All Chapters of The contract สัญญาป่วนชวนมารัก: Chapter 111 - Chapter 120

“น้อยๆ หน่อยไอ้คิน ขนาดเจ้าตัวเขาได้ยินกูด่ายังไม่เดือดเท่ามึงเลยเนี่ย”“นี่มึงด่าน้องเขาไปแล้ว?”“เออ”“ก็มึงมันปากหมาอย่างนี้ไงละ น้องกุ๊กกิ๊กเขาถึงไม่เอา เพราะถ้าเป็นกูกูก็เท”“ใครว่าเขาไม่เอากู กูต่างหากที่ไม่เอาเขา”“ไอ้คุณธรรม์ครับ มึงอย่าโม้ให้มันมาก ถ้ามึงเทน้องเขาจริงๆ สภาพคงไม่เป็นแบบนี้หรอกคร้าบ...” คิรากรจิกกัดคนปากแข็งจนเลือดซิบ“ไอ้เชี่ยคิน มึงไม่อยากแดกเหล้าดีๆ ก็กลับไปเลยไป” อธิปเริ่มเดือด ตั้งใจว่าคราวจะเตะให้โดนจริงๆ แต่กฤษณ์เข้ามาเป็นกรรมการห้ามมวยเสียก่อน“ไอ้ธรรม์ใจเย็นก่อนดิวะ ส่วนมึงไอ้คิน มึงก็เพลาๆ หน่อยเหอะ เห็นอยู่ว่าเพื่อนกำลังมีปัญหา”“ก็กูพูดจริงนี่หว่า มันไปด่าน้องกุ๊กกิ๊กแบบนั้น เขาไม่ตบมันด้วยส้นสูงก็บุญแล้ว” คิรากรพูดไปตามความรู้สึก แต่นั่นเป็นการตอกย้ำความชาบนใบหน้าของคนที่โดนตบเข้าจริงๆ เมื่อหลายวันก่อนเข้าไปอีก อธิปจึงคว้าแก้ววิสกี้เพียวๆ ที่วางลงไปแล้วขึ้นมากระดกเข้าปากดับอารมณ์“มึงก็รู้ว่าปกติไอ้ธรรม์มันควบคุมตัวเองได้ดีแค่ไหน คราวนี้คงมีสาเหตุที่ทำให้มันเก็บอาการไม่อยู่” กฤษณ์วิเคราะห์ให้คิรากรฟังอย่างใจเย็น“ที่มึงพูดก็มีเหตุผล” คิรากรพยักหน้า

“ทำไมพี่เมนี่ต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยล่ะครับ หรือว่าทำอะไรลับหลังธรรม์อยู่จริงๆ”“ปะ...เปล่านะ ไม่มี พี่ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยสักอย่าง ธรรม์ต้องเชื่อพี่นะ” แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ท่าทางกลับลุกลี้ลุกลนชวนให้คนเคลือบแคลง“ก็เพราะเชื่อว่าพี่เมนี่หวังดี ธรรม์ถึงได้ทำตามคำแนะนำของพี่มาโดยตลอด แม้แต่เรื่องส่วนตัวก็ยังยอมให้พี่จัดการแทบทุกอย่าง เพราะมั่นใจว่าพี่จะคำนึงถึงความรู้สึกของผมมากที่สุด แต่ในวันที่ผมเริ่มจะจริงจังกับใครสักคน พี่จะต้องพูดจาดูหมิ่นเขา แถมยังทำเหมือนว่าผมเป็นคนโง่ที่กำลังจะถูกหลอกอยู่ร่ำไป ทำไมกันนะ พี่บอกผมหน่อยสิ ว่าถ้าผมมีตัวจริงที่ไม่ใช่คนที่พี่เห็นสมควรมันจะเกิดอะไรขึ้นไม่ทราบ”“ธรรม์กำลังสงสัยอะไรพี่ นี่มันจะไปกันใหญ่แล้ว”“สงสัย? ผมต้องสงสัยอะไรพี่เหรอครับ”“ก็...มะ...ไม่มีนี่”“นั่นสิ พี่ออกจะหวังดีกับธรรม์ขนาดนี้” มุมปากของเขากระตุกขึ้น ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา เมนี่เห็นแล้วต้องกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว“พี่ไม่ได้ตั้งใจว่าน้องกุ๊กกิ๊กเขานะ แต่ตอนนี้นางมีข่าวกับผู้ชายหลายคนเกินไป หากเปิดตัวตอนนี้จะทำให้แฟนคลับที่เห็นว่านางไม่เหมาะสมกับธรรม์แอนตี้เอาได้ พี่คิดถ

