All Chapters of "HIDDEN VOWS with a BILLIONAIRE": Chapter 1 - Chapter 10

Kabanata Dos Hindi naman tayo magkasintahan, Marisol. Huminto si Cal sa harap ng apartment building niya nang biglaan, kaya bahagyang umusad pasulong ang katawan ni Sol sa seatbelt. Pero ang akala ni Lola, mahigit isang taon na tayong kasal. Sa loob ng ilang segundo, parang nawala sa pokus ang lahat ng bagay sa paligid niya. Pati ang maliliit na detalye, ang pamilyar na amoy ng leather at ng nasusunog na kahoy na laging nakakapit kay Cal, ay parang naghalo-halo sa pakiramdam na halos tumigil ang tibok ng puso niya. Hindi. Mali ang narinig niya. Hindi iyon ang sinabi nito. Napakarami na niyang kailangang tanggapin sa loob lang ng isang araw. Umiling siya at inabot ang door handle sa tabi niya. "Pakiusap. Isang salita lang iyon, pero sapat para bumalik sa linaw ang lahat. Kumabig ang sikmura niya. Ilang beses siyang kumurap bago muling tumingin kay Cal. Hindi niya halos makita ang mukha nito sa matinding liwanag ng poste. Nanatili itong hindi gumagalaw, parang bato. Mahigpit n

Kabanata Apat Mga Patakaran sa Isang Pekeng Relasyon Komportable ka na bang ipaliwanag ang mga naisip mong patakaran?" tanong ni Cal habang iniikot ang whisky sa baso niya. "Nakahanap tayo ng port wine mula pa noong 1930s na siguradong makakapagpasaya sa iyo, pero hindi ka pa rin umiinom ng kahit isang lagok." Ipinatong ni Sol ang mga binti sa sandalan ng itim na leather sofa na may butones at hinubad ang sneakers niya. Ikinampay niya ang mga paang naka-medyas habang nakatitig sa kaunting alak na nakabuhos sa kristal na basong hawak niya. Malamang, sapat ang halaga niyon para mapag-aral siya sa kolehiyo. Dalawang beses pa. At hindi man lang nagdalawang-isip si Cal nang ituro niya iyon sa koleksiyon nito sa ilalim ng bahay. Naisip niyang ito ang pinakaunang pagsubok. Kapag nanghinayang si Cal kahit kaunti, kapag may bakas ng pagdududa sa mukha nito, malalaman niyang hindi ito seryoso. Pero hindi ito kumurap. Kinuha nito ang bote, binuksan, at ibinuhos pa para sa kanya, na parang t

Kabanata Anim "Tulad ng? Ano ba ang dapat kong asahan sa party na ito? Marami kang hindi ipinaliwanag at pumayag akong sumama sa iyo kahit halos wala akong alam. Panahon na para sabihin mo ang mahahalagang detalye. Hindi ka ba mahilig sa sorpresa?" pang-aasar ni Cal habang umuupo sa gilid ng upuan at bahagyang yumuyuko palapit, nakataas ang isang kilay. Nakakatawa. Akala ko mas mahilig ka sa mga pakikipagsapalaran kaysa riyan— So… talagang wala kang balak na sabihin sa akin ang kahit ano? At inaasahan mong mahuhulog ang loob ng Lola mo sa pekeng relasyon natin para ipagkaloob niya sa iyo ang negosyo ng pamilya? Nagkibit-balikat siya at bahagyang natawa. Matagal nang pinaplano ni Lola ang party na iyon. Pamilya lang ang imbitado, at tradisyon na sumailalim sa sunod-sunod na pagsubok ang lahat ng mag-asawang kuwalipikadong magmana. Pero nagbabago ang mga pagsubok sa bawat pagkakataon, para walang makapaghanda o makapandaya. Pupunta tayo sa hacienda, magpapakita sa lahat, at makiki

Kabanata Walo Mula sa upuang katabi ni Sol, pinagmamasdan ni Cal ang pagkibot ng paa nito habang nakaupo sila sa harap ng entabladong dali-daling itinayo sa gitna ng ballroom ng Hacienda. Magaling itong magtago ng nararamdaman. Pero kilala niya ang mga palatandaan: ang bahagyang pagkibot ng daliri sa gilid ng whiteboard na nakapatong sa kandungan nito, ang mahinang pagtapik ng kuko sa plastik, ang paraan ng pagkagat nito sa loob ng pisngi kapag may pinipigilang sabihin. Maliliit na bagay na halos hindi mapansin ng iba, pero para kay Cal ay parang mga sigaw. Gusto niyang ipatong ang kamay sa tuhod nito. Hindi para ipakitang pagmamay-ari. Para lang ipaalam na nandito siya. Pero hindi naman iyon makakapagbigay ng kapanatagan kay Sol. Mas malamang, mababaliw lang ito lalo. Sa tuwing nagkakadikit ang katawan nila, nahuhuli ni Cal ang sariling tinatangay ng isang likas na pagnanasang hindi na niya kinailangang labanan mula pa noong unang taon niya sa high school. Pagdating kay Sol, para

Kabanata Sampu Napapitlag si Sol nang umalingawngaw ang gong sa mahahabang pasilyo ng Hacienda Montenegro. Isang malalim at tansong dagundong iyon, galing sa lumang gong na ayon kay Cal ay dinala pa ng Lolo Anselmo niya mula Ilocos noong dekada sisenta. Dumaan ang tunog sa kahoy na sahig, sa mga haligi, sa mga lumang larawan sa dingding, at umabot hanggang sa mga buto niya. Ilang segundo siyang nawala sa sarili. Nakalimutan niya kung nasaan sila, kung bakit sila narito, kung ano ang pinag-usapan nila. Lumiit ang buong mundo sa pagitan ng dalawa nilang katawan, sa init na dumadaloy sa ilalim ng balat niya, at sa isip niyang walang tigil sa paghahanap ng katwiran sa gitna ng damdaming hindi niya alam kung paano pangalanan. Ilang minuto lang ang nakararaan, nakasandal ang noo niya sa dibdib ni Cal. Ilang minuto lang, at nasabi na niya ang pinakatotoong bagay na nasabi niya sa kanya sa loob ng mahigit sampung taon. Takot ako sa dami mo. At ngayon, gong. Hudyat iyan para sa ikalawa