《พายุร้ายทนายมาเฟีย》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

ตอนที่32. เกลียดไม่อยากอยู่ใกล้“อ้าวไหงเป็นงั้นไปล่ะ อยู่ดี ๆ จะมาโกรธมาเกลียดพี่ได้ยังไงกัน นี่อย่าบอกนะว่าเรายังไม่เลิกล้มความคิดที่อยากจะรู้ว่าเจ้าของหัวใจเป็นใคร” หมอเจนรบอย่างรู้ทัน ทำเอาดรีมหน้าง้ำหน้างอไปในที่สุด“ใช่ค่ะหนูแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร หนูจะได้ขอบคุณเขาถูกไม่ดีเหรอคะ อีกอย่างถ้าหนูรู้ว่าเขาเป็นใครอย่างน้อยก็จะได้ทำบุญให้เขาด้วยยังไงล่ะคะ ”“ก็เจ้าตัวเขาไม่อยากให้รู้นี่นา เราไม่ควรก้าวก่ายเขาไม่ใช่เหรอ? ” หมอเจนรบยกเหตุผลมาพูดกับดรีม และนั่นทำเอาดรีมถึงกับพูดไม่ออก“แต่ว่าตอนนี้เหมือนกับว่าหนูเจอญาติเขาเลยค่ะ จากสร้อยเส้นนั้นพี่จำได้ไหมคะ” เป็นอีกครั้งที่ดรีมพยายามจะถามเรื่องเดิม“จริงเหรอ ? ” คราวนี้กลายเป็นหมอเจนรบที่เป็นคนถามด้วยความสงสัยแทน“จริงค่ะ เรื่องมันยาวมาก และสับสนมากด้วยค่ะ เพราะดูเหมือนว่าญาติเขาจะไม่รู้ว่าเธอบริจาคหัวใจค่ะ”“มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ยทำไมมันบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือยังไงกัน” หมอเจนรบถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก“ค่ะบังเอิญว่าหนูรู้จักกับเจ้าของสร้อยเส้นนั้น เขาเป็นหัวหน้าที่ทำงานหนู แต่หนูไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกัน แต่ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นคนรักกัน เพ

ตอนที่34. เฝ้าไข้หลังจากที่สั่งอาหารและพนักงานนำมาส่งเรียบร้อยแล้วนั้น พายุเคาะประตูห้องเพื่อจะเรียกดรีมมากินข้าว แต่ก็ไร้เสียงตอบรับจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องก็เห็นว่าดรีมนอนแล้ว โดยที่ยังอยู่ใสสภาพที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้ามีเพียงบิกินี่เท่านั้น พายุเดินมานั่งข้างเตียงก่อนจะค่อย ๆ สะกิดเรียกดรีมให้ตื่น แต่เมื่อสัมผัสร่างของดรีมแล้วนั้นถึงกับตกใจเป็นอย่างมากเมื่อร่างกายของดรีมร้อนผ่าวเป็นอย่างมาก“ดรีม หนูตื่นมากินข้าวกินยาก่อนไหม ตัวร้อนมากเลยเนี่ย” พายุเรียกเบา ๆ แต่ว่าดรีมก็ไม่มีการตอบรับเพราะพิษไข้ที่อยู่ในตัวของเธอนั่นเอง พายุมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินออกไปจากห้อง และหยิบผ้ามาชุบน้ำเย็น ก่อนจะเอามาเช็ดตัวให้กับดรีมอย่างช้า ๆ และห่มผ้าให้อย่างอ่อนโยน พายุเดินกลับมาที่ห้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์และไอแพดของเขาแล้วเดินกลับมาที่ห้องของดรีม พร้อมกับค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำให้อุณหภูมิในร่างกายลดลง แต่ว่าเมื่อเขาทำทุกอย่างแล้วมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยสักนิดเสียงโทรศัพท์ในรูปแบบของการโทรกลุ่มดังขึ้น ทั้งชนาธิป และราเชน ต่างก็รีบกดรับในทันทีเพราะคิดว่าดึกขนาดนี้น่าจะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าที่พายุถึ

