All Chapters of ฝาแฝดเอวดุ: Chapter 121 - Chapter 130

ฝนที่ตกตั้งแต่เช้าส่งผลในอากาศเย็นลงมากกว่าเดิม ผ้าห่มที่หนานุ่มดูจะไม่ช่วยให้อบอุ่นมากกว่าอ้อมกอดของคนที่แนบชิด พาฝันขยับเข้าหาคนตัวโตมากขึ้นเพื่อหาไออุ่น กลิ่นหอมที่คุ้นเคยพาให้สบายใจจนไม่อยากลืมตาขึ้นมา ยิ่งค่ำคืนที่พ้นผ่านเพิ่งจะถูกตักตวงจนอ่อนล้าก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัวต่างจากสายฟ้าที่นอนมองคนในอ้อมกอดมาสักพักด้วยรอยยิ้มละมุนแสนอ่อนโยน แขนข้างนึงใช้ต่างหมอนให้คนรักนอนหนุนแนบชิด ส่วนอีกข้างลูบไล้ปลายผมนิ่มเล่นเบาๆอย่างเพลินใจ เพิ่งรู้ว่าการได้ตื่นขึ้นมามองใครสักคนนอนอยู่ข้างๆในสถานะคนรัก มันอบอุ่นหัวใจได้ขนาดนี้ ขนาดที่ว่าให้นอนมองทั้งวันยังไม่เบื่อเลยแรงสั่นเบาๆจากมือถือบนหัวเตียงทำให้สายฟ้ารีบยื่นมือไปหยิบเพราะกลัวพาฝันตื่น หมายเลขที่คุ้นเคยบนหน้าจอทำให้ต้องกดรับทันทีด้วยความเคยชิน“ครับพ่อ”“พี่ฟ้าหายไปไหนอีกแล้วลูก เมื่อคืนไม่ได้กลับมานี่นา พ่อลงมากินข้าวเช้าถึงรู้ เมื่อวานแค่ไปเที่ยวไม่ใช่เหรอครับ”คำถามที่ถูกรัวออกมาอย่างร้อนรนทำสายฟ้ายิ้มอย่างเอ็นดู มือหนาลูบหัวคนหลับเบาๆเมื่อเห็นว่าเริ่มขยับตัว“พี่ฟ้าไม่ได้เป็นไรครับพ่อ แค่นอนอยู่ห้องแฟน”“ห้ะ!”คำตอบเห

“ฮ่าๆ โอ้ย! พี่ฟ้าเจ็บนะคะ”เสียงหัวเราะชอบใจกลายเป็นเสียงร้องโอดโอยทันทีเมื่อโดนฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่แขนจริงๆ“เจ็บก็เลิกพูดค่ะ”พาฝันบอกเสียงดุเมื่อเห็นว่าปล่อยให้หมอฟ้าแกล้งต่อก็ไม่มีวันจบ “พอเป็นแฟนแล้วดุกว่าเดิมอีกเหรอคะ”คนที่แสดงเก่งนักหนาทำหน้าหงอยใส่ แต่เพราะรู้ว่าเจ้าเล่ห์แค่ไหนพาฝันถึงได้รู้ทันและไม่ใจอ่อนอีก“เลิกพูดเลยค่ะ”พอโดนดุทั้งหน้าทั้งคำพูดสายฟ้าถึงได้ยิ้มบางอย่างยอมแพ้ เมื่อเห็นเวลาว่าสายมากแล้วถึงได้ขยับตัวออกให้พาฝันไปอาบน้ำ“โอเคครับ พี่ฟ้าไม่แกล้งแล้ว หนูไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวพี่ฟ้าไปทำข้าวเช้าให้ ดีมั้ยครับ”สายฟ้ายันตัวขึ้นพิงหัวเตียงก่อนถามคนที่ขยับตัวออกจากผ้าห่มอย่างทุลักทุเลจนต้องเข้าไปช่วย“ไหวมั้ยครับ ให้พี่ฟ้าพาไปมั้ย”“ไหวค่ะ แต่ว่าพี่ฟ้าทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอคะ”พาฝันถามอย่างแปลกใจเพราะปกติมีแต่หมอฟ้าจะขอให้ทำให้กินเท่านั้น ไม่เคยบอกว่าทำอาหารเป็นเลย“แน่นอนครับ แม่บัวสอนพี่ฟ้ามากับมือตั้งแต่เด็ก สบายใจได้ครับ”สายฟ้าอวดอย่างภูมิใจ ก่อนจะลงไปสวมเสื้อยืดตัวบางแล้วเข้ามาหอมแก้มคนบนเตียงด้วยความหมั่นเขี้ยวแรงๆอีกที“เดี๋ยวพี่ฟ้าทำรอ หนูรีบตามออกไปนะครับ

