"HIDDEN VOWS with a BILLIONAIRE"

Kabanata Uno

Hindi ko na ito kayang kalimutan," bulong ni Marisol habang nakatitig sa screenshot sa screen ng cellphone niya. "Diyos ko, magwawala si Kuya Brando kapag nalaman niya ito.

Huminga siya nang malalim at pumikit. Pinindot niya ang side button para mamatay ang screen, pero kahit nakapikit na siya, nakikita pa rin niya ang malalaking letra ng email na kinunan niya ng litrato kaninang umaga, sa lumang computer sa likod ng hardware store ng Papa niya.

Kumunot ang ilong niya sa amoy ng lumang mantika na kumapit sa buong employee lounge ng Aling Paula's Kainan. Nanginginig ang kamay niyang isinuksok ang cellphone sa bulsa ng apron, saka tumingin sa dalawang swing door na papunta sa dining area.

Sampung oras pa ang shift niya.

Ayusin mo ang sarili mo, Sol," mahina niyang sabi, nakagat ang ngipin. "Mas kailangan mo ngayon ang tip.

Walang tamang oras para sabihin kay Brando. May maliit na boses sa isip niya na nagsasabing itago muna, hangga't kaya. Para sa dangal ng pamilya nila. At dahil walang kaide-ideya si Papa Mon na alam na ni Sol ang tungkol sa mga kahina-hinalang hiram na pera sa likod ng negosyo nito.

Wala siyang magagawa kundi itaas ang noo, kumuha ng extra shifts, at maghintay ng himala.

Narinig niya ang lumalakas na ingay ng mga customer sa labas. Tanghalian na, rush hour.

Oras na.

Tatlong beses siyang huminga nang malalim, dinilaan ang labi, at lumabas para harapin ang dagsa ng tao.

May suki kang nagtatanong kung nasaan ka," sabi ni Tessa, ngumunguya ng bubble gum, sabay turo gamit ang baba sa isang booth sa dulo. Tatlong hula.

Hindi na kailangan ni Sol ng tatlo. Pinagdikit niya ang labi at tahimik na humiling ng mahabang pasensya.

Bago pumunta sa booth, inihanda muna niya ang karaniwang order: isang Americano, isang hiwa ng ube cake na may whipped cream sa tabi, at isang mangkok ng hiniwang mangga at pakwan.

Kakaiba para sa tanghalian, pero mas katanggap-tanggap pa rin kaysa sa truck driver na minsan sa isang buwan kung dumaan: isang tasa lang ng kape ang order, pero apat na oras kang titigan mula ulo hanggang paa bago ka biglang hawakan sa likod. At wala pang tip.

Kung ikukumpara roon, napakadaling pagsilbihan ni Caleb Montenegro.

Dapat ba akong mag-alala?" May pamilyar at magiliw na ngiti ito pagdating niya, kampante, na lalong nagpatingkad sa matalas nitong panga. "May gumising ba sa iyo sa maling bahagi ng kama?

Kinuha ni Cal ang kape at isa sa mga plato mula sa kamay niya. Saglit na nagseryoso ang mapaglarong mga mata nito.

Ang best friend ng Kuya niya ay araw-araw na pumupunta rito tuwing hapon, simula pa noong teenager pa sila. Hindi nagbago iyon kahit nang kumita na ito ng unang milyon. O ng unang bilyon.

Simple lang itong tao pagdating sa mga gusto nito, at ang maliit na kainan na ito ay isa sa iilang lugar kung saan hindi ito gagambalain ng mga taong sabik makipag-networking.

Dahil ang paboritong mesa nito ay nasa seksiyon niya, naging personal na problema niya si Cal.

"Isa na namang normal na araw ng mga ordinaryong tao, Cal. Wala kang dapat ipag-alala."

Ikinrus niya ang mga braso at pinanood itong sumimsim ng kape. Napangiwi ito sa init.

Maayos ba ang order mo?

Wow, ang bilis mong tumakas ngayon. Wala ka man lang bang oras para sa kapana-panabik na balita?

Itinuro ni Sol ang mga mesang punô ng customer. Masyado siyang abala sa pag-iisip tungkol sa mapanganib na screenshot sa cellphone niya para magkaroon pa ng espasyo sa isip para sa guwapong bilyonaryong matagal nang nakikialam sa buhay niya.

Kung may sasabihin ka, puwede mong i-save para sa hapunan sa Linggo kasama si Kuya. Magluluto si Mama ng kare-kare at bagong lutong pandesal. Siguradong masaya iyon."

Umikot siya pabalik sa counter.

Pero bago pa siya makalayo, may mainit at matatag na kamay na humawak sa pulsuhan niya.

Parang may kuryenteng gumapang sa braso niya. Humigpit ang dibdib niya. Naisip niya agad na ilang taon na mula nang huli siyang hinawakan ni Caleb Montenegro. Hindi na mula noong elementary, nang idikit nito ang bubble gum sa nakatirintas niyang buhok.

Parang napagtanto ni Cal na nagkamali ito, kaya binawi nito ang kamay.

Sapat iyon para mapalingon siya ulit. Nakita niyang dinilaan nito ang labi. Ikinuyom nito ang mga daliri, tiningnan saglit ang kamao, bago muling sinalubong ang titig niya.

Hintayin mo ako sa parking lot pagkatapos ng shift mo. Puwede mo ba akong pagbigyan?"

Isang milyong babala ang sabay-sabay na umilaw sa isip ni Sol.

Pero totoo, may dahilan ba siyang tumanggi? Ano ba ang aasahan niya ngayong gabi, bukod sa mga mainit na palitan ng mensahe nila ni Kuya Brando, mahabang oras ng pag-aalala sa negosyo ng Papa niya, at pagyakap sa pusa niyang si Biko?

