LOGINภีมกับภามเป็นฝาแฝดที่ชอบแบ่งปันกันทุกเรื่อง โดยเฉพาะ...เรื่องบนเตียง
View More“พี่ดื่มไม่ไหวแล้ว เข้าบ้านกันเถอะนะ อึก” พายบอกคนที่ยังเติมไวน์ใส่แก้วเธอไม่หยุดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ตอนนี้ทั้งสองคนกลับมาที่บ้านริมทะเลด้วยกันเพราะได้วันหยุดยาวครั้งแรกในรอบปี บ้านที่เคยเป็นเรือนหอตอนแต่งงาน กลายเป็นบ้านพักตากอากาศไปเรียบร้อยเมื่อทั้งคู่ตัดสินใจย้ายกลับไปที่โรงพยาบาลเดิม แล้วก็เป็นพอร์ชที่ยังแผนสูงเหมือนเดิม เพราะเค้าตั้งใจจะมอมเหล้าภรรยาในคืนนี้เพื่อที่จะได้ฉลองวันหยุดอย่างหวานฉ่ำได้ง่ายๆ โดยที่พายไม่มีแรงต่อต้านหรือขัดใจเวลาอยากทำซ้ำ “รีบไปไหนล่ะครับ นานๆได้มานี่ก็ใช้เวลาให้คุ้มสิ พอร์ชยังอยากนั่งตรงนี้อยู่เลย” “งั้นก็เลิกเทให้พี่ได้แล้ว อึก มึนไปหมดแล้วเนี่ย” พายบ่นออกมาเมื่ออีกคนรั้งตัวเข้าไปกอดและจ่อแก้วมาที่ปากอีกรอบ “ อ่ะ อีกแก้วเดียวจะพาเข้าบ้านเลย” “จริงนะ” พายถามย้ำแม้จะเริ่มตาลายมากๆ พอเห็นว่าอีกคนพยักหน้าก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างว่าง่าย เธอโอนเอนจนต้องซบลงไปที่พอร์ชทั้งตัว ไม่นานคนตัวโตก็ฉุดเธอลุกขึ้นแล้วอุ้มจากพื้นจนตัวลอย “อุ้มทำไมพี่เดินได้” “เซขนาดนั้นจะเดินไหวได้ไง พอร์ชทำพี่เมาเดี๋ยวรับผิดชอบเองครับ” พอร์ชบอกพลางขำออกมาอย่างเอ็นดู คนเมามักจ
“พอร์ช พี่บอกว่าเดี๋ยวไปตรวจกับหมอผู้หญิงไง”พายยื้อตัวเมื่อถูกลากเข้ามาในห้องที่มีเตียงตรวจ และมันคือห้องเดิมที่หมอพอร์ชเคยทำอะไรๆกับเธอไปในตอนนั้น เพราะตอนนี้เราย้ายกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลเดิมที่พอร์ชรับช่วงต่อจากพ่อเรียบร้อยแล้ว และก็เป็นช่วงที่ต้องตรวจร่างกายประจำปีอีกเหมือนเคย มันคงจะไม่ยุ่งยากอะไรเลยถ้าหมอพอร์ชยอมให้เธอไปตรวจกับหมอผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่พามาตรวจเองทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ตรวจภายในมานานแล้วด้วยซ้ำ “จะใครพอร์ชก็หวงครับ ขึ้นไปเลย” “ไม่เอา” “พี่พาย หรืออยากให้บังคับเหรอ” พอร์ชมองคนตัวเล็กแล้วดุออกมาเสียงเข้ม ปกติก็ไม่บังคับอะไรหรอก แล้วก็เลิกใจร้ายใส่มาตั้งแต่คบกันแล้วด้วย แต่พอเป็นเรื่องแบบนี้ทีไรพอร์ชก็เริ่มสวมวิญญาณตัวร้ายอีกครั้ง ส่วนพายก็ดื้อขึ้นมาอย่างที่ปกติไม่เคยทำเหมือนกัน “พอร์ช ไม่เอา” “กลัวโดนเอาคาเตียงตรวจเหมือนตอนนั้นเหรอครับ” “พอร์ช!” พายดุคนตัวโตเสียงดังก่อนจะตีไปที่แขนแกร่งแรงๆที่พูดอะไรน่าอายออกมา หมอพอร์ชยกนิ้วขึ้นมาทำท่าให้เงียบทั้งที่ข้างนอกก็ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้วเนื่องจากเป็นเวลาของเวรบ่าย และทำให้ไม่ได้กลับบ้านกันสักทีก็เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่
“อื้อ ดีสิพี่รูดซิปข้างหลังไม่ได้หรอก”“มาครับ”พอร์ชจับอีกคนหันหลังก่อนจะรีบรูดซิปชุดสีขาวฟูฟ่องออก เผยแผ่นหลังขาวเนียนไปถึงบั้นเอวสวยจนใจสั่นขึ้นมา มือหนาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างเผลอไผลจนพายต้องท้วงออกมา“แค่นั้นก็พอแล้ว เดี๋ยวพี่ไปถอดในห้องน้ำต่อเอง”“หน้าที่พอร์ชยังไม่จบนี่ครับ”พอร์ชบอกก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่หลังคอขาว สูดดมเอาความหอมหวานของเจ้าสาวหมาดๆเข้าไปเต็มที่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมารินรดจนพายสะท้านไหว“พอร์ช…”พายเรียกอีกคนเสียงแผ่วเมื่อรู้ว่าจะถูกทำอะไรต่อจากนี้ ไม่ได้คิดจะห้ามเพราะมันเป็นคืนแต่งงานคืนแรกของเรา และเธอก็เต็มใจอยู่แล้วเพราะพอร์ชคือเจ้าบ่าวของเธอ มือบางกำแน่นอยู่บนตักยามที่มือหนารูดรั้งชุดของเธอลงไปพ้นจากไหล่ ก่อนจะเอื้อมมาด้านหน้าแล้วกอบกุมหน้าอกที่มีเพียงจุกปิดยอดอกเอาไว้เท่านั้น“นี่เมียผมโนบราทั้งวันเลยเหรอเนี่ย ลามกจังนะ”พอร์ชบอกเสียงพร่าขณะที่ใช้ปากกดจูบไปทั่วไหล่เนียน แล้วใช้นิ้วเขี่ยเอาที่ปิดจุกนั้นออกอย่างง่ายดายจนพายสะดุ้งครางเสียงสั่น“อื้อ พอร์ช”เธอกัดปากแน่นเมื่อคนตัวโตใช้นิ้วยาวเขี่ยยอดอกสีสวยจนมันชูชันขึ้นมา ทั้งยังบีบขยำสองเต้าจนวาบหวามไปหมดทั้งต
“ตั้งใจจะส่งการ์ดให้อยู่แล้วล่ะครับ ใจร้อนจริงๆ”พอร์ชบ่นออกมาไม่จริงจังนัก และนั่นก็สร้างรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าของคนเป็นพ่อได้ไม่ยาก เพราะจากท่าทางตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกต่อต้านอีกแล้ว บรรยากาศที่เคยอึดอัดจางหายไปเหลือแค่ความอบอุ่นบางๆที่โอบล้อมเอาไว้อย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมานานมาก และนั่นก็สร้างความสุขให้ทั้งสองคนได้ไม่ยากแม้ไม่มีใครพูดความรู้สึกในใจออกมาก็ตาม“ถ้าเค้าสะดวกใจเมื่อไหร่ก็พาไปหาพ่อบ้าง อยากขอบคุณที่อุตส่าห์เก็บแกมาเลี้ยงต่อ”“ถ้าพูดขนาดนั้น อยู่กินข้าวเย็นฝีมือลูกสะไภ้หน่อยเป็นไงครับ”พอร์ชบอกอย่างตั้งใจอวดว่าที่ภรรยาเต็มที่ จนคนเป็นพ่อขำออกมากับความคลั่งรักนั่น แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปจากใบหน้า“หึ เอาสิฉันไม่ได้รีบกลับอยู่แล้ว”-------------------------------“ยินดีด้วยนะมึง” หมอคินเดินเข้ามาอวยพรเพื่อนอีกครั้งในงานเลี้ยงตอนเย็น งานช่วงเช้าผ่านไปอย่างราบรื่นและอบอุ่นเกินกว่าที่คาดไว้มาก อาจเพราะปัญหาทุกอย่างถูกพอร์ชคลี่คลายไปตั้งแต่ก่อนแต่งงานหมดแล้ว แถมยังคืนดีกับพ่อตัวเองจนได้มาร่วมงานได้อย่างชื่นมื่นอีกด้วย แม้ทั้งสองคนจะไม่อยากเชิญคน
“หมอมีอะไรคะ”พาฝันถามเมื่อเดินมาหยุดลงตรงหน้านับดาวแล้ว แม้ในใจจะรู้คำตอบดีก็ตามว่านับดาวเรียกมาเพราะอะไร“น้องฝัน พี่รู้ว่าเรื่องพ่อทำให้ลำบากใจมากๆแต่พี่จำเป็นต้องคุยตอนนี้จริงๆค่ะ”นับดาวไม่อ้อมค้อมเกริ่นเข้าเรื่องทันทีเพราะตอนนี้ เธอก็มีเวลาไม่มากแล้วเหมือนกัน แม้แต่จะเสียใจเรื่องสายฟ้าเธอย
“ใครบอกพี่ฟ้าหลงตัวเอง พี่ฟ้าหลงหนูต่างหากครับ”แล้วก็ทำให้พาฝันต้องหน้าร้อนตั้งแต่เช้าอีกครั้งอย่างน่าโมโห“ฝันไปจริงๆแล้วค่ะ”คนที่ทนสบตาแพรวพราวนั่นไม่ไหวถึงได้หนีลงจากเตียงแล้วเดินออกมาอย่างไว“ลุกแล้วค้าบๆ ใจร้อนจังน้าตัวแค่เนี้ย”สายฟ้าตะโกนตามหลังก่อนจะขำคนที่เขินแล้วชอบหนีเป็นประจำ“สวยจัง
“หนูกำลังไม่สบายใจอยู่เหรอลูก”เสียงด้านหลังฉุดพาฝันที่กำลังเหม่อลอยให้หันกลับมามอง ถึงเห็นว่าเจ้าของบ้านมายืนมองเธออยู่“คุณพ่อ รู้ได้ยังไงคะ”พาฝันเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่คุ้นเคยอย่างเขินๆ แต่เพราะคนตรงหน้าเป็นคนต้องการให้เธอเรียกแบบนี้จึงไม่กล้าขัด สายฟ้าที่ดีใจนักหนาถึงได้ยิ้มหน้าบานไม่หุบ
สายฟ้าเถียงกลับอย่างทนไม่ไหว เค้าชอบทุกอย่างที่พาฝันทำให้นั่นแหละแต่ไอ้การทำจนไม่มีเวลาส่วนตัวให้กันขนาดนี้เค้าไม่ต้องการก็ได้ แค่อาหารสายฟ้ากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่คนที่ดีต่อใจน่ะสำคัญมากกว่าไม่รู้หรือไง“ก็ฝันอยากทำเป็นด้วยนี่คะ อยู่กับพี่ฟ้าก็วอแวไม่ห่างเลย”พาฝันบ่นสิ่งที่ทนไม่ไหวออกมาเช่นกั
reviews