธอต้องการสั่งสอนผู้ชายพวกนี้ให้รู้จักเข็ดหลาบว่าไม่ค่อยที่จะรังแกเพศแม่ตัวเอง แทนที่จะแกล้งพวกหล่อนควรจะดูแลทะนุถนอมเพราะมีผู้หญิงในที่นี้เพียงสองคนเท่านั้น “กลัวแล้ว ๆ จะไม่ทำอีกแล้ว” ทั้งหมดยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกโจมตีจากไลลาที่ยกกำปั้นตัวเองขึ้น “ดี อย่าให้มีคราวหน้าอีกนะฉะนั้นอย่าหาฉันไม่เตือนนะ” ร่างเล็กชี้หน้าทุกคน “สัญญาพวกฉันสัญญาว่าจะไม่แกล้งเจนนี่กับแนนนี่อีก” “ดี เจนนี่แนนนี่ไปกันเถอะ

หญิงสาวยิ้มร่าเมื่อคนตรงหน้าคือเฮย์เดน ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านเธอเอาแต่คิดถึงและเฝ้าให้เขามาหาตลอด เธอเกือบจะทนคิดถึงเขาไหวจนแทบจะไปหาเขาถึงที่แล้วแต่ก็ต้องห้ามหัวใจตัวเองไว้ไม่ให้มันเตลิดไปมากกว่า ไลลาพยายามอย่างที่สุดไม่ให้คิดถึงเฮย์เดนทว่าพอท้ายที่สุดความคิดถึง ความโหยหาก็เริ่มมีขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอแทบจะเสียสติอยู่แล้ว พอเห็นเฮย์เดนมายืนอยู่ตรงหน้าไลลาถึงกับหัวใจพองโตด้วยความดีใจราวกับเจอคนรัก เธอไม่รีรอรีบก้าวเท้าไปหาเขาทันที “นายมาดะ…” ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถามให้จบประโยค ชายตรงหน้าก็กลับพูดคำบางคำขึ้นจนเธออึ้ง “ฉันรักเธอ” “!!!” เธอเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจกับคำสารภาพรักของเฮย์เดน “ฉันรักเธอไลลา” เฮย์เดนพูดขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ได้เป็นคนเดียวที่คิดถึงเขา เขาก็คิดถึงเธอเหมือนกันเผลอ ๆ อาจจะคิดถึงเธอมากกว่าที่เธอคิดถึงเขาเลยก็ได้ ความรู้สึกคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่แม่มันช่างทรมานจนเขาไม่สามารถทนมันได้ มันทำให้กินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนจะขาดใจตายอย่างไรอย่างนั้น เขาพูดกับตัวเองว่าต้องมาเจอเธอให้ได้ ในตอนแรกก็พยายามต่อต้านแต่นับวันก็เริ่มทนไม่ไหวจนต้อง

1 เดือนผ่านไป หนึ่งเดือนผ่านไปสำหรับการใช้ชีวิตรักของทั้งสี่คน ไลลาเธอตัดสินใจมาอยู่กับกับเฮย์เดนเพื่อทำในสิ่งที่รักและเธอมักจะเวียนหาอีกสองหนุ่มอาทิตย์ล่ะครั้งบางครั้งถ้าเอเดนและเคย์เดนว่างก็จะเป็นฝ่ายมาหาเธอ สองหนุ่มไม่มีใครคัดค้านในการตัดสินใจที่เธอจะอยู่กับเฮย์เดนพี่ชายคนโต พวกเขาดีใจด้วยซ้ำที่เห็นเธอมีความสุขแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม ดูเหมือนว่ามันกำลังไปด้วยดี แต่ทว่ากลับมาบางที่รบกวนหัวใจเธอเล็กน้อย อย่างเช่นตอนนี้ได้มีผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนข้างกายเฮย์เดน ผู้หญิงนั้นเป็นลูกสาวของคนที่เฮย์เดนเคยไปเจรจาธุรกิจอันดำมืดที่ต่างประเทศเมื่อเดือนที่แล้วนั่นเอง หล่อนมีชื่อว่าเรกะและหล่อนก็ได้อาศัยมาอยู่ที่นี่เนื่องจากเรกะได้ตกหลุมรักเฮย์เดนตั้งแต่แรกเจอ หล่อนอยากได้เขาเป็นสามีและต้องการแต่งงานกับเฮย์เดน ทว่าเฮย์เดนนั้นกลับมีคนรักอย่างไลลาแล้วจึงปฏิเสธการแต่งงานไป เรกะก็เสียใจมากจนหล่อนกินไม่ได้นอนไม่หลับจนเกือบจะตรอมใจตาย ผู้เป็นพ่อที่รักลูกสาวยิ่งกว่าอะไร จึงขอให้เรกะมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรก็ได้ ขอเพียงแค่ให้เรกะดีขึ้นเท่านั้นเขาก็ยอมหมด

สิ่งที่เธอเห็นคือหญิงชรากำลังร้องไห้เสียใจซึ่งมันทำให้ไลลาตกใจมากที่เห็นยายโมน่าร้องไห้พร้อมกับข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมดเหตุน่าจะมาจากแกปัดทิ้งสิ่งของพวกนั้นซึ่งมันผิดวิสัยมากเพราะปกติแกจะมีอารมณ์ที่ดี อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่นและใจเย็นมาก "ยาย ยายเป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม?” ไลลารีบกรู่เข้าถามพร้อมกับโอบกอดหญิงชราไว้ไม่ให้ทำลายข้าวของอีก “ไลลา โปรดหยุดเขาที ไลลาหยุดเขา” หญิงชราจับมือไลลาไว้แน่นพร้อมกับพูดว่าหยุดเขา หยุดเขาซ้ำ ๆ ไปมาราวกับคนเสียสติ “ยายใจเย็นก่อนนะคะ ใจเย็น ๆ แล้วค่อยเล่าให้ไลลาฟังนะ” เธอพูดปลอบยายโมน่าอย่างใจเย็นให้หญิงชราตั้งสติแล้วเล่าสาเหตุที่ทำให้หล่อนเป็นแบบนี้30 นาทีต่อมา กว่ายายโมน่าจะมีสติก็ใช้เวลาอยู่สมควร จากที่อาละวาดก็กลับมานิ่งเงียบเหมือนเดิมปกติของแกทุกครั้ง ช่างแตกต่างกับเมื่อกี้นี้โดยสิ้นเชิง “ยายคะ มีอะไรจะพูดกับหนูไหม?” เธอเอ่ยถามหล่อนในทันทีเมื่อเห็นว่าหญิงชราดึงสติตัวเองกลับมาแล้ว เธอนั่งลงข้าง ๆ ยายโมน่าเอื้อมไปจับมือแห้งเหี่ยวแน่นและมองหญิ