Isa pa, wala siyang maalalang pagkakataon na humingi si Cal ng pabor sa kanya. Lalo na ng ganito kaseryoso.

Napalunok siya at nilabanan ang gustong ipunas ang nanginginig niyang kamay sa apron.

"Sige," sagot niya, kahit halatang alanganin ang boses. "Pumarada ka sa likod at ihatid mo ako pauwi.

Tumango ito nang isang beses bago ibinalik ang atensyon sa pagkain. Tapos na ang usapan.

May mas kakaiba pa bang puwedeng mangyari sa araw na ito?

Hindi na siya nag-usisa. Kumurap siya at lumipat sa susunod na hanay ng mga mesa.

Naging malabo ang natitirang oras ng tanghalian habang pilit niyang inuunawa ang laman ng screenshot. Pagkatapos ng shift, nagpadala siya kay Brando ng maikli pero mahiwagang mensahe: Pumunta ka sa apartment ko, within the hour.

Anuman ang mangyari ngayong gabi, ayaw niyang madamay si Cal.

Kaya ipinangako niya sa sarili na paiikliin niya ang usapan nila habang nakasandal siya sa itim na Range Rover nito at sumisilip sa bukas na bintana. Nakaupo si Cal sa driver's seat, matipuno ang anyo.

Bakit kailangang sikreto? Kailangan ba talaga naming magkita sa isang lugar na walang kinalaman sa pagkain? Hindi ako magsisinungaling, kung anu-anong kahina-hinalang eksena na ang nabubuo sa isip ko.

Hindi mahaba ang kuwento, pero… interesante. Sumakay ka na para hindi ka ginawin. Hindi ko sasayangin ang oras mo.

Wala siyang dahilan para makipagtalo. Baka nga makatulong pa itong ilihis ang isip niya sa sarili niyang problema hanggang sa dumating si Brando.

Tumagos sa jacket niya ang malamig na hangin ng amihan. Maingat niyang isinara ang p***o at umupo sa malambot na leather seat.

Ilang sandali silang tahimik.

Pinaglaruan niya ang susi sa key ring habang pinapanood si Cal na iniikot ang sasakyan palabas ng parking gamit ang isang kamay. Ang isa naman ay nakapatong sa aircon control habang dinadagdagan nito ang init.

Pamilyar ang mga lugar na dinadaanan nila sa labas ng tinted na bintana, pero sa hindi niya alam na dahilan, parang bago ang lahat.

May kakaibang takot at pagkabalisa na nag-iwan ng mapait na lasa sa lalamunan niya.

Sana may paraan para ibalik ang oras para hindi na niya nakita ang email sa computer ng Papa niya.

Pero wala namang may kayang gawin iyon. Ibig sabihin, kailangang harapin ng buong pamilya ang kahihinatnan nito.

Walang paraan para makalikom sila ng ganoon kalaking pera. At ang mas nakakatakot, may mga taong darating para maningil—

"May kailangan akong pabor sa iyo.

"Ano?

Nagulat si Sol sa tuwirang pahayag ni Cal, at naputol ang pag-iisip niya.

Ano kaya ang posibleng kailangan nito mula sa kanya?

Wala siyang dahilan para itago ang pagkabigla.

Magse-seventy ang Lola ko ngayong weekend, at magiging napakalaking pagdiriwang iyon. Kayang higitan ng matandang iyon ang kahit anong engrandeng handaan sa pelikula. Kailangan ko ng babaeng mapagkakatiwalaan ko, na sasama sa akin bilang date sa buong weekend.

So… ako ang una mong naisip?" Saglit na tumigil si Sol, nakatingin pa rin sa bintana. "Halika nga, mas marami kang puwedeng piliin kaysa sa taong nagtitiis lang sa iyo dahil lumaki ako sa bahay ninyo. Hindi nga tayo magkasundo kahit isang beses lang sa isang linggo na magkaharap sa hapunan. Paano pa kung buong weekend?

Nanginig siya nang bahagya. Mas hinigpitan niya ang yakap sa sarili.

Siguradong may iba kang kakilala.

Hindi ang dami ng babaeng kilala ko ang problema, Sol. Hindi ito ordinaryong birthday dinner.

May bahagyang alinlangan sa boses nito kaya napatingin siya sa pagitan nilang dalawa. Sa liwanag ng ilaw sa kalsada, nakita niyang mariing nakatikom ang panga ni Cal.

Bigla siyang kinabahan.

Tiningnan niya ang cellphone. May reply na si Brando: Okay, papunta na.

Malapit na sila sa apartment niya. Pagdating doon, wala nang isang oras para pag-isipan ang problema.

"Isama mo na lang ang isa sa napakaraming babae sa listahan mo. Wala akong kinalaman diyan.

Narinig niya ang mahinang ungol ng pagkadismaya mula kay Cal.

Hindi mo ba narinig? Sinabi kong kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan ko."

Bahagyang umalog ang sasakyan, parang pati ang pagkailang nito ay nakaaapekto sa pagmamaneho.

Ipapasa ni Lola ang negosyo ng pamilya sa isa sa aming mga apo, at pipili siya sa katapusan ng weekend. May isa lang kondisyon: ang mga puwedeng pagpilian ay kailangang may asawa—"

Hindi nga tayo magkagusto. Walang maniniwalang mag-asawa tayo."

Napakaraming laman ng isip niya ngayong gabi.

Higit sa lahat, may utang ang Papa niya sa isang sindikato, at wala na silang isang buwan bago sila dumating sa bahay para maningil.

Kung ikukumpara roon, walang halaga ang kahit anong pagdiriwang na ikinababahala ni Cal.