ตอนที่ 36. ตามหาเช้าวันต่อมา สองคนที่นอนหลับใหลต่างตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก พายุเอื้อมมือมาแตะที่ศีรษะของดรีมเพื่อดูว่าเธอยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า“นอนพักอีกสักวันไหม ตัวยังอุ่น ๆอยู่เลย” พายุบอกกับดรีมทั้งที่ยังนอนกอดดรีมเอาไว้แน่น “ไม่ค่ะอยากไปทำงานมากกว่า เกรงใจพี่เอก และคนอื่น ๆ ” ดรีมบอกและพยายามจะขยับตัวเพื่อที่จะลุกออกจากที่นอน “จะรีบไปไหน” พายุถามและกดจมูกไปที่ไหล่ของดรีมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากและเลื้อยไปทั่วร่างกาย“หยุดเลยค่ะ ไม่ไหวแล้วขอร้อง” ดรีมบอกออกมาตามตรงทำเอาพายุถึงกับหัวเราะออกมา“โอเค งั้นไปอาบน้ำกันจะได้ไปทำงาน”“ไม่ใช่อาบน้ำกันค่ะ ต่างคนต่างอาบค่ะ ห้องน้ำมีตั้งสองห้องแยกกันอาบจะได้เสร็จไว ๆ ” ดรีมบอกและผลักพายุให้ลุกขึ้น พายุจำใจลุกออกจากที่นอนก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเองเมื่อพายุออกไปจากห้องแล้วนั้น ดรีมเดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนหยิบโทรศัพท์และกดโทรออก แต่เมื่อเธอกดโทรออกแล้วนั้นอยู่ ๆ โทรศัพท์ของพายุที่วางอยู่ที่หัวเตียงของเธอก็สั่นครืด ๆดรีมเดินไปดูก็สงสัยว่าทำไมเธอโทรหาพ่อ แต่โทรศัพท์พายุดันขึ้นชื่อเธอ ไม่รอช้าดรีมรี

ตอนที่38.คนรักเก่าพายุที่ได้ยินถึงกับโมโหเป็นอย่างมาก เขารีบกดโทรศัพท์ไปหาสมุทรในทันที“ว่าไงไอ้น้องชาย” สมุทรทักทายอย่ายียวนกวนประสาทเป็นอย่างมาก“หาปืนพร้อมเครื่องกระสุนแบบครบชุดให้กูหน่อยอีก 10 นาทีเข้าไปเอา”“เดี๋ยวๆ มึงจะเอาไปทำอะไรไอ้พายุ ทำไมด่วนขนาดนี้”“มึงหาได้ไหม บอกมาแค่นี้ถ้าหาไม่ได้กูจะได้ไปหาที่อื่น”“เอาไปทำไมว๊ะ ต้องบอกกูก่อน”“มึงจะหาให้หรือไม่หา กูถามแค่นี้” พายุตะคอกเสียงดังลั่นรถ ทำเอาสมุทรตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นพายุเป็นแบบนี้มาก่อน เมื่อคิดได้ดังนั้นสมุทรเลยค่อย ๆ พูดออกมาเบา ๆ“โอเค ๆ อีก10นาทีเข้ามาได้เลยจะหาไว้ให้” พูดจบก็รีบวางสายก่อนจะประชุมสายกับพี่น้องที่เหลือ และเล่าให้ทุกคนฟังอย่างรวดเร็ว ที่สุดทุกคนสรุปว่าจะมาหาสมุทรที่ร้านของสมุทรในตอนนี้เลย ร้านของสมุทร ทุกคนมากันอย่างพร้อมหน้า ไม่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่อย่างไทม์ หรือบัลลังก์ ณตะวัน และณดาว น้องเล็กของบ้านทุกคนต่างก็รีบมาด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก และแน่นอนพายุที่มาช้ากว่าเพื่อนเพราะว่าเขาออกไปนอกเมืองเพื่อจะไปนครนายกในตอนแรก เลยทำให้มาช้ากว่าคนอื่น เมื่อมาถึงและเห็นพี่น้องทุกคนพายุถึงกับโมโ

ตอนที่ 40. เลิกแล้วต่อกันปัจจุบัน ดรีมที่อยู่ในห้องพักค่อยๆ ได้สติและมองไปโดยรอบห้อง ก่อนที่เธอจะตั้งสติและค่อย ๆคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น กระทั่งจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี มือเล็กค่อย ๆ เลื่อนมาจับที่หน้าอกตัวเองอย่างช้า ๆ“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะไม่เข้าใจจริง ๆ ” ดรีมร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด กับสิ่งที่เธอได้รับและสัมผัสได้ พาฝันจะเจ็บปวดมากเพียงไหนกันนะ เจนรบวิ่งเข้ามาภายในห้องพักของดรีมด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมี่อเห็นว่าดรีมนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นก็ตกใจจึงรีบเข้าไปปลอบ“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องตกใจปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรนะ” หมอเจนรบยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของดรีมเบา ๆ ด้วยความสงสารหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก“พี่เจนรบคะ หนูรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือทำไมในเมื่อพ่อบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แล้วทำไมสร้อยเส้นนั้น ” ดรีมพูดไม่ออกได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น“พี่ว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ พักผ่อนก่อนดีไหม” เจนรบพยายามจะกล่อมให้ดรีมสงบสติ“จะให้หนูพักได้ยังไงคะ ในเมื่อคนหนึ่งบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่เรื่องสร้อยนั้นมันคือยัง