Lahat ng Kabanata ng "HIDDEN VOWS with a BILLIONAIRE": Kabanata 21 - Kabanata 30

Kabanata Dalawampu't Isa Alas-sais pa lang ng umaga nang umalis sila sa Forbes Park. Sa likod ng Range Rover, may dalawang walis, isang timba, isang kahon ng sabon at basahan, at supot ng mainit na pandesal na ibinalot ni Mama Luz noong Linggo at ipinilit na dalhin nila. Para may makain kayo habang naglilinis," sabi nito. "Hindi kayo mabubuhay sa hangin. Hindi iyon sinabi ni Mama Luz nang may pagdududa. Sinabi niya iyon nang may pagmamahal, at tinanggap iyon ni Cal nang may ngiti na parang batang binigyan ng baon. Mahigit isang oras ang biyahe. Pagkalampas ng Antipolo, lumiit ang kalsada, dumalang ang mga bahay, at lumapot ang berde sa magkabilang gilid. Bumaba ang hamog sa mga bundok ng Sierra Madre, at sa malayo, kumikislap ang Laguna de Bay na parang pilak na plantsadong tela. Dito ako madalas dalhin ni Papa tuwing Sabado," sabi ni Cal habang nakahawak sa manibela. "Sakay kami ng lumang jeep ng hacienda. Bibili kami ng kakanin sa tabi ng daan, tapos hindi kami uuwi hanggang dum

Kabanata Dalawampu't Tatlo Lunes ng umaga, ang ikatlumpu't walong palapag ng Montenegro Tower ay amoy bagong kape at pinakintab na marmol. Si Dolly, ang matagal nang assistant ni Cal, ay naghihintay na sa labas ng elevator. Limampung taong gulang, laging may nakaipit na lapis sa buhok, at ang tanging taong kayang sabihan si Cal na "Sir, kumain ka muna." "Sir, may bisita po kayo," sabi niya. "Hindi po siya nagpa-appointment, pero sabi niya, hindi raw kayo magagalit. "Sino?" "Si Ma'am Aurora Salcedo po. Napahinto si Cal sa paglalakad. Hindi ito galit. Hindi rin ito sakit. Isang uri ng pagkagulat na parang nakarinig ng kantang matagal nang hindi pinatutugtog, at hindi niya alam kung paano ito dapat tanggapin. "Papasukin mo." Hindi nagbago si Aurora. Matangkad pa rin siya, maayos ang buhok na nakatali sa mababang bun, naka-itim na blazer at pantalong mukhang pinaplantsa araw-araw. Nakaupo siya sa sofa ng opisina, nakadekwatro, may folder sa kandungan, at nang pumasok si Cal, tum

Kabanata Dalawampu't Lima Makalipas ang Dalawang Buwan Halika. Ako na ang magbubukas niyan. Inilapag ni Sol sa harap ni Cal ang isang hiwa ng chocolate cake na itinira niya mula sa kainan, at inagaw niya ang sobre mula sa kamay nito. "Kumain ka na. Ako ang magbabasa. "Napakautosera mo talaga," biro ni Cal habang sumasandal sa recliner na yari sa balat, nasa gitna ng bagong sala nila sa Tanay. Hoy, nag-uwi ako ng pagkain para sa iyo. Wala nang maisagot si Cal. Tama naman siya. Ngumisi ito, nagkibit-balikat, at sinimulang kainin ang mga natira mula sa kainan ni Aling Paula. Nakakalat sa buong sala ang mga gamit mula sa mobile office niya: sa ibabaw ng coffee table, sa kitchen island, maging sa maliit na opisinang ginawa nila sa dating kuwarto ng Papa niya. Tuwing umuuwi si Sol, para bang may dumaan na buhawi sa munti nilang tahanan. Marahil kakaibang bagay iyong ikatuwa, pero masarap sa pakiramdam ang makita ang presensiya ni Cal sa bawat sulok. Kahit magulo ang paligid, nagsisi

Kabanata Dalawampu't Pito Lunes ng umaga, alas-nuwebe, nagsimulang magdatingan ang mga miyembro ng lupon sa ikatlumpu't walong palapag ng Montenegro Tower. Nakatayo si Cal sa tabi ng malaking bintana ng conference room, suot ang madilim na asul na suit na pinili ni Sol kagabi, at ang kuwintas na kompas ay nasa ilalim ng kanyang kamiseta. Hindi siya kinakabahan. Iyon ang nakakagulat. Dalawang buwan na ang nakararaan, ang pulong na ito ang pinakamatinding kinatatakutan niya. Ngayon, para itong isang pangungusap na matagal nang isinusulat at malapit nang tapusin. "Sir," sabi ni Dolly sa pintuan, may nakaipit na lapis sa buhok. "Nandito na po si Doña Hermina." Lumingon siya. Pumasok ang Lola niya, nakasandal sa tungkod, naka-terno na kulay lila, at kasunod niya si Tita Pilar na may hawak na malaking bag. Sa likod nila, pumasok sina Tiyo Leandro at Tita Gene, si Tiyo Cesar at Tita Vivian, at si Carlo na may dalang tasa ng kape sa halip na whisky, na ikinagulat ni Cal. "Whisky late

Kabanata Dalawampu't Siyam Linggo ng umaga, bago pa sumikat ang araw, may amoy na ng kare-kare sa buong bahay sa Tanay. Si Mama Luz ang nagpumilit na magluto roon mismo, kahit pinakiusapan siya ni Sol na magdala na lang ng luto mula sa Quezon City. "Hindi masarap ang kare-kare na ipinagpapainit lang," sabi niya, at dala ang sarili niyang kaldero, mga buntot ng baka, at saging na saba. "Ma, may kalan kami," sabi ni Sol. "Alam ko. Hindi ko pa nasusubukan ang kalang gagamitin ng anak ko sa bago niyang bahay." Ngumiti si Mama Luz, at hinawakan ang pisngi niya. "Gusto kong ako ang unang magluto rito." Hindi na nakipagtalo si Sol. Pagsapit ng alas-diyes, puno na ang bakuran. Nagdatingan sina Papa Mon at Brando sakay ng pickup ng tindahan, may dalang mga bangkong kahoy na ginawa nila nang mag-ama noong isang linggo, at isang malaking kahon na ayaw sabihin kung ano ang laman. Sumunod si Tessa, sakay ng taxi, nakasuot ng dilaw na bestida at may dalang isang tray ng leche flan. "Hoy," s