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ชายหนุ่มสูงสง่ากับสาวสวยในชุดกระโปรงพริ้วยืนจับมือกันตรงริมชายหาด สองสายตาสบประสานอย่างลึกซึ้ง ถ้อยคำหวานและสัญญารักชั่วนิรันดร์ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง หญิงสาวได้ฟังก็คลี่ยิ้มยินดี พร้อมตอบรับคำรักนั้นด้วยการยื่นมือข้างซ้ายไปรับแหวนเพชรเม็ดงาม หลังจากสวมแหวนลงบนนิ้วนางของเธอเขาพลันกระหวัดร่างแบบบางนั้นสู่อ้อมแขน แล้วบรรจงจุมพิตหล่อนนิ่งนาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักจนทุกคนที่มองภาพนั้นอยู่เต็มตื้นไปทั้งใจโดยไม่รู้ตัว“คัท! ปิดกล้องได้” จิรนนท์จดจ่อกับภาพบนจอมอนิเตอร์จนมั่นใจว่าเขาได้ทุกสิ่งที่ต้องการจึงประกาศก้อง เรียกเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีจากทุกคนในกองถ่ายเนื่องจากอยากพาทีมงานที่เหน็ดเหนื่อยทุกคนไปฉลองนอกสถานที่ จิรนนท์จึงเลือกถ่ายทำฉากสุดท้ายที่รีสอร์ตติดริมทะเลในจังหวัดจันทบุรีแต่นอกจากเหตุผลนี้แล้ว ผู้กำกับหนุ่มหวังว่าจะหาจังหวะดีๆ เกลี้ยกล่อมกีรติกานต์ให้ทบทวนความสัมพันธ์ของพวกเขาใหม่ โดยไม่รู้ว่าไม่ได้มีแค่ตัวเองที่คิดจะอาศัยบรรยากาศดีๆ นี้ให้เป็นประโยชน์ระหว่างที่ทีมงานต่างหัวหมุนในการเก็บอุปกรณ์ต่างๆ บริเวณจุดถ่ายทำ กลุ่มคนที่ว่างที่สุดก

“กุ๊กกิ๊กไม่จำเป็นต้องยืนยันอะไรทั้งนั้น ถ้าคุณผู้กำกับจะไม่เชื่อก็ตามใจแล้วกันนะครับ แต่ที่ผมบอกให้เลิกยุ่งกับแฟนผม ผมเอาจริง”“ฉันก็ไม่นิยมยุ่งกับแฟนคนอื่นอยู่แล้ว” จิรนนท์ตอบด้วยความเจ็บใจ ถึงกีรติกานต์จะไม่ได้พูดอะไร แต่การไม่ตอบ ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณผู้กำกับเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย” ใบหน้าขึงขังในตอนแรกมีรอยยิ้มทรงเสน่ห์เข้ามาแทนที่ แล้วค่อยหันไปพูดกับคนอื่นๆ ที่ยืนรับชมความสนุกสนานอยู่ว่า “เอาล่ะ ผมกับกุ๊กกิ๊กต้องขอตัวก่อนนะครับทุกคน เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องนานแล้ว”พูดจบอธิปก็ประคองกีรติกานต์กลับไปทางห้องพักของตนเอง ทิ้งจิรนนท์และดาราคนอื่นๆ ที่ตนเองอุตส่าห์วางแผนให้ภีรดาไปตามมาเป็นพยานไว้เบื้องหลัง‘ทีนี้เธอก็หนีฉันไปไหนไม่ได้อีกแล้ว’ อธิปเหลือบมองหญิงสาวในอ้อมแขนแล้วเอ่ยในใจกีรติกานต์มัวแต่คิดเรื่องนั้นเรื่องนี้สลับกันไปมาอยู่ในหัว รู้ตัวอีกทีก็ถูกอธิปพาเข้ามาในที่พักของเขาเรียบร้อยแล้วเสียงกดล็อคประตูดังขึ้นในความเงียบชวนให้หัวใจเต้นแรง เธอหันหลังกลับไปมองก็เห็นเพียงร่างสูงตระหง่านของเขาบดบังประตูเอาไว้จนมิด ถึงคิดจะหนี ก็คงหนีไม่รอด“ทำไมทำหน้าอ

“อ่อ ยังไม่รวมเรื่องพวกนี้ด้วยนะครับ” อธิปโยนซองเอกสารที่เหลืออีกสามสี่ซองลงตรงหน้าคนที่กำลังจะเป็นเพียงอดีตผู้จัดการส่วนตัว “ผมหลงคิดว่าตัวเองเป็นดาวมาตลอด แต่จริงๆ ก็แค่ไอ้ตัวที่พี่เอาไปขายให้พวกดาราที่อยากเป็นคู่จิ้นเอย หรือแค่เป็นข่าวด้วยนิดๆ หน่อยๆ เพื่อสร้างทางลัดให้ตัวเองมีกระแส”“ธรรมเรื่องพวกนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่ธรรม์เข้าใจนะ ก็แค่แม่ๆ ของน้องๆ พวกนั้น เขาอยากให้ของขวัญเพื่อฝากฝังลูกตัวเองเข้าสังกัดพี่”“ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นแหละ เลยแกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าคนให้ข่าวกับนักข่าวคอลัมน์ซุบซิบก็คือพี่ แต่ผมก็ยังอภัย เพราะข่าวพวกนั้นไม่ได้สร้างความด่างพร้อยอะไรมากมาย แค่ต้องทนรำคาญตอนถูกสัมภาษณ์รีดข้อมูล หรือตอนที่ยายพวกนั้นบีบน้ำตาต่อหน้าสื่อว่าเลิกคุยกับผมแล้ว”“มันก็แค่วิธีหนึ่งในการสร้างกระแส เราจะได้เป็นจุดสนใจของสื่อตลอด ไม่ใช่การเจาะจงทำลายชื่อเสียงเสียหน่อย ฉายาคาสโนวาเมืองไทยเท่ออกจะตายไป ธรรม์เองก็ไม่เคยบ่นนี่หน่า”“ใช่ไหมละ และผมก็โคตรจะใจกว้าง ปล่อยพี่ทำตามอำเภอใจไปเรื่อยๆ เหมือนคนไม่รู้อะไรเลย แต่วันนี้พี่คงรู้แล้วสินะว่าผมรู้”“ระ...เรื่องแค่นี