ริต้าพูดออกมาเสียงเย็นอย่างน่ากลัวจนคนเป็นพ่อนิ่งค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าที่มีแต่ความกังวลในทันที ลูกสาวที่น่ารักกลายเป็นคนที่ใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไงกัน“ริต้า…”คิมหันต์เรียกลูกด้วยเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างจนคำพูด ริต้าไม่ได้สนใจท่าทางที่นิ่งงันของคนเป็นพ่อ แต่กลับถามต่ออย่างต้องการคำตอบโดยเร็ว“คุณพ่อทำให้ริต้าได้ ใช่มั้ยคะ”ประโยคกดดันที่มาพร้อมรอยยิ้มร้ายทำเอาคนเป็นพ่อคิดอะไรไม่ออกชั่วครู่“มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะลูก ริต้า”คิมหันต์พ่นลมหายใจออกมา ในหัวเรียบเรียงคำพูดโน้มน้าวให้ลูกเปลี่ยนใจ การจะทำแบบที่ริต้าบอกไม่ใช่เรื่องยาก เพราะทั้งชีวิตก็ทำมาไม่น้อยทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี กว่าธุรกิจจะยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ก็ลงทุนลงแรงไปมากมาย เครือข่ายที่ใหญ่โตก็ต้องพึ่งพาทั้งคนที่ดีและไม่ดีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้จะพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวขนาดไหนแต่ความจำเป็นก็ทำให้ต้องเข้าไปพัวพันอยู่ดี แต่ก็ไม่เคยคิดอยากให้ลูกต้องมาเดินเส้นทางเดียวกับตัวเองที่ทั้งเสี่ยงและอันตราย อยากให้ลูกได้หลุดพ้นออกไปทำในสิ่งที่ชอบโดยไม่ต้องมาสานต่ออะไรทั้

พาฝันที่รู้เหตุผลก็หันหลังให้ทันทีอย่างเคืองๆ เมื่อคืนก็เอาแต่รังแกจนไม่ได้นอน ตื่นเช้ามาก็วอแวไม่หยุดแถมยังร่ำร้องจะให้ไปหาเพื่อนให้ได้ ไม่คิดว่าพอยอมแล้วจะวุ่นวายเรื่องชุดทั้งวันอีก เป็นแฟนด้วยแค่วันแรกก็เหนื่อยขนาดนี้เลยนะ“แต่พี่ฟ้าอยากอวดหนูนี่”สายฟ้าพูดออกมาอย่างหงอยๆ แต่พาฝันที่รู้วิธีรับมือแล้วบ่นออกมาอีกครั้งให้หงอยหนักกว่าเดิม “ทำไมเอาแต่ใจจังคะ นี่ฝันให้ลิลช่วยเลือกแล้ว ถ้าพี่ฟ้ายังไม่พอใจอีก ฝันจะไม่ไปแล้วค่ะ”“ก็ได้ครับ พี่ฟ้ายอมแล้ว อย่างอนพี่ฟ้านะครับ”สายฟ้ารีบเข้าไปอ้อนทันทีเพราะกลัวคนสวยจะเปลี่ยนใจจริงๆ“ไม่ได้งอนเลยค่ะ ฝันแค่รำคาญ”พาฝันอธิบายอย่างลืมตัว ไม่คิดว่าคำๆเดียวจะทำให้หมาตัวโตหางลู่หูตกขนาดนี้“หนูรำคาญพี่ฟ้าเหรอครับ”เสียงทุ้มถามออกมาแผ่วเบา หน้าตาเหงาหงอยขั้นสุดจนทนใจแข็งไม่ไหวต้องรีบเข้าไปปลอบทันที“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ โอเคๆฝันขอโทษค่ะ ฝันแค่ขี้เกียจเปลี่ยนแล้วเฉยๆ”“พี่ฟ้าไม่ได้อยากเรื่องมากเลย แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ ไม่อยากให้ใครมองเยอะ พี่ฟ้าแค่หวงหนูครับ”สายฟ้าที่ได้ยินคำปลอบใจก็ยิ้มออกมาอีกครั้งเหมือนไม่เคยเศร้า“เข้าใจแล้วค่ะ ใครมองก็ช่างสิค

สายฟ้าเอ่ยออกมาโดยไม่ดูสักนิดว่าที่นั่งอยู่นี่ก็แทบจะเกยตักตัวเองแล้ว พาฝันถอนหายใจอย่างเอือมๆแต่ไม่ทันเพื่อนสายฟ้าที่รีบขัดออกมาอย่างทนไม่ไหว“โอ้ย! ใกล้อีกนิดก็นั่งตักแล้วครับพี่ฟ้า”ณภัทรพูดออกมาอย่างประชดก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะลั่นของคนอื่นจนพาฝันหน้าแดงขึ้นอย่างขัดเขิน“สัสภัทร อย่ากวนตีน”“ทำไมพี่ฟ้าไม่อ่อนโยนเลยครับ ผมใจบางไปหมด”ภาสกรเสริมทัพทันทีอย่างอดไม่ได้ จนได้รับน้ำแข็งหนึ่งก้อนจากสายฟ้าไปเต็มๆ“พวกมึงนี่นะ อย่าไปมองพวกมันครับ มองพี่ฟ้าได้คนเดียวรู้มั้ย”สายฟ้ารีบหันมาจับหน้าหวานให้หันกลับมามองตัวเองอย่างหงุดหงิด“รู้แล้วค่ะ พี่ฟ้าคุยกับเพื่อนดีๆเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้ไม่งั้นฝันจะไม่ไปไหนด้วยอีก”พาฝันที่เห็นว่าหมอฟ้าชักจะหวงเกินเหตุไปหน่อยถึงได้ดุออกมาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ลูกหมาตัวโตอย่างสายฟ้าหน้าหงอยลงทันทีและตอบรับเสียงอ่อยอย่างน่าสงสาร“ก็ได้ครับ”“อย่ามาทำหน้าหงอยใส่ พวกกูรู้ทันมึงแล้วฟ้า”แต่สายฟ้าคงลืมไปว่าพออยู่กับเพื่อนๆท่าทางแบบนี้มีแต่จะโดนแกล้งให้โมโหหนักกว่าเดิม ถึงได้หันไปฟ้องคนสวยที่มองอย่างนิ่งๆแทน“ดูพวกมันรุมพี่ฟ้าสิครับ”นอกจากจะโดนพาฝันส่ายหน้าอ